tag:blogger.com,1999:blog-96394772011-11-29T23:04:15.813-08:00پاره‌سنگ‌های گاه‌گاهی ذهن منمهرانnoreply@blogger.comBlogger1771100tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-76503203498229279482011-11-22T14:57:00.000-08:002011-11-23T15:42:04.282-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;"></div><div class="MsoNormal" dir="RTL" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA">حماسهٔ خاک -برای ایرانم-</span></div><div class="" style="clear: both; text-align: left;"><span lang="AR-SA"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"><span dir="LTR"></span>شعری از استاد محمد استعلامی&nbsp; </span></div><div class="MsoNormal" dir="RTL" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-bottom: 0in; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><br /></div><div class="MsoNormal" dir="RTL" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-bottom: 0in; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Zk-yBDN3Z2A/TqlmFndye4I/AAAAAAAAAeM/VcDe2JxKbpU/s400/Dr.+Estelami.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-Zk-yBDN3Z2A/TqlmFndye4I/AAAAAAAAAeM/VcDe2JxKbpU/s200/Dr.+Estelami.jpg" width="175" /></a></div><span dir="LTR">من از این خاک روییدم <br />دلم را، گِل از این خاک است <br />مِی جانِ من از انگور این تاک است <br />چه باک ار کینه ها&nbsp; آلوده‌اش کردند؟ <br />به اشک دیده&nbsp; باید شست خاک پاک ایران را <br />من آن را بارها با اشک‌هایم شستشو دادم <br />بر این خاک به اشک عاشقان شُسته <br />گیاهی را که خودرو در کنار کوچه اسفند می‌روید <br />نخستین برگ های بید مجنون را <br />کنار باغ فروردین <br />حضورِ سرخِ خونین شقایق را <br />که همچون اخگری با عمر بس کوتاه <br />به روی سینهٔ کُهسار می تابد <br />بهاران، چشمه هایی را که روزی چند <br />میان صخره های کوه می‌جوشد <br />&nbsp;یکایک قطره ها را <br />نغمه جوشیدن هر قطره ای را نیز <br />چو جانم دوست می‌دارم <br /><br />درود ای خاک! درود بی شمار از من <br />خراسان، خطه " جان و خرد" را، مهد پیر طوس <br />بلور جام نیشابور را! <br />پراز فروغ بادهٔ اندیشهٔ خیام <br />که در تاریکی تاریخ <br />بسان صبح زیبای خراسان است <br />درود آن "جومه نارنجی" قوچان<br />دشت حاصل خیز گرگان را <br />تو را مازندران! ای سبز چون طبع منوچهری <br />تو را ای مخمل زیبای شالیزار سر بر دامن جنگل</span><br /><br />تورا ای باغ سبز چای لاهیجان!<br />چو جانم دوست می‌دارم<br /><br /><br />تو آذربایجان!&nbsp; ای مرزبان قبله زرتشت!<br />تورا ای پاسدار میهن از دشمن!<br />تو را هم دوست می دارم <br /><br />تو ای کولی! بلندای تنت راپای چادرها به رقص آور <br />بزن فالی، به من آن قصه ناگفته را واگو <br />تو کردستان! که مهد دلربایان و دلیرانی <br />تو هم از ساکنان خانه غمگین این جانی <br />لرستانی تو؟‌ دارم " سی تو" هم حرفی <br />تو هم آزادگی را تا فراز کوهها بردی <br />تورا هم دوست می‌دارم <br /><br />تو خوزستان! تو ای کانون گرم گرمی و امید <br />بمان ای آتش عشق وطن! با من<br />تو ای شوش! ای کتاب بسته تاریخ!<br />تورا ای بیکران آفتاب دشت!<br />تو را ای شهد باران نخل دشتستان! <br />تو را ای ساحل بوشهر!&nbsp; تورا ای نغمه غمگین ماهیگیر!<br />چو جانم دوست میدارم <br /><br />تورا ای دوست ! <br />که " دامانت پر از گل بود و سوی شهر می‌رفتی"<br />وچون سعدی حدیثی از گلستان گفت<br />تو آن " دامان گل را ریختی ، آویختی در دامن سعدی"<br />و می‌دانی بهار&nbsp; آن سال <br />گلستانی به بار آورد که از باد&nbsp; خزانش هیچ بیمی نیست <br />تورا هم دوست می‌دارم <br /><br />تو هان! ای "پیرهن چاک غزل‌خوان"!<br />ای "صراحی بر کف سر مست خوی کرده"!<br />که شب ها چون ز "گلگشت مصلی" باز می‌گشتی <br />کنار "آب رکن آباد" <br />به نرمی سر فراگوش لسان‌الغیب می‌بردی<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; که: "خوابت هست؟"<br />تو با آن "باده شبگیر"<br />غریب خسته از زهد ریایی را <br />به سان "ذره ای رقصان میان نور"<br />به سوی "خلوت خورشید" می‌بردی <br />تو را هم دوست می‌دارم <br /><br />تو ای سرپنجهٔ فرسودهٔ رنجور <br />که زیر آسمان روشن کرمان <br />شبانه آرزوهای طلایی خواب می‌بینی <br />و فردا باز <br />به پای دار قالی صد هزاران گل <br />به روی تار و پود خام می‌ریزی <br />تورا هم دوست می‌دارم <br /><br />کنون جان مسافر عزم مُلک سیستان دارد <br />ندارد توشهٔ راهی، مگر یک آرزوی خام <br />که روی خاک آن سامان<br />نشان پایِ رخش تهمتن بیند <br />دریغ اما، <br />که هر جا تَهمتَن، آنجا شَغادی هست<br />و چاهی پُر زِ خنجرهای زهرآلود <br />فراتر، کنار برکهٔ هامون <br />سخن از آرزوی خام دیگر هست <br />که روزی، مریمی&nbsp; از دودهٔ زردشت <br />به تقدیر اهورائی ز هامون بارور گردد <br />مسیحایش،&nbsp; همان&nbsp; هوشیدر زردشت <br />درفش پاکدینی را برافرازد <br /><br />رهاکن این هوای سیستان را! راه دیگر گیر <br />کویرت بر سر راه است <br />نمکزار است، اما هر چه آلوده‌ست<br />در اینجا پاک خواهد شد <br />کنار این کویر خشک و بی‌بر <br />شهر پاک راستگویان است <br />در آتشگاهشان، آتش فروزان است <br />در آن آتش، فروغی از جهان مینوی برجاست <br /><br />فر اتر، در دل ایران زمین شهر صفاهان است <br />درآن&nbsp; " نصف جهان" خفته ست <br />چرا نصف جهان گفتم ؟<br />سر انگشت هنرمند صفاهانی جهانی از هنر دارد <br /><br />مسافر! عاشق دل‌خستهٔ این خاک!<br />نسیم زنده رود است این، نمی خواهی فرود آیی؟<br />مسافر خود نمی‌داند کجا باید فرود آید؟<br />صفاهان؟ یزد؟ کرمان؟ یاکنار آب رُکن آباد؟<br />به خوزستان؟ به آذربایجان؟ یا ساحل گیلان؟<br />" کدامین شهر از اینها خوشتر است" ای‌دوست؟<br />"کدامین شهر شهر دلبر است" ای‌دوست؟<br />برای عاشق دلخسته این خاک <br />کدامین شهر از اینها " شهر دلبر" نیست؟!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7650320349822927948?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-5185758668886376832011-09-10T01:36:00.000-07:002011-09-14T00:14:09.478-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="RTL" style="text-align: justify;">یک توضیح: غلط مفید، درست غیرمفید؛ در علوم اجتماعی بسیاری مواقع دسترسی به آمارها و گزاره‌های دقیق اگر غیرممکن نباشد، ‌بسیار هزینه‌وزمان‌بر است. از این رو بسیاری پژوهشگران برای تبیین و ارایه نظرشان در علوم انسانی به گزاره‌هایی موسوم به "غلط مفید" در برابر "راست غیرمفید" متوسل می‌‌شوند. مثلاً بیان این که "یک چهارم ازدواج‌ها در ایران به طلاق می‌انجامد"، گزاره‌ای غلط ولی مفید است. غلط از آن جهت که کسی چنان آمار دقیقی ندارد و حتی اگر آماری باشد، عددش یک چهارم نیست، مفید از آنرو که درکی صحیح از شیوع طلاق در جامعه ایرانی می‌دهد. در مقابل، این گزاره که "دیروز دمای تهران در خیابان ولی‌عصر نبش جمهوری در ساعت ۱۴:۴۵ بعد از ظهر ۲۸ درجه سانتی‌گراد بود"، گزاره‌ای درست ولی غیرمفید می‌تواند باشد.</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;">در نوشتارهایی که از این قلم، و با عنوان "توهمات ایرانی…" در پی خواهد آمد گاه نویسنده در راستای پرداختن به پیام نوشته به گزاره‌هایی از جنس "غلط مفید" گریزی می‌زند؛ پیداست که نقد چنان گزاره‌های کلی که اغلب تاریخی‌اند و از جنس ردی و اثباتی نیستند، در منظور نویسنده نمی‌باشد.</div><div align="center" dir="RTL" style="text-align: center;">***</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;"><a href="http://rowshanan.files.wordpress.com/2011/09/treasure-chest.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img alt="" class="alignleft size-medium wp-image-25" height="150" src="http://rowshanan.files.wordpress.com/2011/09/treasure-chest2.jpg?w=300" title="treasure-chest" width="200" /></a>حدود ۶۰ سال پیش تصور اغلب ایرانیانی که به <a href="http://www.ayandenews.com/news/34960" target="_blank">آبادان آن روز</a> رفته بودند یا از وضعیت و آبادانی آن داستانها شنیده‌بودند این بود که "این اینگلیسی‌های مکّار ثروت مملکت را دارند غارت می‌کنند و فقط به فکر مهندسان خودشان هستند". ایرانی محنت کشیده و خوگرفته با شپش و تراخم و کچلی -اشتباه نکنید، حرفم از ایران شصت سال پیش است و نسلی که آنروز لابد ۳۰-۴۰ سالی از خدا عمر گرفته بودند و خاطراتش به قرنی پیش از امروز بر‌می‌گردد- از دیدن خانه‌های مرتب و مهندسی شده و امکاناتی متناسب با جمعیت کارکنان شرکت نفت، نگاهش از سطح نفوذ نمی‌کرد که به هزینه و تلاش و برنامه‌ریزی وانتظامی که برای فراهم شدن چنان امکاناتی خرج شده بیندیشد، بلکه حرصش می‌گرفت و تصورش این بود که "انگلیس ثروت ما را چپو می‌کند؛ با ملی شدن این ثروت تمام ایران آبادان می‌شود." با چنین خیالی و با یک قیام و قعود نمایندگان مردم در مجلس، "صنعت" نفت ایران در روز ۲۹ اسفند سال ۱۳۲۹ "ملی" می‌‌شود. اما مشکل از همان ابتدا آغاز می‌شود؛ کسی از "ملت" از "صنعت" و سازوکارهای آن سر درنمی‌آورد. تصور عمومی از نفت، چاهی بود که از آن پول نقد بالا می‌آمد که کافی بود سر آن چاه خودمان بنشینیم و پولها را کامل و برای کشور خودمان جمع کنیم.</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;">چنین توهم و ساده انگاری از دنیای نوین و مناسباتش، کرد آنچه بر سر اقتصاد ایران دوره مصدق آمد وسرانجامش به آنجا رسید که یک نفر خارجی با یک چمدان پول توانست دولتی ملی را طی صبح تا بعدظهری سرنگون کند. پس از شصت سال اما، واقعیتی که امروز شاهدیم این است که در نهایت نه تنها ایران آبادان نشده، آبادان هم ویران شده (<a href="http://www.skyscrapercity.com/showthread.php?t=468656" target="_blank">این لینک را ببینید</a> که ما ایرانیان در حفظ و نگاه‌داری همان ساخته‌های انگلیسی آبادان چه کرده‌ایم).</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;">حدود ۳۵ سال پیش نیز در کشور ۳۵ میلیونی ایران، در پی رشد اقتصادی مملکت و بهبود اوضاع معیشتی، باز توهم دیگری صورت گرفت. با رشد قیمت نفت و توجه دولت به مدیریت و نهادسازی و رشد اقتصادی کشور و بهبود اوضاع اقتصادی، وضع رفاهی و اقتصادی مردم نسبت به نسل قبلشان بسیار بهتر شد. در طی چنان سرعت رشدی، عامه به توهمی فرو رفتند که اوضاع به اندازه بایسته و شایسته خوب نیست؛ ثروت و امکانات کشور بیش از این حرفهاست و اگر شاه مملکت {با تحصیلات بین‌المللی و داشتن ۵ سر عائله}، تعطیلاتش را در خارج می‌گذراند و کاخ ییلاقی و قشلاقی دارد، آنها نیز {با تحصیلات ابتدایی و داشتن ۸ سر عائله} باید از امکانات مشابه برخوردار باشند و انصاف این نیست که شششان گرو هشتشان باشد. از دید آن ایرانی اگر اوضاع آرمانی و ایده‌آل نبود، پس ثروت‌های مملکت داشت توسط شاه و اطرافیانش غارت می‌شد. {جایی در مستند «ملکه و من» کار ناهید پرسون فیروزآبادی، فرح پهلوی از ناهید می‌پرسد چرا با نظام سلطنتی مخالف بودی؟ ناهید که در زمان انقلاب اعلامیه پخش می‌کرده و ماشین آتش می‌زده و در جای‌جای فیلم اعلان کرده که از رژیم شاه متنفر بوده می‌گوید: پدرم سل داشت، مادرم فرش می‌بافت تا خرج هشت فرزندش را درآورد، و ما بسیاری روزها غذا «نان و دندان» داشتیم یا هیچ چیز. در همان حال در تلویزیون، ملکه را می‌دیدیم که شاد و خندان با فرزندانش در سبزه‌ها بازی می‌کند و غصه‌ای ندارد. لجمان می‌گرفت…}</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;">با دامن زدن به چنین توهمی توسط قدرت‌طلبان سیّاس، ملتی به خیابانها ریختند و در کشوری با طراز اقتصادی بسیار خوب انقلابی اساسی کردند. اندکی بعد رهبر انقلابشان هم، همنوا با آنان، طی فتوایی هم <a href="http://i3.tinypic.com/6tm4wli.jpg">گوشت یخی را حرام اعلام کرد</a>، و هم دستور صادر کرد که همه بی‌خانمان‌ها و زاغه‌نشینان مسکن دار بشوند { همه محرومان باید خانه داشته باشند ، هیچکس در هیچ گوشه مملکت نباید از داشتن خانه محروم باشد . بر دولت اسلامی است که برای این مسئله مهم چاره ای بیندیشد و بر همه مردم است که در این مورد همکاری کنند.} <a href="http://www.jamaran.ir/fa/NewsContent-id_14317.aspx" target="_blank">فرمان تاریخی رهبر کبیر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی (ره) ، در خصوص تاسیس بنیاد مسکن انقلاب اسلامی</a>، ۲۱ فروردین ۱۳۵۸</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;">چنان تصوری از ثروت تا مدتها ادامه داشت و حتی تا چند سالی پس از انقلاب نیز دغدغه دولت مصادره و بازگرداندن "میلیاردها دلار" اموالی که شاه به غارت برده بود به ایران بود، و تا همین اواخر هم حرف از آزادی اموال بلوکه شده ایران در امریکا هست (که واقعیت این است که چنان اموالی وجود ندارد و بخش عمده‌ آن تحت قرار داد الجزایر، با امضای بهزاد نبوی و نخست وزیر رجایی، صرف بازپرداخت شکایات شرکت‌های امریکایی {به علت عدم اجرای مفاد قراردادهایشان توسط طرف ایرانی}، و شاکیانی که اموالشان توسط دولت مصادره شده‌بود، شد). تا سالیانی بعد انقلاب مردم منتظر بودند که ببینند چه شد آن ثروتی، که اغلب آن را شاه غارت می‌کرد و اندکی را صرف بهبود قابل توجه آنان کرده‌بود. با شروع جنگ و بحرانی شدن اوضاع و طول کشیدن آن اما چنان خاطره و انتظاری از حافظه مردم محو شد.</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;">امروزه هم اگر با یک ایرانی نوعی دم‌خور بشوید هنوز می‌شنوید که در تصور او، ایران یکی از غنی‌ترین ممالک دنیا در داشتن منابع طبیعی و ثروتهای گوناگون است {البته ایرانی به تلاشی و زحمت و سرمایه‌گزاری و هزینه‌ای که برای استخراج و فرآوری آن ثروتها باید بشود توجه و آگهیی ندارند}، لذا ثروت و امکانات کافی برای زندگی آسوده در مملکت موجود است؛ اگر تاکنون چنین نشده لابد توطئه خارجی یا داخلی است که نگذاشته همه دارا و خوشبخت بشوند و با خنثی کردن توطئه ها، ایرانی سرانجام به زندگی و رفاهی که شایسته اوست خواهد رسید.</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;">مطابق این تصور، ثروت‌های خدادادی طبیعی مساوی پول نقد است و احتیاجی به صرف هیچگونه هزینه، زحمت، سرمایه‌گذاری، مدیریت، فرآوری و بهینه‌سازی و … اضافی ندارد؛ هدیه‌ایست الهی که نصیب نسل ایرانی شده‌است. با وجود این تصور، اگر حرکتی اجتماعی در راستای دریافت آن ثروت باشد، ایرانی با ایرانی به سازش می‌رسد و همراه می‌شود و جنبشی <a href="http://paarehsang.blogspot.com/2009/03/blog-post.html">حتی مثل جنبش مشروطه</a> شکل می‌گیرد. در راستای این تصور اگر عاملی خارجی نیز به فردی ایرانی وعده آن را بدهد، آن ایرانی همراه او می‌شود تا به "حق خدادادش" برسد و چنین چیزی را خیانت نمی‌پندارد (و این تعبیر وجود انبوه دولتمردان خاینی‌ست که در ایران داشته‌ایم که منافع شخصی را بر هرچیزی مقدم داشتند).</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;">چنین تصوری از فرایند تولید ثروت، حتی در زبان فارسی هم ردپایش را گذاشته است؛ آنجا که فارسی زبانی می‌گوید "پول درمی‌آورد"، در مقابل انگلیسی زبانی که "پول می‌سازد (to make money)". در تصور و ذهنیت ایرانی پول و سرمایه کمیتی است با مقدار محدود که از جایی درمی‌آید و جیب به جیب می‌شود تا در نهایت به جیب کسی می‌رود؛ با همین تصور اگر سرمایه‌داری پولدار است حتماً به قیمت حق‌خوری و فقیر کردن جمعیتی دیگر به آن سرمایه رسیده است و لذا سرمایه‌دار و ثروتمند در ایران از لحاظ اجتماعی منفور است؛ {همین استدلال هم پایه مصادره اموال سرمایه‌داران و فراری دادن کارآفرینان صاحبان سرمایه در ابتدای انقلاب بود و بسیاری صنایع رو به رشد در ایران به آن استدلال مصادره و ملی و در نهایت "ور"شکسته شدند، از صنایع کفش ملی بگیر تا ایران خودرو و حتی آدامس خروس‌نشان}</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;">امروزه مشکلات اقتصادی، کمی، اندکی، ایرانیان را با واقعیت امور آشنا کرده‌ است که پول از زیر بوته سبز نمی‌شود؛ آشناشدن قشری از جوانان با دنیای نوین و مناسبات جهانی آنها را به این واقعیت رسانده که دنیای اقتصاد، دنیایی بر پایه واقعیت‌های علمی و هزینه و سرمایه‌گذاری و امکانات و واقعیات موجود است و جریان امور به همان سادگی تصور پدرانشان نیست. امکانات کشور محدود است و برای تولید پول و سرمایه باید هدف داشت، برنامه ریخت، استراتژی تعیین کرد، همکاری داشت، و در راستای آن عرق ریخت و تلاش کرد.</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;">اما در لایه‌های مختلف جامعه و حکومت چنان توهمی -ثروت و امکانات غنی ملی در انتظار استخراج- پابرجاست. <a href="http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=16889" target="_blank">رهبر حکومت همین اواخر فرمودند</a>:</div><br /><blockquote><div dir="RTL" style="padding-left: 30px; text-align: justify;">«جمعيت كشور، هفتاد و پنج ميليون. البته بنده همين جا عرض بكنم؛ من معتقدم كه كشور ما با امكاناتى كه داريم، ميتواند صد و پنجاه ميليون نفر جمعيت داشته باشد. من معتقد به كثرت جمعيتم. هر اقدام و تدبيرى كه ميخواهد براى متوقف كردن رشد جمعيت انجام بگيرد، بعد از صد و پنجاه ميليون انجام بگيرد!»</div></blockquote><div dir="RTL" style="text-align: justify;">چنین توهم ایرانی از ثروت و نادانی از سازوکار تولید آن، می‌تواند باعث رفتارها و تصمیم‌های اشتباه در حد ملی شود (و شده‌است). شاید توهم همین غرق در ثروت‌های ملی بودن و خماری ناشی از آن است که ایرانیان را چنین به تن‌آسایی سوق داده‌است؛ متوسط کار مفید یک کارمند ایرانی بین یک تا دوساعت است-در مقابل ۷-۸ ساعت کار در کشورهای مدرن- و سرانه مطالعه او در حد چند دقیقه در روز -در مقابل بیش از یک ساعت مطالعه روزانه مردم در کشورهای مدرن-!</div><div dir="RTL" style="text-align: justify;">بر ماست که عینک خیال را در مشاهده حقیقت از چشم ایرانیان برداریم و از رویای شیرین ثروت ایرانی بیدارشان کنیم.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-518575866888637683?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-28724276131117248282011-08-23T00:17:00.000-07:002011-08-23T00:23:41.067-07:00<table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-PrCqLg6e52U/TlNTYymPfDI/AAAAAAAABOE/rNmgBQ3xTtU/s1600/100nari.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="198" src="http://4.bp.blogspot.com/-PrCqLg6e52U/TlNTYymPfDI/AAAAAAAABOE/rNmgBQ3xTtU/s200/100nari.jpg" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">کفش پاشنه صناری</td></tr> </tbody></table><div style="text-align: justify;">پول قدیم ایران‌زمین که داریوش بزرگ آن را متداول کرد <u>دریک</u> نام داشت. بعد از دوران اسلام، سکه‌های دینار طلا و نقره رایج بودند. در زمان سلسله سامانی واحد پول <u>شاهی</u>، معادل ۵۰ دینار، هم متداول شد. زمان سلطان محمود غزنوی، سکه <u>محمودی</u> به ارزش صد دینار نیز ضرب شد -که در نداول عامه به آن صنّار و صنّاری می‌گفتند (و می‌گویند!).&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">بعدها شاه عباس صفوی سکه عباسی به ارزش ۲۰۰ دینار ضرب کرد. نادر شاه افشار هم سکه <u>نادری</u> به ارزش ده‌شاهی (برابر ۵۰۰دینار) را متداول کرد که این نام -ده‌شاهی- تا همین اواخر هم متداول بوده‌است. در زمان فتحعلی‌شاه قاجار -که منجمان درباری به او لقب سلطان صاحب‌قران را داده بودند (به حساب این که در زمان انعقاد نطفه‌اش قران سعدین -یعنی ماه و مشتری- در آسمان اتفاق افتاده بوده‌است) وی سکه <u>قران</u> به ارزش ۱۰۰۰ دینار را ضرب و متداول کرد. در اواخر دوره قاجار سکه‌هایی به ارزش ۲۰۰۰دینار و ۵۰۰۰ دینار ضرب شد که در تداول عامه دوزاری (=دوهزاری) و پنج‌زاری(=پنج هزاری) خوانده می‌شدند و می‌شوند. بزرگترین واحدپولی ایران نیز از زمان ایلخانان یک <u>تومان</u> (به معنی ده‌هزار در زبان ترکی) بوده است و معادل&nbsp; ۱۰٬۰۰۰ دینار.<br />نام مسکوکات قدیم ایران در فرهنگ شفاهی ما هنوز زنده است. کفش پاشنه صناری نامی بود که عوام به کفش پاشنه بلند زنانه داده‌بودند، از آنجا که پاشنه‌اش بسیار کوچک و اندازه یک سکه صنّاری (صد دیناری) بود.<br />یا مثلاً صنار سی‌شی؛ درآمد صنار سی‌شی چقدر پول می‌شود؟ با توصیفات بالا از ارزش مسکوکات قدیم حسابش ساده‌است: صد دینار+سی شاهی=صد دینار+سی تا پنجاه دیناری= ۱۶۰۰ دینار=۱٬۶ قران.&nbsp; مبلغی که لابد متوسط دست‌مزد روزانه قشر متوسط قاجار بوده است!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-2872427613111724828?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-12361191998685487322011-07-25T01:42:00.000-07:002011-07-26T12:06:12.177-07:00<div style="text-align: justify;">بیش از ربع قرن است که روحانیت، در اداره سیاسی کشور ایران قدرت اصلی را به دست‌دارد و تمامی رسانه‌ها و ابزار تبلیغاتی کشور نیز در اختیار آن بوده‌است. اکنون، زمانْ کافی به نظر می‌رسد که نگاهی به عقب انداخت و پرسید که نقش نهاد روحانیت در کشور ما چه اندازه مفید بوده‌است و بازده و کارکرد آن چه مقدار بوده؟ از گذشته‌های دور شاید بتوان درگذشت، اما حداقل قرن اخیر هنوز در افق دید ماست. سوال این است که چقدر به مدد وجود نهاد روحانیت و هزینه‌هایی که صرف این نهاد شده پیشرفتهایی در شناخت صحیح دین و بهبود اوضاع و اخلاق دینی افراد و اجتماع رخ داده‌است.<br />آیا به یُمن وجود این قشر، مثلاً تحقیقاتی انجام شده که با قراینی احادیث جعلی شناسایی و کنار گذاشته شوند (مشابه تصحیح نسخ و متون که هر چندگاهی متن نزدیکتر به اصلی توسط ادیبان پژوهشگر ارايه می‌شود) یا متاسفانه حتی به تعداد آنها افزوده شده. {مثال <a href="http://yousef.persianblog.ir/post/193">روزنامه کیهان</a> و <a href="http://gong-e-khabdide.blogspot.com/2008/06/blog-post_2892.html">اوباما</a>}. آیا اصلاً <a href="http://narya.wordpress.com/2009/11/26/%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D8%AA-%D8%B3%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%A2%D8%B1%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%A7%D9%88%D9%84/">ترجمه‌های انتقادی جدیدی از متون دینی</a> ارائه کرده است یا کسی به چنین چیزی فکر کرده و می‌کند؟ آیا تلاش کرده متن کتاب دینی راحت‌تر در دسترس مردم قرار بگیرد ( تقریباً در هر کشور غربی شما می‌توانید ترجمه‌ای از قرآن را به زبان مرسوم آنجا، <a href="http://www.amazon.com/Quran-Oxford-Worlds-Classics/dp/0199535957">به صورت کتابی به راحتی تهیه کنید</a>، در دست بگیرید و بخوانید؛ اما مثلاً در ایران و افغانستان چاپ ترجمه قرآن به زبان فارسی تنها- به توجیه تقدس نزدایی از آن- <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/afghanistan/story/2007/11/071101_v-koran-translation.shtml">ممکن نیست</a> و باید آن را صفحه به صفحه و به صورت ترجمه غیر روان و تحت‌الفظی بخوانید.)<br />همینطور در شناسایی امامزاده‌ها و مثلاً تخریب یا متروک گذاشتن امامزاده‌های <a href="http://www.iranianuk.com/article.php?id=52617">جعلی </a>چقدر تلاش شده؟ (یا اینکه <a href="http://digarban.com/node/1757">هر سال به تعداد امامزاده‌ها افزوده شده</a> و احترام و <a href="http://www.khabaronline.ir/news-56653.aspx">داستانها از مساجد مشکوک</a> <a href="http://mardomakart.com/story/51782">بیشتر</a>؟). همچنین شناسایی آداب و <a href="http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=234430">ادعیه مشکوک </a>و <a href="http://zamaaneh.com/idea/2008/08/post_365.html#fn6">جعلی</a> و <a href="http://istgaheandishe.blogfa.com/post-10.aspx">التقاطی</a>. یا در زدودن خرافات دینی و بازگرداندن مردم به انجام مکارم اخلاق. آیا تحت روشن‌گریهای نهاد روحانیت با گذر سالها، مردم روز به روز اخلاقی‌تر عمل می‌کنند یا هنوز، منتظر روزهای خاصی می‌مانند که با توسلات و ادعیه و مراسم خاصی، سالی یک‌بار، گناه از تن بشویند و اشکی بفشانند و بهشت بر خود "واجب" کنند.<br />آیا کسی پیدا شده مثلاً تناقضات دین و مذهب و علوم را وابشکافد و احیاناً مرتفع کند؟ یا <a href="http://aliizadi.blogspot.com/2008/01/blog-post_10.html">به اختلافات مذهبی از دید علمی نگاه کند</a> و نقدی بر آنها بنویسد؟ یا حتی غبار تقدس و آسمانی بودن از ائمه دین بزداید و <a href="http://zamaaneh.com/idea/2008/11/post_434.html">از آنها تصویری زمینی و قابل دسترس برای مردم ارائه کند</a>؟ <a href="http://oyc.yale.edu/religious-studies/introduction-to-the-old-testament-hebrew-bible">نگاه تاریخی به دین</a> چقدر <a href="http://www.nilgoon.org/articles/Mehdi_Khalaji_Review_Shiite_History.html">تشویق یا تحمل</a> می‌شود؟<br />اصولاً چه نوآوریی در تلقی دینی شده‌است؟ مثلاً اگر رساله‌علمیه مربوط به قرن پیش را با رساله‌ای چاپ روز مقایسه کنیم چقدر تفاوت مشهود است؟ در همین مدت چقدر چهره دنیا متفاوت شده‌است؟<br />یا از نگاهی دیگر،‌ چقدر قشر روحانی دغدغه مسائل روز را دارد؟ آیا برایش مهمتر است <a href="http://abna.ir/data.asp?lang=1&amp;id=215623">چهره حضرت عباس در سریالی تلویزیونی نمایش داده‌نشود</a> یا این‌که <a href="http://www.iranhrdc.org/persian/permalink/3408.html">به مسلمانان حی و حاضر امروز تجاوز و ستمی نشود</a>؟ آیا برایش مهمتر است که مناسک <a href="http://jamaran.ir/Files/LinkImage/2010/moharam1389.jpg">محرم و صفر زنده بمانند</a> یا این که در مقابل<a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AC%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D8%A8%D8%A7%D8%AE%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B6%D8%A7%D8%AA_%D8%A8%D9%87_%D9%86%D8%AA%D8%A7%DB%8C%D8%AC_%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA_%D8%AF%D9%87%D9%85_%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA_%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86"> جان دادن افراد بی‌گناه در همین روزگار ما</a> موضع بگیرد؟ آیا تعریف هرسالهٔ جریان کربلا و گریاندن مردم برایش مهمتر است یا جلوگیری از تکرار آن <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%D8%A7%DA%A9%D9%86%D8%B4_%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%AC%D8%B9_%D8%AA%D9%82%D9%84%DB%8C%D8%AF_%D9%88_%D8%B1%D9%88%D8%AD%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%88%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D8%A7%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85_%D9%86%D8%AA%D8%A7%DB%8C%D8%AC_%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA_%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA_%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%28%DB%B1%DB%B3%DB%B8%DB%B8%29#.D9.88.D8.A7.DA.A9.D9.86.D8.B4_.D9.85.D8.AC.D8.AA.D9.87.D8.AF.D8.A7.D9.86">حتی با تذکری لفظی با عمله ظلم</a>؟<br />مطالب و دستورات کتاب قرآن چقدر تحت تلاش روحانیون مسلمان در جامعه ساری و جاری شده؟ یا این‌که فقط <a href="http://www.iqna.ir/samen/news_detail.php?ProdID=505662">چاپ‌های هر چه نفیس‌تری </a>از آن برای گذاشتن سر طاقچه منتشر شده؟ اگر بشود کتاب دینی را به کتاب آشپزی مثال زد، چقدر این دستورالعمل‌ها استخراج شده و با ابزار و زبان روز بین مردم ترویج می‌شود؟ <a href="http://www.asriran.com/fa/print/173791">چقدر غیبت، دروغ، خیانت کم شده</a> و چقدر راستی، وفای به عهد، اعتماد و ... در جامعه افزوده شده؟ <a href="http://3.bp.blogspot.com/_cxS977tlqaQ/TNv9EgsdY1I/AAAAAAAAABM/Zo-cftz6mx0/s1600/142859.jpg">آیا دین جز ترویج چنان مکارم اخلاقی است</a>؟<br />در همین مدت چقدر خمس و زکات و سهم امام و رد مظالم و اوقاف و نذورات و بودجه رسمی مملکت و... صرف برپانگاه داشتن و حمایت مالی این نهاد شده‌است؟ آیا بهتر نیست در عملکرد و بازده نهاد ریشه‌دار روحانیت در جامعه بازنگری اساسیی بکنیم؟</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-1236119199868548732?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-45914564602833998082011-07-06T04:44:00.000-07:002011-07-08T20:59:06.102-07:00<div style="text-align: justify;">مساله حجاب- به طور اخص، اجباری بودن حجاب زنان- و دیدگاه حکومتی جمهوری اسلامی ایران به آن، به نظر من دو منشا می‌تواند داشته باشد:<br />۱) منشا دینی:<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-bRye0sBTnKw/ThRJ_XZWmPI/AAAAAAAABMs/X2ODtMAWL9E/s1600/ejab1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/-bRye0sBTnKw/ThRJ_XZWmPI/AAAAAAAABMs/X2ODtMAWL9E/s200/ejab1.jpg" width="183" /></a></div>عده‌ای معتقدند بی‌حجابی مساله‌ای منکراتی و ذیل گناهان است؛ یعنی چیزی مشابه غیبت، زنا، دروغگویی و .... همچنین عقیده دارند که حجاب مانند نماز و روزه امر واجب دینیی است. عده‌ای با این نگاه و با گوشه‌چشمی به قاعده فقهی امر به معروف و نهی از منکر، برخورد با بی‌حجابی را از وظایف حکومت دینی می‌دانند و چرایی حجاب اجباری را پاسخ می‌گویند. <br />از نگاه بنده، چنین استدلال و دیدی صائب نیست؛ از دید دینی، واجبات دینی برای آن به وجود آمده‌اند تا افراد، مومنانه، با انتخاب و اختیار، به انجام آن مبادرت بکنند و پاداش آن را نیز از پروردگارشان طلب کنند، یا شیوه دیگر را برگزینند و عواقب دنیوی و اخروی آن را هم به جان بپذیرند. یعنی مثلاً اگر در خانواده‌ای پدری مستبد فرزندان را به زور به نماز وادارد، آن نماز تا با اعتقاد قلبی فرزندان همراه نباشد، اجر و پاداشی چندان نخواهد داشت. به همین منوال اگر واجبات دینی هم در جامعه‌ای با زور حکومتی اجبار و انجام شوند، اجرای آنها لطفی نخواهد داشت، در مقایسه با جامعه‌ای دیگر که از روی اعتقاد فردی و قلبی بدانها روآورده است. به بیان دیگر حداکثر وظیفه بایسته حکومت دینی، می‌تواند تشویق و فرهنگ‌سازی برای هدایت مردم به سوی انجام واجبات دینی، از روی عقیده قلبی‌شان، باشد و نه بیش. بنابراین از دید منطقی حجاب -و دیگر واجبات دینی- نمی‌توانند اجباری باشند وگرنه با فلسفه وجودی خود&nbsp; در تناقض می‌افتند.<br />۲) مساله افراد دینی: <br />عده‌ای نیز بحث افراد دیندار را مطرح می‌کنند؛ این که افراد دیندار نمی‌خواهند در جامعه‌ای باشند که چشمشان به بی‌حجابی و فحشا بیفتد. همان چیزی که گاهی از آن به عنوان امنیت اجتماعی مومنان یاد می‌شود. ریشه این مساله‌را شاید به مجمل‌ترین صورت محسن قرائتی در این&nbsp; سخنرانی‌اش شکافته‌ باشد:<br /><br /><div style="text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="292" src="http://www.youtube.com/embed/Y6dZfwDtKL0" width="360"></iframe></div>( گفتاری از حجت الاسلام والمسلمین محسن قرائتی؛ به این مضمون درباره حجاب: مثلا مردی زنی دارد كه نمره اش ۱۴ است. اگر زن ها بی‌حجاب بیایند توی كوچه و خیابان آن مرد چشمش به زن‌هایی می‌افتد كه نمرهٔ بالاتری دارند. مثلا زنی را می‌بیند كه به لحاظ تیپ و زیبایی نمره اش ۱۶ است یا ۱۸ است و اعصابش خورد می‌شود و با خودش وارد جنگ می شود كه این چه زنی است كه من گرفته‌ام؟ همین می‌شود كه وقتی به خانه برمی‌گردد تا زنش حرف می‌زند مرد شروع به داد و هوار می‌كند. چرا كه در بیرون از خانه زن‌هایی دیده كه نمرهٔ بهتری از زنش داشته‌اند. مثل این كه كسی توی ماشین معمولیش نشسته و در خیابان هی چشمش دنبال ماشین های مدل بالاتر است و دائما می گوید ببین این بی ام و و یا بنز فلان مدل را؟)<br />خلاصه مطلب این‌که مومنانی هستند که کنترل چندانی بر نفس ندارند؛ پس باید جامعه را کنترل کرد تا کار بر آنها آسان شود!<br />از دیدگاه روانشناسی اجتماعی، معمولاً ازدواج قشر مذهبی نه بر اساس علاقه فیزیکی و جنسی و عشق و عاشقی،‌ بلکه بیشتر بر اساس خواستگاری سنتی، بده‌بستانهای درون خانواده‌ای، توصیه و انتخاب والدین و ... انجام می‌شود و نتیجهٔ آن می‌شود زن و شوهری که تا قبل ازدواج چندان همدیگر را ندیده‌اند و گاه اصلاً همدیگر را "انتخاب" نکرده‌اند، و لذا شاید به هم کشش و جاذبه جنسیی نداشته باشند و از قیافه و ظاهر یکدیگر خوششان نیاید. زنان این قشر-با فرض این‌که کمتر در اجتماع ظاهر می‌شوند-&nbsp; چندان مشکلی نخواهند داشت و شوهرشان را آقا و برترین می‌بینند. اما مردان و جوانان این قشر که در جامعه چشمشان به دیگر زنان&nbsp; خوش بر و رو و بی‌حجاب بیفتد چندان احساس خوشایندی از آن نخواهند داشت؛ چنان‌که حجت الاسلام قرائتی هم با تشبیه ساده خود آن را در ویدئو مذکور توصیف کرده‌است. زنان این مردان هم البته ترجیح می‌دهند نگاه مردانشان به چنان زنانی نیفتد و پایش بیفتد در گشتهای ارشاد شاید جدی‌تر از مردان به مبارزه با بدحجابی می‌پردازند.<br />در حکومت قبلی و وقتی قشر مذهبی قدرت اجرایی نداشت، راه حل این مشکلش را در عدم تعامل با قشر دیگر می‌دانست و بنابرآن در شهرها و جامعه محلات قشر مذهبی و اقشار دیگر جدا بود. با وقوع انقلاب سال ۱۳۵۷ و قدرت گرفتن مذهبیون، سالهاست که مساله حجاب و اجبار آن با قدرت تعقیب می‌شود و هنوز که هنوز است مساله روز جامعه‌ای مانند ایران است.<br /><div style="text-align: center;">***</div>پس‌نوشت: در راستای تقویت فرضیه دوم، در فقه اسلامی حجاب بر اقلیت‌های دینی و غیرمسلمانان واجب نیست؛ اما در جمهوری اسلامی حتی سر جهانگردان خارجی با بازده اقتصادی مورد نیاز کشور نیز حجاب می‌افکنند. واضح است چنین رفتاری نمی‌تواند منشا دینی داشته باشد و فرضیه دوم را تقویت می‌کند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4591456460283399808?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-83806092516068399782011-04-29T22:44:00.000-07:002011-04-30T13:28:01.262-07:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i39.tinypic.com/mkf24h.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 308px; height: 154px;" src="http://i39.tinypic.com/mkf24h.jpg" alt="" border="0" /></a>در مورد عوامل نارضایی مردم از رژیم سلطنتی و انقلاب ضدسلطنتی متعاقب آن قبل‌تر هم نوشته‌بودم. امروز فیلم دیدنی<a href="http://www.iranianuk.com/article.php?id=37309"> ملکه و من</a> ساخته ناهید پرسون سروستانی را می‌دیدم. <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2011/02/110201_aparat5.shtml">فیلم مستند</a>ی‌است از ملاقات مستندسازی گریخته از ایران که ساکن سوئد است، که با ملکه کشوری که با نظام آن مخالف بود ملاقات می‌کند و تجربه گریزشان از کشور را مرور می‌کنند.<br /></div><div style="text-align: justify;">جایی از فیلم که نظر مرا گرفت آن بود که فرح پهلوی از ناهید پرسید چرا با نظام سلطنتی مخالف بودی؟ ناهید که در زمان انقلاب اعلامیه پخش می‌کرده و ماشین آتش می‌زده و در جای‌جای فیلم اعلان کرده که از رژیم شاه متنفر بوده می‌گوید: پدرم سل داشت، مادرم فرش می‌بافت تا خرج هشت فرزندش را درآورد، و ما بسیاری روزها غذا «نان و دندان» داشتیم یا هیچ چیز. در همان حال در تلویزیون، ملکه را می‌دیدیم که شاد و خندان با فرزندانش در سبزه‌ها بازی می‌کند و غصه‌ای ندارد. لجمان می‌گرفت...<br />چنین طرز فکری، به نظرم طرز فکر رایج مردم ایران آن روز بوده، مردمی که عقلشان قد نمی‌داده که به آن فکر کنند که چرا پدر و مادرشان هشت فرزند به دنیا آورده‌اند بدون پشتوانه مالی، اما غبطه آن را می‌خوردند که چرا مانند خانواده سلطنتی رفاه و آسایش ندارند. تریبون‌هایی هم تبلیغ می‌کرده‌اند که ثروت مملکت را شاه برای خودش می‌برد و به مردم نمی‌دهد؛ اگر شاه برود همه به رفاه می‌رسند و این وطن وطن می‌شود. نتیجه هم شد آنچه که شد و بر مملکت رفت آنچه رفته تاکنون.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-8380609251606839978?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-66401335894330042052011-03-16T03:10:00.000-07:002011-03-21T13:39:28.233-07:00<div style="text-align: justify;">در دوران قدیم و با توجه به امکانات و موضوعات محدود آن زمانه، استدلالهایی به‌کار می‌رفت که در آن محیط و زمان صحیح به نظر می‌رسید؛ اما در حال حاضر چنان استدلالهایی لزوماً معتبر نیستند.<br />نمونه استدلالهایی که در قدیم معتبر بودند:<br />۱- عالم بی‌عمل به زنبور بی عسل می‌ماند (علم عالم بی‌عمل فایده‌ای ندارد)<br />۲- فلانی اگر راست می‌گوید (در مورد عدم انجام فلان کار) پس چرا خودش آن‌کار را می‌کند؟ -لذا حرفش صحیح نیست و ارزشی ندارد-<br />۳- من خودم اصفهانی هستم؛ تو می‌خواهی در مورد اصفهان به من مطلب یاد بدهی؟!؟<br />۴- من خودم تاکنون چندین بنا ساخته‌ام، تو چگونه می‌خواهی در مورد ساختمان‌سازی اظهار نظر کنی؟!؟<br />۵- حالا تو شاید چیزهایی را خوانده‌باشی، اما من خودم تجربه شخصی دارم.<br />۶- تا چیزی را خودت تجربه نکنی، اساساً در مورد آن چیزی نمی‌دانی.<br />۷- حرف افراد مُسن حجت است و احترامشان واجب (چون بیشتر از جوانان می‌دانند) و تجربه و پختگی با سن بدست می‌آید.<br />۸- من زمانی در فرنگ بوده‌ام،‌ پس بیشتر از تو در مورد فرنگ می‌دانم.<br />۹- من به فلانی که از قشر رنج‌کشیده است رای می‌دهم و از او طرفداری می‌کنم چون همدرد ماست و گره کار ما را بهتر می‌گشاید.<br /><div style="text-align: center;"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 166px; height: 166px;" src="http://farm3.static.flickr.com/2650/4138834752_ee147806d1.jpg" alt="" border="0" />***<br /></div>شاید بتوان اساس استدلالهای بالا را بنا بر مُرجّح دانستن تجربه بر دیگر طرق کسب دانش دانست. در دوران قدیم که وسایل ارتباطی و رسانه‌ها چندان توسعه نیافته‌بودند و درصد افراد با سواد قابل توجه نبود و کتابها و مطالب در دسترس نبود، تنها راه کسب دانش، تجربهٔ‌دست‌اول داشتن بود. (البته اطلاعات عمومیی از طرقی بین عامه مردم وجود داشت که مثلاً فلان قارچ سمی‌است و ماست و سرکه با هم نمی‌سازند).<br />سعی می‌کنم موارد بالا را از دید امروزی بررسی کنم و ارزش آنها را بسنجم:<br />۱ و۲- فرض کنید پزشکی به ما توصیه می‌کند که سیگار نکشیم -در حالی که خودش سیگاری است- یا این‌که برای تقویت بیناییمان فلان کار را بکنیم -در حالی که خودش عینکی است-.<br />نکته کوچک این است که اینکه حرفی درست یا غلط است سوای این است که گوینده آن خودش آن را انجام می‌دهد یا نمی‌دهد. این که کسی به علمش عمل نکن آن علم را از درجه اعتبار ساقط نمی‌کند. اگر حرفی با عقل و منطق و تجربه جمعی جور درمی‌آید، قبول آن بسته به گوینده آن نباید باشد.<br />۳و ۴- امروزه می‌توان با مطالعه کتابها -که هر کدام خود مجموعه‌ای مرتب از تجربیات مختلف هستند- به نتایج تجربیات مختلف -بدون پرداخت هزینه واقعی تجربه‌کردن تک‌تک آنها- دست یافت. این امر برای افراد دوران قدیم تا حدی غیرقابل هضم به نظر می‌رسید؛ اما اکنون کاملاً قابل تصور است که اسلام‌شناسی یهودی بهتر از یک فرد مسلمان معمولی با جزییات دین اسلام آشنا باشد، یا اینکه ایرانشناسی غیر ایرانی بهتر از بسیاری ایرانیان با فرهنگ و تاریخ ایران آشنا باشد.<br />۵و۶- تجربه شخصی در نهایت یک تجربه برای یک شخص است، اما علم امروز ناشی از مجموعه بسیاری تجربیات مختلف در افراد مختلف، در موارد مختلف و زمانهای متفاوت است. یعنی اگر کسی در موردی مطالعه می‌کند و می‌آموزد به نتیجه بسیاری تجربیات دست می‌یابد که برای فردی در دنیای قدیم قابل تصور نبود. تصور این که تجربهٔ‌شخصی بر مطالعهٔ‌اصولی ترجیح دارد امروزه امر درستی نیست.<br />۷- همانطور که در بالا آوردم در دنیای دیروز، کسب معرفت تنها از راه تجربه ممکن بوده و امری زمان‌بَر بوده و انباشت آن تنها با گذر زمان میسر می‌شده؛ لذا غیر قابل تصور بوده که جوانی بیشتر از فرد مسنی بداند. اما امروزه با در دسترس بودن منابع دانش، نتایج تجربیات در دست کسانی است که به منابع آنها بیشتر مراجعه کرده باشند، نه افرادی که خود به تجربه کردن آنها -که کاری هزینه‌بر است- دست یازیده باشند. بنابرهمین حقیقت است که امروزه بسیاری از جوانان را می‌بینیم که در بسیاری علوم سرآمد بسیاری از ریش‌سفیدان آن علوم هستند، مخصوصاً اگر خود آن علوم، علومی در حال رشد شتابنده باشند.<br />۸- در دنیای قدیم، صِرف عمل تجربه به خودی خود امری ارزشمند به شمار می‌آمد و قابل ارجاع و افتخار -شاید از آنجا که بسیاری تجربیات گرانبها بوده‌اند- مثلاً برای کسی که هزینه زیادی کرده و به فرانسه رفته و در موزه لوور تابلوی لبخند ژوکوند را دیده است، دشوار است قبول کردن این که امروزه می‌تواند فرد دیگری از پای رایانه‌اش تکان نخورده باشد و هزینه زیادی نداده باشد، اما نه تنها تصویر واضح‌تری از لبخند ژوکوند روی رایانه‌اش دیده باشد، بلکه در مورد آن نیز بیشتر خوانده باشد و بداند. حال آنکه چه مقدار صِرف دیدن ارزشمند باشد در مقابل مطالعه و دانستن چیزی، امر دیگری است.<br />۹- در دوران قدیم که کارها تخصصی نشده بودند، راه آموختن امور تجربه کردن مستقیم آنها بود. یعنی تا کسی مثلاً دستش نمی‌شکست، گذارش به شکسته بندی نمی‌افتاد و لذا درمورد شکسته‌بندی و شکستگی استخوان چیزی نمی‌دانست. بنابراین مراجعه به کسی که قبلتر تجربه مشابهی داشته و "دردکشیده" باشد امر موجهی بود. امروزه اما بسیاری معارف را می‌توان بدون تجربه کردن آنها فراگرفت و مثلاً دیگر کسی در مراجعه به پزشک معالجش برای رفع گرفتگی عروقش دنبال پزشکی نمی‌گردد که خود تجربهٔ‌ گرفتگی عروق داشته باشد! یا رهبر سیاسیی لازم نیست خودش از طبقه محروم باشد تا بتواند به بهترین روش حقوق طبقه محروم را از طریق دیپلماسی در عرصه سیاسی احقاق کند. متاسفانه هنوز در جهان سوم و در تبلیغات انتخاباتی رنج‌کشیدگی یک ارزش محسوب می‌شود و تجربه زندگی و تحصیل در غرب یا رفاه ردگی یک ضد ارزش. انقلاب ضدسلطنتی سال ۱۳۵۷ نمونه واقعی خیزشی مردمی بود که با چنین استدلالی قدرت را از دست قشر نخبه و درس‌خوانده خارج کردند و به دست افرادی از جنس خودشان دادند، تا جریان کارها را به زعم ایشان به نحو بهتری و به نفع ایشان پیش ببرد. نتیجهٔ آن که چه شد،‌اکنون مردم ایران شاهد آن هستند.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-6640133589433004205?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-18495997546900167432010-11-20T20:08:00.000-08:002010-11-22T17:33:16.932-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/TOibp7NNN2I/AAAAAAAABLI/Ns0hMY63yCI/s1600/charles-darwin-the-origin-of-species.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 222px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/TOibp7NNN2I/AAAAAAAABLI/Ns0hMY63yCI/s320/charles-darwin-the-origin-of-species.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541850486049421154" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ظاهراً تصور عامه مردم در مورد نظریه فرگشت(تکامل انواع)، متنوع‌تر و تخیلی‌تر از آن چیزی است که من تصور می‌کردم.<br />نظریه فرگشت چیز غریب و خارق‌العاده‌ای نیست که در فیلمهای ترسناک و تخیلی دنبال فهمش بگردیم.<br />۱- همه ما در روند فرگشت طبیعی خواسته (یا ناخواسته) دخیلیم. وقتی دنبال همسر می‌گردیم انتخاب ما بر اساس بسیاری مشخصه‌های ظاهری، که بسته به ذخیره ژنتیکی فرد دارد، است. وقتی همسر خوشترکیبی انتخاب می‌کنیم، تعیین می‌کنیم نسل بعد ما از چه مشخصات ژنتیکیی برخوردار باشد.<br />۲- نظریه تکامل تدریجی ربطی به مذهب و خدا ندارد؛ اینکه نظریه فرگشت را بپذیریم و یا نپذیریم، ربطی به امر اعتقاد به خدا ندارد. خدای مذاهب می‌تواند مستقیماً حضرت آدم را آفریده باشد و به زمین فروفرستاده باشد، یا این‌که ژن‌اش را آفریده‌باشد، یا حتی مِه‌بانگ و قوانین فیزیک کوانتومی جهان را، وشرایط اولیه را طوری تنظیم کرده‌باشد که اوضاع چنان باشد که الآن هست. تصور انسان‌گونه‌ای از خدا که آن بالا در آسمان‌ها نشسته و هر لحظه دستی در شطرنج آفرینش می‌برد و منتظر و مترصد دعا و خطای بندگان است، دیگر مربوط به طرز فکر متالهین امروزی نمی‌شود.<br />۳- تکامل امری تدریجی است؛ جهش‌های ژنتیکی مرتباً در هر نسل اتفاق می‌افتد (<a href="http://khabaronline.ir/news-15846.aspx">۱۰۰ تا ۲۰۰ جهش در هر تولید مثل</a>)، اما این‌که آن جهش‌های ژنتیکی در جهت بهبود نسل باشند تا ایجاد مشکل در نسل جدید، قاعده خاصی ندارد.<br />در اثر جهش‌های ژنتیک ممکن است مثلاً کودک شش انگشتیی متولد بشود؛ حالااگر از قضای روزگار ازدواجش با فرد شش‌انگشتی دیگری باشد و چندین نسل این‌ امر صورت بگیرد، می‌توان نسلی از مردمان شش انگشتی داشت. اما پرسش این است که چرا باید کسی در انتخاب همسر به شش‌انگشتی بودن او ارزش و اعتبار بدهد و این خصیصه را در نسل بعدی منتشر کند؟ (البته در دامداری و پرورش حیوانات، مدتهاست که نسل‌های متنوعی را با اهداف گوناگون پرورش داده‌اند، از سگهای پاکوتاه بگیر تا گاوهای شیری)<br />اما اگر در اثر جهش ژنتیکی، یکی از فرزندان خانواده از دیگران زیباتر و یا باهوشتر باشد، احتمال این‌که آن فرزندْ آینده خانوادگی و یا شغلی برتر از شغل دیگر افراد خانواده داشته باشد بیشتر است و اینکه بتواند بهتر و بیشتر زندگی کند و تولید نسل کند. این چنین در دراز مدت، نسلهایی که حامل ژنهای نامناسب و یا نامطلوب باشند کمتر می‌شوند و هر نسل نسبت به نسل قبلی رو به تکامل می‌رود.<br />۴- نوع بشر از انواع دیگر موجودات متکامل‌تر نیست. در واقع چنین مقایسه‌ای قیاس مع‌الفارغ است، شبیه مقایسه دقت بویایی من با بلندی قد شما! هر جانداری را که در نظر بگیریم نسبت به اجداد چند میلیون سال پیشش تطابق بیشتری با محیط زندگی طبیعیش پیدا کرده، همانقدر که زنبورها نسبت به اجدادشان در پیدا کردن گلها و استخراج شهد آنها و ساختن کندو ماهرتر شده‌اند، ماهی ها در اقیانوس و پرندگان در آسمان هم به همان نسبت در اداره زندگیشان متبحرتر شده‌اند. تنها تفاوت نوع بشر با بقیه جاندارها این است که با استفاده از توان عقلی‌اش و توانایی انتقال تجربیات به نسلهای بعدی و همچنین تداخل در انتخاب طبیعی نرخ پیشرفتش را شتاب داده است.<br />۵- فرگشت و مصایب طبیعی: آیا انسان می‌تواند زیر آب نفس بکشد؟ جواب منفی و علت آن واضح است؛ ششهای انسان توانایی استخراج اکسیژن محلول در آب را ندارند. اما کسی چه می‌داند، شاید همین الآن در بین حدود ۷٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ بشر روی زمین، معدودی باشند که بر اثر جهش ژنتیکیی ششهایشان چنان توانایی داشته باشد. حالا فرضی کنید -خیالی-، تمام یخهای قطبی آب شوند و تمام خشکی ها مدفون در زیر اقیانوسها شوند؛ همه نوع بشر خفه می‌شوند، بجز آن معدود انسانهایی که تا دیروز به ظاهر فرقی با دیگران نداشتند. اگر چنان افرادی همدیگر را پیدا کنند، نسلی بعد بشر، نسلی خواهد بود از مردمانی که می‌توانند با ششهایشان زیر آب تنفس کنند.<br />برای ناظر بی‌اطلاع از آن واقعه، فرگشتِ نوع بشر امری ناگهانی و خلق‌الساعه بوده‌است: از بشری که توانایی تنفس در زیر آب را نداشته به نسلی از بشر که چنان تواناییی دارد؛ اما از نگاه علمی این فرگشت هم امری تدریجی و در رده دیگر انواع فرگشت بوده و تنها وقوع چنان مصیبتی، باعث تصور جهشی بودن چنین فرگشتی در نوع بشر شده است.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-1849599754690016743?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-75940394024172789982010-11-20T19:20:00.000-08:002010-11-20T19:27:35.994-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/TOiQqWs5HwI/AAAAAAAABLA/u06FFt1LgSk/s1600/blognn1.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 141px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/TOiQqWs5HwI/AAAAAAAABLA/u06FFt1LgSk/s320/blognn1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541838398802173698" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">شما هم لابد دیده‌اید افرادی را که به خودشان چیزهایی متصل می‌کنند.<br />پسر جوانی زنجیری به گردن انداخته، انگشتری بر دست و مچ بندی بر مچ. زنی روستایی با بسیاری طلاجات بر ساعد و گردنبند و گوش. دیگرانی با انگشتران عقیق در انگشت و سبحه شاه‌مقصود در کف؛ قدیم‌تر ها بسیجی‌ها با عکس خمینی در جیب؛ الان مسلمانان مدرن با گردنبند طلای «و اِن یکاد»!<br />بسیاری با پخش موسیقی همراه و گوشی بلوتوث تلفن دستی در گوش، یا تی‌شرتی که رویش زیمبل و زیمبو نوشته یا کشیده؛ با ریشی که به طرز عجیبی تراشیده شده؛ یا -بیشتر در غرب- گوشواره تک‌گوش و حلقه در بینی و ابرو و خال‌کوبی.<br />بسیاری بدون تلفن همراه از خانه بیرون نمی‌روند و بدون آن احساس کم‌بود می‌کند. بسیاری هموطنان، بیرون که می‌روند حتماً باید دستشان چیزی باشد، می‌تواند روزنامه امروز باشد یا کیف بزرگی پر از وسایل نالازم؛ لابد با دستان خالی نمی‌دانند چه بکنند حین راه رفتن!<br />از آن طرف هم لابد دیده‌اید که بعضی خیلی ساده دست در جیبشان می‌کنند و حتی ساعت نمی‌بندند و بدون هر آلایشی می‌روند و می‌آیند.<br />شاید از منظر روانشناسی بهتر باشد بگوییم این افراد به خودشان چیزی وصل می‌کنند تا خودشان را به هویتی دیگر الصاق کنند؛ بسیاری افراد که به محیط تازه می‌روند -چه آن محیط تازه شهری بزرگ باشد یا کشوری جدید- احساس بی‌هویتی می‌کنند. این خلاء هویتی را باید با چیزی پرکنند، مگر این‌که به پشتوانه حرمت نفسی که دارند، اعتماد به نفسشان بالا باشد.<br />در کشورهای مرفه که اعتماد به نفس مردم بالا است کمتر تیپ‌های متنوع مردم‌ مشابه آنچه در بالا توصیف کردم دیده‌می‌شوند و اکثر مردم بی‌آلایش و معمولی هستند. اما در کشورهای "جنوب" ظاهر جامعه به تیپ‌های مختلف تقسیم می‌شود؛ در ایران ما مذهبی، بسیجی، خشکه مذهبی، سنتی، طاغوتی، غربزده، تحصیلکرده، دانشجو، روستایی، شهرستانی، خارج رفته و .... هر تیپ هم مشخصه‌های التصاقی خودش را دارد، مثلاً تیپ مذهبی انگشتر عقیق دارد، ریشش را با تیغ نمی‌زند؛ دانشجو کیفی همیشه همراه دارد و معمولاً عینکی؛ الخ.<br />همین دسته‌بندی‌ها بین جامعه هم همرنگی را کم می‌کند، چون ظاهراً همه راه‌ها نمی‌توانند درست باشند پس لابد دیگری اشتباه می‌کند و همرنگی و حمایت از نظر و عقیده او جایز نیست. و این چنین است که کمبود حرمت نفس در جوامع فقیر منتهی به کاهش سرمایه اجتماعی می‌شود.<br />جالب است برخی چنین تنوع و رنگارنگی در جامعه را مایه افتخار می‌دانند و نشان دهنده غنای فرهنگی! استدلالشان را لابد خودشان می‌دانند...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7594039402417278998?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-36584493234936683572010-08-23T00:10:00.000-07:002010-08-26T22:01:48.827-07:00<div style="text-align: justify;">۱- کتابهای درسی دوران دبستان ما مملو از داستان‌ها و قضایایی بود که در روستا و محیط غیر شهری جریان داشتند؛ از حسنک کجایی بگیر تا کوکب خانم و چوپان دروغگو، تا آن مرد با اسب آمد و خوشا به حالت ای روستایی. معلومم نشد بنا بر چه اهدافی مولفان کتب درسی چنان نوستالژیک به زندگی روستایی ارجاع می‌دادند.<br />۲- فضای روشنفکری ما در دوران آزادی‌های نسبی فرهنگی قبل انقلاب، ساختاری ضدمدرن و واپس‌گرا بود؛ از ساخت و استقبال از فیلمهایی مانند آقای هالو (تقابل رذالت شهری و سادگی روستایی) و قیصر (تبلیغ ناکارآمدی نهادهای مدنی و لزوم مقابله فردی برای احقاق حق) بگیر تا کتابهایی که نوشته می‌شدند از قبیل غرب‌زدگی آل‌احمد و آنچه خود داشت احسان نراقی. همه باز هم حسرت دورانی را در دل مخاطبان زنده می‌کنند که از دستشان رفته بود.<br />۳- انقلاب سفید شاه و اصلاحات ارضی متعاقب آن بسیاری روستانشینان را صاحب مال کرد؛ رعیتی که پیش از آن از خود چیزی نداشت اکنون صاحب مالی بود که قدرش برایش شناخته نبود. متعاقب توسعه اقتصادی دهه پنجاه از پس افزایش قیمت نفت بسیاری روستاییان اموالشان را تبدیل به پول کردند و ساکن شهرها -اغلب حاشیه‌شان- شدند و از آنجا که تخصصی -به معنای مدنی- نداشتند، مشغول مشاغلی شدند که به دلالی و بعدها کار آزاد معروف شد.<br />ارمغان این افراد برای جامعه شهری تزریق فرهنگ روستایی به محیط شهری و کندکردن خدمات نهادهای شهری -که برای مقیاسی متفاوت طراحی شده‌بودند- بود. درآمدی کاذبی که چنین قشری از دلالی به دست می‌آورد -در آن دوران رونق اقتصادی- باعث شد که برای همیشه امر بازگشت را امری خاتمه یافته بداند و در حسرت (کاذب) زندگیی که داشتند بماند. یک‌کلاغ‌چل‌کلاغ‌های آن افراد از شرایط موجودشان، هر چه بیشتر روستاها را خالی کرد و مردمانی مولد را که به کشاورزی و دامپروری می‌پرداختند به واسطه‌گران و دلال‌های شهری و صاحبان دیگر مشاغل کاذب -که پول تولید نمی‌کنند- تبدیل کرد.<br />۴- انقلاب ضد سلطنتی هم چندی بعد به سامان رسید؛ به قوت عامه‌ای که تصور می‌کردند که شاه به اندازه کافی به آنها نمی‌دهد و لابد آن بالاها چه بریز و بپاشی هست که در پایین به آنها چنین می‌رسد (به زعم آنها کم،‌ در مقایسه با سطح زندگی پدرانشان البته غیرقابل مقایسه). ملتی اشکنه‌خور که شاید ماهی یکبار گوشت نصیبشان می‌شد -از نسل پدربزرگها صادقانه بپرسید- اکنون هرروز انتظار چلوکباب داشتند. روحانیت هم به پشتوانه مذهبی بودن مردم سوار بر موج نارضایتی مردم شدند و با لطایف‌الحیل سکان را به دست گرفتند. (سخنرانی آیت‌ا... خمینی در نخستین ساعات ورودش مملو است از وعده‌های مجانی کردن برای مردم، و همچنان در ماههای اول وعده صاحب‌خانه کردن تمام مردم می‌دهد،‌ داد سخن گفتن از ستاندن حق مستضعفان و کوخ نشینان امری روزمره بود و حتی آیت‌ا... خمینی طی فتوایی گوشت یخی را حرام اعلام می‌کند.)<br />با قدرت گرفتن روحانیتی که چیزی از اصول دیپلماتیک نمی‌دانستند و تنها رویای مدینه‌النبی و حکومت اسلامی داشتند و شائبه اقتصاد و علم اسلامی هم داشت، سبوعیت‌هایی انجام گرفت که در قرن بیستم درون کشوری مانند ایران انتظار نمی‌رفت. بسیاری از ترس جان، مایملک را رها کردند و از کوه و دشت و کمر به دیگر کشورها پناهنده شدند و آغوش بسیاری از کشورهای غربی پذیرای آنها شد. مهاجرت اجباری این دسته و دل‌کندن اجباریشان از گذشته‌شان باز نوستالژی دیگری آفرید،‌ تصور ایران قبل از انقلاب به عنوان دوره‌ای طلایی و قبله آمال.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.picestoon.com/out.php/i60610_pooribanaeiadelroohi.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 156px; height: 111px;" src="http://www.picestoon.com/out.php/i60610_pooribanaeiadelroohi.jpg" alt="" border="0" /></a><br />یک‌کلاغ‌چل‌کلاغ‌های آن مهاجران درباره شرایطشان در خارجه البته از گوش دیگر ایرانیان پنهان نماند و بعد از اتمام جنگ و ثبات نسبی کشور، بسیاری از ایرانیان را ترغیب به مهاجرت قانونی به کشورهایی مانند استرالیا و کانادا کرد. بعد از اندی که این دسته از ایرانیان هم جاگیر شدند باز حکایت تکرار شد، حسرت روزگار از دست رفته و صفای زندگیی که داشته‌اند. طرفه این‌که این دسته هیچ منعی برای بازگشت به وطن نوستالژیکشان نداشتند.<br />۵- در مباحث بسیار می‌بینم طرح این مطلب را که در دوران گذشته/دنیای سنتی نگاه به مسایل مادی نبوده و معنویت در فضا/روابط موج می‌زده‌است. اساس چنین تصوری برایم روشن نیست و شاید چند خاطره مبهمِ ناقل، منشا آن تصور بوده‌باشد. در دنیا و دورانی که اغلب وقت و دغدغه مردم به تامین معاش و نمردن از گرسنگی و قحطی و خشکسالی و بیماری‌های همه‌گیر مشغول بوده و خرافات و دشمنی‌ها بیداد می‌کرده تا جایی که مثلاً سرِ نوبت آبیاری زمین با بیل همدیگر را می‌کشته‌اند (داستانها را رها کنید که از فرط کم‌یابی داستان شده‌اند)، حال چه مایه این‌ زندگی‌ها مملو از معنویت بوده و نگاه مردم به مسایل مادی نبوده بر من معلوم نیست.<br />۶- حسرت وضع پیشین (به لاتین Status quo ante) شاید امری عمومی باشد که ریشه در طبیعت آدمی داشته باشد و چه بسا منشا روایت هبوط آدم از فردوس برین هم بوده‌باشد. هرچه باشد جدی‌گرفتنش و غرق فریبش شدن جز ایجاد نشئه‌ای لذت‌بخش برای دقایقی سودی ندارد.<br />این سودای بازگشت به دوران گذشته و اصول فراموش شوده -چه ایران نوستالژیک ذهن‌ها باشد چه دوران طلایی امام یا اسلام ناب محمدی- و تصور این‌که هر چیزی اصلی و واقعیتی دارد که از دسترس ما خارج ‌است و یا اینکه ما خودمان همه‌چیز -یا مشابهشان یا حتی اصلشان- را قبلاً داشته‌ایم از حربه‌های ذهنی انسان محرومِ محدود برای آرامش اوست؛ وگرنه انسان پویای ِسازنده، مدینه آرمانی‌اش را می‌سازد و هرچیز را جای خودش قرار می‌دهد و به‌جای خیالبافی و داستانسرایی و سخنرانی، کاری می‌کند، هرچند اندک و ناچیز؛ چنان که در جوامع دیگر کرده‌اند و می‌کنند.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-3658449323493668357?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-15453495513437045912010-07-19T00:41:00.000-07:002010-08-23T00:23:24.425-07:00<div style="text-align: justify;">در زبان فارسی سنتی به موی صورت مردان -که کلمه متداول امروزش ریش است- محاسن می‌گویند. محاسن جمع حُسن و به معنی خوبیها و زیباییهاست؛ ولی رابطه‌اش را با مویی که بر صورت مردان می‌روید نمی‌دانم.<br />به نظرم رسید شاید مسمای آن، این باشد که در گذشته‌ای نه چندان دور و با پایین بودن سطح بهداست، صورت بسیاری از مردم آسیب‌دیده از بیماریهای پوستی مختلفی مانند <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%A9">سالک</a> و <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%DB%8C%D8%B3%DB%8C">برص</a> و لک و پیس بوده -هنوز هم کم نیست البته در شهرهای کوچک و روستاها - خلاصه چهره بسیاری پر از معایب ظاهری بوده که مردان با روییدن موی صورت و نگاه‌داشتن آن بسیاری از آنها را می‌پوشانیده‌اند و ریش آنها وسیله‌ای بوده برای پوشاندن معایب چهره‌شان و مایه رهایی از معایب و ایجاد محاسن.<br />و شاید زنان هم به دلیل مشابه به برقع و نقاب روی می‌آورده‌اند.<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.arab7.com/up/file/1187898564959.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 185px; height: 122px;" src="http://www.arab7.com/up/file/1187898564959.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">پس نوشت: فکر کنم جایی شنیدم که<a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%88%D8%B4_%D8%A7%D9%82%D8%A8%D8%A7%D9%84%DB%8C"> داریوش اقبالی </a>خواننده هم به دلیل حادثه‌ی اسیدپاشیی که قبل از انقلاب برایش پیش‌آمده ترجیح می‌دهد ریشش را نگاه بدارد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-1545349551343704591?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-57124872070537523522010-07-02T01:53:00.000-07:002010-07-02T02:11:04.604-07:00<div style="text-align: justify;">بحث کردن درباره موضوعات پیش روی یکی از شیوه‌های افزایش اطلاعات و دانستن دیدگاه‌های مختلف نسبت به موضوعات مختلف است. اگر چنین امری به طور صحیح انجام پذیرد یکی از لذت بخش‌ترین شیوه‌های تعاملی دو اندیشه و طرز تفکر خواهد بود؛ اما متاسفانه بسیار می‌بینم که بسیاری، فرق بحث و مجادله را نمی‌دانند و بحث روی موضوعات مختلف را راهی برای اثبات خود می‌دانند.<br />مباحثه روی مواردی انجام می‌شود که افراد روی آن اطمینان ندارند وگرنه اگر طرفین بحث روی نظر خود اطمینان صددرصدی دارند، نام گفتگوی طرفین مجادله است و نه مباحثه؛ مثلاً اگر طرفی اطمینان دارد که الآن شب است و دیگری ایمان دارد که الآن روز است، جای بحثی نمی‌ماند، چون هر دو بر عقیده خود ثابت‌قدمند و گفتگوی ایشان کاری جز اتلاف وقت نیست.<br />همینطور است گفتگوی یک فرد غیرمتعصب با یک دیندار معتقد، که دین‌دار معتقد در اصول باورهای خودش هیچ‌گونه تشکیکی قبول ندارد و راه نمی‌دهد.<br />یکی از مشکلات مناظره افراد دانا و منطقی با افراد عامی این است که افراد عامی روی نادانسته‌های خود پافشاری می‌کنند و از صحت آن مطمئن هستند و حاضرند پای آن‌ها هزینه بدهند، در حالی‌که افراد دانای منطقی همیشه در دانسته‌هایشان اما و اگر را ممکن می‌دانند و می‌دانند در چیزی قطعیت وجود ندارد -الا عدم قطعیت- و چنین است که اکثر اوقات چنین بحث‌هایی به نتیجه نمی‌رسد.<br />مشابه این قضیه در درگیری‌های بین مردمان دو طبقه اجتماعی رخ می‌دهد؛ شعور، شخصیت و نجابت چیزهایی می‌شوند که به واسطه آنها انسانهای باشعور، باشخصیت و نجیب در مقابل انسانهای بی‌شعور، بی شخصیت و نانجیب، کوتاه می‌آیند و گاه، در بزنگاه‌هایی تاریخی، چنان مردمان دون‌مایه‌ای بانی سرنوشت همه می‌شوند و مایه سرافکندگی تمام مردم می‌شوند.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-5712487207053752352?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-81761759399797491682010-06-24T01:35:00.000-07:002010-07-02T01:53:40.176-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.mobin-group.com/image/reg/images/8321hafezeh.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 135px; height: 180px;" src="http://www.mobin-group.com/image/reg/images/8321hafezeh.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">کم نمی‌بینم مواردی را که نشان می‌دهد برخی اذهان درست کار نمی‌کنند. مثال کلاسیکش اشتباه گرفتن رابطه همبستگی با رابطه علیت است؛<br />مثلاً فردی گمان می‌دارد روزهایی که چتر در ماشین حمل می‌کند شاهد تصادفات بیشتری در خیابان است و از رابطه همبستگی بین حمل چتر و تصادفات نتیجه می‌گیرد که حمل چتر در خودرو باعث تصادفات می‌شود؛ در حالی که رابطه علیتی که عقل سالم و منطقی باید برداشت کند این است که حمل چتر در خودرو هیچگونه دخلی به ازدیاد تصادفات ندارد، بلکه بارانی بودن هوا و لغزنده بودن جاده‌هاست که باعث بیشتر شدن تصادفات می‌شود. و البته در هوای بارانی افراد چترشان را درون خودرویشان حمل می‌کنند.<br />موردی که اخیراً دیدم اختلاط وسیله و هدف است؛ دوستی قرار بود که با بقیه دوستان هماهنگیی بکند که بعد از مدتها یکدیگر را ببینیم و دیدارهایی تازه کنیم؛ پیشنهاد داد که می‌توانیم برنامه دوچرخه‌سواریی هم بگذاریم که تفریحی هم کرده باشیم. از آن هماهنگی ایشان برای دیدار دوباره دوستان خبری نشد که نشد چون هوا مساعد دوچرخه‌سواری نبود! گویی هدف دوچرخه‌سواری بوده‌است که با عدم همراهی هوا ناممکن شود؛ این دوست وسیله و هدف را با هم اشتباه گرفته بود.<br />همچنین کم نیستند که مثلاً به ازدواج به عنوان هدف نگاه می‌کنند و وقتی سنشان به عدد معینی رسید خود را ملزم به ازدواج می‌دانند تا خوشبخت شوند؛ برای چنین افرادی ازدواج یک هدف است نه وسیله‌ای برای خوشبختی است؛ در حالی که هدف خوشبختی باید باشد که از راه ازدواج شاید فراهم شود.<br />مورد دیگری که دیده‌ام خود‌ ویرانگری و یا ازدیاد ضرر است؛ فردی ضرر هنگفتی می‌کند و از آن پس ضررهای اضافی هم به خود می‌زند چرا که «دیگر فرقی نمی‌کند»!، اگر یک میلیون باخته، بی‌خیال دو هزار دیگر می‌شود چون دیگر در مقابل میلیون هزار به چشم نمی‌آید! و همینطور به ضرر خود می‌افزاید و خود را آشفته‌تر می‌کند.<br />کتمان واقعیت نیز از دیگر آشفتگی‌های ذهنیی است که در برخی افراد دیده‌ام؛ مثال عامه‌فهمش این است که کسی میخی به پایش فرورفته باشد و او پایش را کج کج بگذارد و راه برود و با خود بگوید که اتفاقی نیفتاده و خود را با شرایط تازه عادت بدهد، بجای این‌که واقعیت را قبول کند و در صدد بیرون آوردن میخ از پایش دربیاید -در اکثر خانواده‌های ایرانی اعتیاد یا بیماری‌ها یا اختلافات را کتمان می‌کنند، به امید آن‌که خودشان بهبود پیدا کنند- در چنین حالاتی با رها کردن مشکلات به حال خودشان اندک اندک به شرایط غیرقابل بازگشت سوق داده می‌شوند و آنجاست که ویران‌کننده است.<br />در مورد اختلاط لطف و وظیفه هم <a href="http://paarehsang.blogspot.com/2009/06/blog-post.html">قبلاً نوشته</a>‌ام.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-8176175939979749168?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-44338134532729307992010-05-29T01:46:00.000-07:002010-05-29T01:54:24.390-07:00<div style="text-align: justify;">به تابلوی اعلانات دانشکده‌ای در دانشگاهی در کانادا نگاه می‌کردم؛ فهرستی داشت از نام دانشجویان تحصیلات تکمیلی‌اش به همراه تصویرشان؛ به لطف شرایط مملکت ایران، تعداد دانشجویان ایرانی در دانشگاه‌های کانادا کم نیست، در این دانشکده شاید حدود ۴۰ درصد دانشجویان تحصیلات تکمیلی ایرانی بودند. در این میان آنچه در نامهای ایشان توجه مرا جلب کرد، وفور نامهایی طولانی و سه حرفی بود، مثلاً -و نه برای مثال- حسین سعیدی رستم‌آبادی، یا فاطمه بیژنی سفیدکلایی. نامهایی که پیشینه تاریخی نسل پیشین آنها را عیان می‌کند.<br />تا پیش از <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%D8%B3%D9%81%DB%8C%D8%AF">انقلاب سفید</a> شاه و <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B5%D9%84%D8%A7%D8%AD%D8%A7%D8%AA_%D8%A7%D8%B1%D8%B6%DB%8C">اصلاحات ارضی</a>، تنها حدود ۳۵ درصد مردم ایران شهرنشین بودند. نسبتی که امروزه وارونه شده و کمتر از ۳۵ درصد مردم روستانشین هستند. با معضلاتی که تبدیل طبقه اجتماعی با چنین درصد معتنابهی و در این مدت کم ایجاد می‌کند لابد آشنایی دارید، از رانندگی‌هایی که کمترین بویی از مدنیت برده، تا تکرار رفتارها و الگوهای روستا در جامعه آپارتمان نشین شهرها و بسیاری موارد دیگر که شمردن و تحلیل آنها خود یک پست دیگر می‌شود.<br />جالب این‌جاست کمترکسی از ما چنین پیشینه‌ای را انکار نمی‌کند و در نظر دارد؛ اکثریت شهرنشینان امروز بر این باورند -یا دوست دارند چنین فکر کنند- که تا هفت پشتشان شهری و متمدن بوده‌اند، در حالی‌که نگاهی به شناسنامه پدربزرگشان نشان می‌دهد که متولد روستایی بوده‌است. البته نه روستایی بودن بد است نه روستانشینی و سابقه آن؛ چیزی که بد است تکرار کارهایی و آموزه‌های است که برای شرایط دیگری مفید فایده بوده‌اند و در فرهنگ شهرنشینی جایی ندارند، همچنین انکار گذشته و سعی در محو و زدودن آن کاری نابجاست، خنده‌دار آنهم در حالی که اکثر مولفه‌ها و رفتارهای فرهنگی آن را با خودمان حمل کنیم، و خوش باشیم به تغییر ظاهریمان که همرنگ دیگران هستیم.<br />مثال: کسی در روستا روزنامه نمی‌خوانده است، خبرها دهان به دهان منتقل می‌شده‌اند؛ نسل روستازادگان هم هنوز روزنامه نمی‌خرند و به خبرهای افواهی علاقه دارند.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4433813453272930799?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-8734968823398317612010-04-04T04:47:00.000-07:002011-11-29T23:03:44.698-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: justify;">این روزها سالگرد روزی بود که در سال ۱۳۵۸ مردم ایران پای صندوق‌های رای دادند که در مورد شکل حکومتی کشور پس از انقلاب ضدسلطنتی، نظر آری یا نه خودشان را در مورد جمهوری اسلامی ابراز کنند.<br />اینکه چگونه از میان بسیاری گروه‌ها که در برانداختن رژیم سلطنتی دخیل بودند، و بسیاری وعده‌ها و آرمانهایی که تبلیغ می‌کردند چگونه شد که ثمره انقلاب مردمی ضد سلطنت با آرزوها و آمال مختلف به دست روحانیونی با اندیشه برپایی حکومت اسلامی افتاد، موضوعی است که هنوز روی آن باید مداقه کرد.<br />شاید نخستین لغزش وقتی بود که -چنانچه هاشمی‌رفسنجانی در خاطراتش نقل می‌کند- <a href="http://i42.tinypic.com/156zmuw.jpg">آیت‌ا.. خمینی با عجله اصرار داشت که از رادیو تلویزیون پخش شود که رادیو، رادیوی صدای انقلاب اسلامی (و نه چیز دیگری) است</a> و نتیجه تکرار آن تبلیغ ضمنی این است که حتی ا<a href="http://paarehsang.blogspot.com/2008/03/blog-post.html">مروزه هم باور بسیاری ‌است که انقلاب مردم ایران در سال ۱۳۵۷ برای سرنگونی حکومت سلطنتی، انقلابی اسلامی و به رهبری آیت‌الله خمینی بوده‌است.</a><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4tPEw9Z-83c/Tmskw6kk2nI/AAAAAAAABOQ/e27Iah8sb7I/s1600/referandom_no2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-4tPEw9Z-83c/Tmskw6kk2nI/AAAAAAAABOQ/e27Iah8sb7I/s200/referandom_no2.jpg" width="177" /></a></div>دیگر رفتار هوشمندانه روحانیت حاکم برای کنار زدن دیگر گروه‌های شریک در انقلاب‌ ضد سلطنتی، بر پایی نمایشی با عنوان رفراندوم برای کسب مشروعیت مردمی بود؛ روز دوازده فروردین ۱۳۵۸، خیل مردم ایران به نمایشی پیوستند که بیشتر به یک بیعت تاریخی می‌نمود تا یک رفراندوم. در حقیقت انتخابی در کار نبود و مردم تنها به انتخاب گزینه جمهوری اسلامی سوق داده می‌شدند. شکل رای گیری «جمهوری اسلامی، آری یا نه؟» شکلی است که شق دیگری را برای انتخاب حکومت متصور نکرده‌است و چنین شکلی که مردم را بین انتخاب شیوه‌ای معلوم و یا تن‌دادن به شیوه‌ای نامعلوم مخیر می‌کند، از لحاظ روانی توده‌های مردم را به انتخاب پاسخ آری متمایل می‌کند.(*)<br />مشابه چنین رفتاری چنان است که از جمعی گرسنه پرسید که: «اشکنه، آری یا نه؟» و وقتی قریب‌به‌اتفاق جمع اشکنه را انتخاب کرد، به آنها اشکنه خوراند و از لحاظ اخلاقی هم توجیه کرد که آنها که چیز دیگری -مثلاً چلوکباب- را برای غذا در رفراندومشان انتخاب نکرده بودند!!<br />خلاصه برگذاری چنان بیعتی در جمعیتی با درصد بی‌سوادی حدود ۵۵ درصد، در ادبیات رسمی جمهوری اسلامی تبدیل به رفراندوم ملت ایران برای تعیین نوع حکومت و رای قاطع آنان به جمهوری اسلامی می‌شود.<br /><div style="text-align: center;">***</div>(*) امروزه از لحاظ روانی معلوم است که اکثر انسانها در انتخاب گزینه معلوم و ناخوشایند در مقابل گزینه نامعلوم ولی شاید خوب، گزینه اول را انتخاب می‌کنند و کمتر انسانهایی در چنین موقعیت ریسکیی، دست به خطرپذیری می‌کنند.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-873496882339831761?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-87361068191963743572010-03-28T04:24:00.000-07:002010-03-28T04:28:15.518-07:00<div style="text-align: justify;">سال ۳۶۵ روزه خورشیدی روزهای متفاوتی دارد که یکی از آنها روزی است که خورشید از نقطه اعتدال بهاری می‌گذرد و پس از آن طول روز از شب پیشی می‌گیرد. چنان روزی را از دیرباز مردم ایران زمین مبارک می‌داشته‌اند و جشن می‌گیرند و پنج روزی را خوشند و نوروز نام نهاده‌اند.<br />برای اموری که احتیاج به حساب و کتاب دارند،‌لازم است که مبدایی در نظر گرفته‌شود و حساب سالیانه از آنجا آغاز شود؛ چنین روزی در ایران دوره ساسانیان روز اول پاییز بوده که کشاورزان محصول خود را برداشت کرده‌بودند و آماده پرداخت مالیات بوده‌اند. برای فرنگیان امروزه این روز اول ژانویه است، و برای ایران امروز، روز اول فروردین. این که آغاز سال نو چه روزی باشد امری قراردادی‌است، اگرچه بهتر به نظر می‌رسد که نو شدن سال همراه با نوشدن طبیعت و آغاز بهار باشد.<br />این دو رویداد، وقایعی جدا هستند و شادباشهای جدا می‌طلبند. برای فرنگیها این قضیه ساده است، چون تبریک کریستمس‌شان را چهار پنج روزی پیش از تبریک سال نوشان می‌گویند؛ اما خیلی ایرانیان فراموش می‌کنند که تبریک نوروز سوا از تبریک سال نو است، و باید سوا ارجش گذاشت. درهم و باهم یا بی‌هم تبریکاتشان را اعلام می‌کنند و می‌گذرند.<br />خواستم اینجا به زبان ساده بنویسم که: نوروز به خودی خود پیشامدی خجسته است،‌ اگر چه آغازگر سال نوی هم نباشد، چنانکه دیریست در تاجیکستان و ترکیه و عراق اینگونه نیست.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-8736106819196374357?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-78622589724072964332010-03-05T00:29:00.000-08:002010-03-05T00:37:44.941-08:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://www.ctvolympics.ca/video/index.html?assetid=e9df45be-6a29-4d93-b449-9f9ea6ea3101">افتتاحیه المپیک زمستانی</a> است و گوینده نام کشورهای شرکت کننده در رقابت‌های این دوره را اعلام می‌کند. نامها، همان نامهای آشنا و معمول است، دانمارک و ایتالیا و پاکستان و ...، اما در آن میان بعضی اسمها طولانی‌تر معرفی می‌شوند: جمهوری خلق چین، جمهوری اسلامی ایران، جمهوری دموکراتیک خلق کره؛ به‌جای نامهای دیرآشنای چین، ایران و کره‌شمالی.<br />تا آنجا که سواد من قد می‌دهد نام رسمی خیلی کشورهای دیگر هم پیشوند یا اضافات دارد، مثلاً جمهوری اسلامی پاکستان، یا دولت اسراییل؛ اما اینکه چرا آن کشورها نمی‌خواهند که نامشان به طور "کامل" بیان شود ولی کشورهای ایدئولوژیستی مانند چین و ایران و کره شمالی بر اعلام نام رسمی و کاملشان تاکید دارند بر من واضح نیست.<br />کشوری مانند اسراییل که رسماً حکومتی نژادی دارد، با خواندن خود به نام ساده اسراییل و نه دولت یهودی اسراییل، خود را از آن مبرا می‌کند؛ اما سه دولت پیش‌نامبرده، با اینگونه نامیدنشان، تاکید دارند که کشورشان متعلق به مردمانی از آن دیار است که خلقی (کمونیست) [چین و کره شمالی] یا اسلامی [در مورد ایران] هستند.<br />در مورد ایران خودمان، واضح نیست که هموطنان غیرمسلمان ما چه سهمی از آن دارند و آیا اصلاً می‌توانند در اداره آن سهیم باشند؛ و یا اینکه چرا سیاست خارجی کشور آنها باید مطابق آرای یک فقیه شیعه مذهب تعیین شود.<br />اصولاً در اداره امور ملی و جهانی، چه مقدار مسایل دینی و ایدئولوزیک باید دخیل باشد؟ تکلیف مردمی که به آن ایدئولوژی عقیده‌ای ندارند ولی محکوم به زیستن در آن دیار هستند چیست؟<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7862258972407296433?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-43279109600079922582010-03-02T01:58:00.000-08:002010-03-02T02:06:53.873-08:00<div style="text-align: justify;">خیلی اوقات نوشته‌ای -یا عام‌تر٬ اغلب نوشته‌ای در وبلاگی (<a href="http://hanzali.blogspot.com/2009_12_01_archive.html#3202849863910644569#3202849863910644569">مثلاً این</a>)- می‌بینم که در درک منظور نویسنده‌اش مشکل دارم. تک‌تک کلمات معنی‌دارند٬ گاهی جملات‌ هم معنی‌دارند٬ گاهی آنها هم نه؛ خلاصه ارتباط معنایی بین کلمات و جملات گم‌است. اوایل می‌اندیشیدم لابد متن٬ متنی احسایس است که باید در حسش قرار بگیری تا درکش کنی٬ اما با خواندن چند باره٬ این ظن هم از بین می‌رفت.<br />دیدن چنین "تالیفات" گُنگی در مطبوعات رسمی‌تر٬ معمولاً نشان از آن دارد که آن تالیفات٬ "ترجمه" هستند و مترجم٬ بدون درک معنی٬ کلمات مترادف را کنار هم ردیف کرده٬ اسمش را هم بجای این‌که بگذارد مترجم٬ گذاشته مؤلف. [زمانی به توصیه آشنایی٬ کتاب کیمیاگر پائولو کوییلو را ‌خواندم. کم نبود جملاتی را که مجبور می‌شدم به انگلیسی برگردانم تا معنی صحیح‌شان را دریابم!]<br />کم پیش نمی‌آید که پای صحبت کسی می‌نشینم و باز همان حس مشابه به سراغم می‌آید؛ با آن‌که معنی کلمات منفرد را می‌دانم٬ نمی‌فهمم گوینده چه مفاهیم و معنایی را می‌خواهد در گفتارش القا کند. در چنین موقعیتی٬ حسن قضیه این است که اگر گوینده مجال بدهد٬ می‌توان با سوالهایی٬ از منظورش پرسید و حکایتش را متوجه شد. اغلب حکایتش را با کلماتی دیگر و در جملاتی کوتاهتر برایش بازگو می‌کنم تا تأیید کند...<br />مشکلی تداول چنین رویه‌ای از نظر من، فراموشی روال منطقی فکر در گفتگو است. اگر کسی قبل آن که به چیزی فکر کند٬ از آن داد سخن بدهد٬ کم نیست جملات و کلمات کم معنی و نابجا و یا زایدی که بر زبان می‌آید بدون این‌که ارزشی اطلاعاتیی داشته باشند.<br />ترس از سکوت و بدجلوه کردن آن، بسیاری را به سخن گفتن لاینقطع تشویق می‌کند؛ شاید که از نظرشان ساکت نشستن دونفر روبروی هم، برابر بی‌علاقگیشان به هم باشد.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4327910960007992258?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-52933433044990538792010-02-16T03:23:00.000-08:002010-02-16T03:26:44.959-08:00<div style="text-align: justify;">همراه فردی مذهبی مآب، ساکن خارج از کشور برای سالیانی -و آشنا به زبان آن دیار- در خودرو نشسته‌اید، از پخش موسیقی ترانه‌ای پخش می‌شود، خواننده بانویی خوش‌آواز از همان دیار است. آهنگ که تمام شد، سی‌دی را عوض می‌کنید تا بانویی ایرانی این بار نوای فارسی سر‌‌دهد، همراه مذهبی‌تان این بار ابراز ناراحتی می‌کند؛ اگرچه حرفهای این خواننده هموطن محجوبانه‌تر از آن یک است، اما چه می‌شود کرد؟ این هم از عجایب ایرانی جماعت است!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-5293343304499053879?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-74770937352555052742010-01-18T20:29:00.000-08:002011-11-29T23:04:15.831-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">لابد دیده‌اید کسی را که فکر می‌کند چیزی را می‌داند، و نمی‌داند که نمی‌داند. بعدتر چنین فردی با اعتماد به نفس بالایش نادانسته‌هایش را به فرد ثالث انتقال می‌دهد٬ فرد ثالث هم تصور می‌کند چیزی را درک کرده‌است٬ یا این‌که حداقل اطمینان حاصل می‌کند چیزی که شنیده‌است درست بوده٬ اگر چه شاید خودش آن را به درستی درک نکرده. چنین فردی مدافع نظرات فرد گوینده می‌شود٬ اگرچه نمی‌داند که شاید او هم درست نمی‌داند چه می‌گوید٬ و ار آنجا که خودش هم مطلب را کامل درنیافته این فرد ثالث خیلی مواقع در مقابل نظرات مخالف تعصب هم به خرج می‌دهد.*<br />در این سلسله مراتب البته هر فرد خودش را در مرتبه‌ای از روشنفکری می‌داند.<br />از مشکلات روشنفکری ایرانی یکی این است که بازار نقد روشنفکری رونقی ندارد٬ و عامه روشنفکران شأن خود را والاتر از ان می‌دانند که به بسیاری از نقدها پاسخ بگویند.** اگر هم جایی پاسخ-مانندی می‌دهند٬ بیشتر شبیه اعلان اتهاماتی است بر کسی که آن‌ها را نقد کرده٬ تا جوابی منطقی. متاسفانه ساختار اجتماعی سنتی ما٬ هنوز عالمانِ بی پروا و از خود راضی و مريدطلب را ارج می‌نهد و انتظار می‌دارد.<br />مشکل دیگر عدم وجود حلقه‌های روشنفکری است. منظورم از حلقه گروهی از صاحب‌نظران است که با هم جلسات گاه‌گاهی داشته‌باشند و نتایج بحث‌های درون گروهی‌شان را منتشر بکنند. منظورم از بحث هم به وضوح بحث‌است نه تأیید و تعارفات افراد حلقه از یکدیگر و استاد خواندن یکدیگر.<br />اشکال دیگر روشنفکری٬ استفاده از ادبیات مغلق و نارایج در بسط نظریاتشان است؛ اگر مطلبی به زبان عامه نوشته نشود٬ مخاطب عامی هم نخواهد داشت و بردی نخواهد داشت.<br />اشکال بزرگ روشنفکری ایران اما٬ از نظر بنده چیزی است که شاید بتوان روحیه پهلوانی‌اش نامیده‌اند٬ یعنی وقتی حریف را خاک کردی -مدرکی گرفتی٬ نامی یا منصبی یافتی- دیگر پهلوان هستی و کافی است! لازم نیست دیگر خودت را محک بزنی و مطالعاتت را بسط بدهی. می‌توانی تا پایان عمر دانسته‌هایت را برای مریدان شرح و بسط کنی. بعد از تو هم کسانی هستند که به افلاکت برسانند و داستانسرایی‌ها برایت بکنند.<br />ریشه چنین رفتارها هم بیشتر فرهنگی-اجتماعی است؛ جامعه عالمان را ورای نقد و اشکال می‌خواهد، شاگردان روابط مرید و مرادی را ارزش می‌نهند، و عالمانی که متبختر و از خودراضی نباشند جایگاه اجتماعی کمتری کسب می‌کنند نسبت به آنانی که دور از دسترس و درپرده‌تر هستند. نمونه اخیرش <a href="http://www.rahesabz.net/story/8808/">آیت‌ا... منتظری، که فردی خاکی بود</a> و به زبان عوام صحبت می‌کرد و جایگاه قدسیی برای خودش قایل نبود، مقایسه کنید با خیلی دیگر از آیت‌ا.. های دیگر که داستان‌ها در مراتب عرفان و خلوصشان در زبان‌ها می‌گردد و البته در انظار نیستند و عوام را دسترسی به ایشان نیست.<br /><div style="text-align: center;">****</div>* زمانی پیشِ فردی٬ نقدی به دیدگاه‌های "حکیم و فیلسوفی" کردم٬ آن فرد بسیار رنجید و مرا به توهین به چنان فیلسوف بزرگی متهم کرد؛ جواب دادم که کجای حرف من اشکال دارد؟ گفت که نمی‌داند٬ اما اضافه هم کرد که مطمئن است که من اشتباه می‌کنم!!<br />** در برخی از وبلاگ‌های به اصطلاح روشنفکر٬ گاهی که دیده‌ام نویسنده با برداشت اشتباه یا ناقص از مطلبی٬ در مورد آن سخن‌سرایی کرده و نتیجه‌ای اشتباه گرفته٬ پای مطلب نظر داده‌ام و اشتباه را گوشزد کرده‌ام؛ با این که نویسنده به دیگر نظرات پاسخ گفته٬ هیچ وقت در مقابل نظر بنده جوابی نیامده؛ {حداقل جای امید هست که نظرم حذف نشده است.}<br /><div style="text-align: right;">در باره دکتر عبدالکریم سروش و نقدپذیری او هم اینجا را بخوانید: <a href="http://sibestaan.malakut.org/archives/2005/03/post_284.shtml">http://sibestaan.malakut.org/archives/2005/03/post_284.shtml</a></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7477093735255505274?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-87260147490296593322010-01-02T23:47:00.000-08:002010-01-02T23:56:59.039-08:00<div style="text-align: justify;">از نگاه دینی، موضع اسلام راجع به شیوه حکومتداری مسلمین واضح نیست. هرچند، از لحاظ تاریخی می‌توانیم این مساله را حداقل از دید پیامبر اسلام و در صدر اسلام بررسی کنیم.<br />موضوع زمامداری مسلمین بعد از پیامبر، حتی امروزه نیز، مایه اختلاف اهل سنت با شیعیان است.<br />شیعیان عقیده دارند که پیامبر زمامدار بعدی را خود تعیین کرده بود و به همین طریق زمامدار بعدی از طرف قبلی معرفی می‌شد. واضح است که در چنین شیوه انتصابیی جایی برای نظر مردم در موضوع مقبولیت و مشروعیت زمامدار مسلمین در نظر گرفته‌نشده‌است.<br />از سوی دیگر، اهل سنت برآنند که گرچه پیامبر در مواردی -مانند مجمع <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85">غدیر خم</a>- به علاقه‌اش به علی‌بی‌ابیطالب اشاره‌کرده بود و توصیه‌هایی مستقیم و غیرمستقیم نیز بر برتری و تقوای او داشت، از تاریخ و روایات چنین برمی‌آید که ایشان از اظهارنظر مستقیم و انتصاب جانشین خودداری کرده‌بود و در نهایت امر را به تصمیم جمع محول کرده‌بود. پس از مرگ پیامبر بود که در مجمع <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%82%DB%8C%D9%81%D9%87_%D8%A8%D9%86%DB%8C_%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AF%D9%87">سقیفه بنی‌ساعده</a>، با تبلیغاتی که انجام شد، رای اکثریت حاضران بر ابوبکر تجمیع شد و زمامداری مسلمین به او محول شد.<br />با این دید، اختلاف دیدگاه اهل سنت با شیعیان در نگاه آنها به شیه زمامداری اسلامی است. از دید شیعیان، زمامداری مسلمین امری‌است که انتصابش از بالا به پایین است (مانند تعیین رییس دانشگاه در ایران امروز: رییس جمهور--> وزیر علوم--> رییس دانشگاه) اما از دید اهل سنت زمامداری مسلمین امری‌است که انتخابش از پایین به بالا است (مانند تعیین رییس دانشگاه در کشورهای غربی: اساتید دانشگاه--> روسای دانشکده--> رییس دانشگاه).<br />حال این که کدامیک از این دو شیوه شیوه‌ای الهی است، امری است که از دیرباز تا امروز مورد اختلاف دو مذهب عمده اسلامی بوده‌است.<br />شیعیان در مورد برحق بودنشان استدلالاتی دارند که رسانه‌های رسمی ایران فراوان به آن پرداخته می‌شود، اما شنیدن استدلالات اهل سنت -که کمتر برایمان مطرح می‌شود- نیز خالی از لطف نیست:<br />بنابرنظر ایشان:<br />* در مورد مهمی مانند تعیین خلیفه بعدی، پیامبر توصیه‌های مستقیمی نکرده و در قرآن نیز امز صریحی نیامده -هرچند در بسیار موارد دیگر [نماز، حج، قصاص، سرانجام ابولهب و ...] صریحاً و به وضوح پیامبر و یا قرآن تعیین تکلیف کرده‌اند- لذا برمی‌آید که پیامبرانتخاب را بر عهده مسلمین گذاشته است.<br />* در مورد اجتماع غدیر خم و توصیه پیامبر به این‌که هر کس پیامبر «ولی» اوست، پس از پیامبر علی‌بی‌ابیطالب «ولی» ایشان می‌باشد، استدلال می‌کنند که اکثر آن یاران پیامبر و حاضران جمع، چندماه بعد و پس از مرگ پیامبر در مجمع سقیفه بنی‌ساعده حاضر بودند و آن ماجرا را به خاطر داشتند و آن شاهدان عینی و هم‌رکابان پیامبر منظور پیامبر را به زبان عربی و به‌ صورت چهره به چهره، بهتر از شیعیان قم و طالقان و باکو و پس از گذر قرن‌ها، درک کرده‌بودند و در مجمع بنی‌ساعده انتخاب را انجام دادند.<br /><br />ماجرای انتصاب در مقابل انتخاب پدیده‌ای است که حتی امروزه نیز در بسیاری امور اجتماعی خود را نشان می‌دهد.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-8726014749029659332?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-21627790390753878552009-12-28T01:17:00.000-08:002009-12-28T01:28:05.547-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">صدها سال پیش</span>:<br /><span style="font-style: italic;">براساس شهر یا روستای زادگاه</span>: بیرونی؛ فارابی؛ کدکنی؛ رازی؛ بلخی؛ غزنوی؛ کاشی؛ طالقانی؛ قمشه‌ای ...<br /><span style="font-weight: bold;">ده‌ها سال پیش:</span><br /><span style="font-style: italic;">بر اساس شهر یا قومیت:</span> تبریزی؛ یزدی؛ اصفهانی؛ شیرازی؛ کرد؛ ترک؛ آذری؛ لر؛ بلوچ؛ افغان...<br /><span style="font-weight: bold;">این روزها:</span><br /><span style="font-style: italic;">در ایران: بر اساس قومیت یا مذهب:</span> ترک؛ کرد؛ عرب؛ بهایی؛ زرتشتی؛ سنی؛ آشوری؛ ارمنی؛ کلیمی...<br /><span style="font-style: italic;">در غرب: بر اساس نژاد:</span> آسیایی[چینی و ژاپنی و ...]؛ خاورمیانه‌ای[عرب و ایرانی و ...]؛ جنوب آسیایی [هندی و پاکستانی و ...]؛ قفقازی [caucasian سفیدپوست اروپایی و امریکایی و استرالیایی]؛ لاتین [امریکایی مرکزی و جنوبی] ...<br /><span style="font-weight: bold;">در آینده (امیدوارم!):</span><br />انسان؛ انسان؛ انسان؛<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-2162779039075387855?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-40165985703145830992009-12-24T05:24:00.000-08:002009-12-28T01:17:45.302-08:00<div style="text-align: justify;">می‌شنویم گاهی که گروهی از بسیجیان خود را ذوب شده در رهبری و ولایت فقیه و ... می‌نامند؛ بسیاری اما چنین چیزی را عاقلانه نمی‌دانند که فردی خود را ذوب شده در امری دیگر بداند و خود را متعهد به فرمانبرداری محض -از فردی یا ایدئولوژیی- بداند.<br />متاسفانه چنان ذوب‌شدگیی محدود به بسیجیان و یا موارد مربوط به دین یا سیاست نیست و تمایل به ذوب شدن در امر دیگر و سپردن مسوولیت و عهده تصمیم بر دیگری امری است که در جامعه ما -بطور اعم- کم تداول نیست.<br />ریشه‌های روانشناختی آن هم البته از کمبود اعتماد به نفس و تمایل به در سایه دیگری قرار گرفتن است، تا از یک سو انتقادات را بر خود نپذیرند، و از جانبی دیگر هم مسوولیتی بر خود متصور نشوند.<br />برای واضح شدن منظورم از دیگر موارد «ذوب شدگی» مثال‌هایی از مواردی که بین دیگر طبقات اجتماع دیده‌ام می‌نویسم؛<br />دیده‌ام فردی که به آواز علاقه‌دارد به صدای خواننده خاصی تمایل دارد، تصاویر او را زینت بخش محل زندگی‌اش می‌کند، بر خوانندگان رقیب خرده‌می‌گیرد و از هر فرصتی برای اثبات برتر بودن خواننده مورد علاقه‌اش بر دیگران می‌کند. حالا این فرد ممکن است تحصیلات دانشگاهی والایی هم داشته باشد، اما در آن زمینه -آواز- با این‌که اعتقادی به ذوب شدگی ندارد، اعمال و رفتار و واکنشش مشابه ذوب شدگان است.<br />دیده‌ام افرادی که به سخنوری -فقط برای مثال الهی قمشه‌ای- یا تیم فوتبالی -مثلاً پرسپولیس- یا فرهنگی -مثلاً فرهنگ ایرانی- یا شهری -مثلاً شهر پاریس- و الخ علاقه و تعصبی دارند و تمام موارد مربوط بدانان را خوب و برتر و بهتر می‌دانند و هیچ انتقادی را برنمی‌تابند وقتی از امر مشابهی برایشان داد سخن می‌دهی، با ذکر بدی دیگری، سعی در اثبات نیکی انتخاب خودشان دارند.<br />روزی که با یکی از این مدعیان صحبتی داشتم، می‌گفت که تنها با تعهد صددرصدی به چیزی است که می‌توان به آن رسید و اگر چیزی را می‌پسندی باید کاملاً شیفته آن شوی، و گرنه کارت و راهت مخلصانه نیست! گفتم مگر تمام قضایای زندگی موارد عشقی و ازدواجی است که تعهد صددرصدی بطلبد؟! گفت برای ما، بله، علاقه به ....، موضوعی احساسی‌است تا عقلی. گفتم که همان جناب .... خودش بارها بیان کرده که در دوره صباوت و تلمذ محدود به مکتب و استاد خاصی نبوده‌است و از تمام گذشتگانش بهترین بهره را گرفته و تعصب خاصی نداشته تا به اینجا رسیده است. گفت اما امروز همان .... سرآمد و تک است و مجموعه حسن است و دیگر با وجودش نیازی به اعتنا به دیگری نیست!<br />خلاصه این‌که این روحیه ذوب‌شدگی و خالص شدن و تعطیل عقل در کاری، امری منحصر به امور سیاسی و یا آن جهانی نیست، متاسفانه از رسوبات فرهنگ شبه عرفانی گذشته ماست که ناقص در اذهان بسیاری موجود است.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4016598570314583099?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-49592300363485726952009-11-12T21:37:00.000-08:002009-11-12T21:45:26.471-08:00<div style="text-align: justify;">هیلبرت دانشجوی جوان و خون‌گرمی است که به تازگی از استرالیا آمده‌است به دانشکده؛ از خداباوران متعصب است٬ پیرو فرقه تازه‌ای است قرن بیست و یکمی و مدرن، که در یکی از شهرهای استرالیا دم‌و‌دستگاهی به هم زده؛ هیلبرت با ذوق و شوق دوست دارد فرقه‌اش را به دیگران معرفی کند و اگر شد گسترش بدهد.<br /> با دوست مذهبی ما، محمدجواد، مشغول صحبتی بود که من هم شنیدم:<br />ه- محمدجواد! می‌دانستی ما اعتقاد داریم که نسل بشر هیچگاه نابود نمی‌شود؟<br />م- نه نمی‌دانستم، چه طور آخر؟<br />ه- خدا روی سیاره مرخ یک خانواده انسانی را حفظ کرده که هروقت نسل بشر با نادانی‌هایی که از آن سراغ داریم، خودش را معدوم کرد، آن ها را به زمین بیاورد.<br />م(با پوزخند)- جداً؟ ولی مریخ که خیلی جای نامطلوبی است؛ از آن گذشته اصلاً اکسیژن و غذا ندارد برای یک خانواده...<br />ه- من فکر می‌کردم تو که ادعای ایمان می‌کنی به خدای قادر متعال ایمان داری!<br />م- چه ربطی دارد؟<br />ه- شک داری که خدا قدرت بی‌کران است؟<br />م- نه!<br />ه- فکر می‌کنی برای خدا کاری دارد قوت و مایحتاج یک خانواده را در مریخ برایشان فراهم کند؟<br />م- آخر چرا آنجا؟ آنجا که شرایط مساعدی برای نوع بشر ندارد...<br />ه- در حکمت خداوندی شک نکن. هیچ چیزی برای پروردگار عالمیان ناممکن نیست.<br />م- ربطی به شک ندارد، با عقل سلیم چنین چیزی جور در نمی‌آید...<br />ه- ایمانت ضعیف است! هیچ چیز برای قادر متعال بعید نیست؛ اگر ایمانت قوی بود شک نمی‌کردی...<br />م- حالا اگر فرقی به حالت می‌کند باشد، چنین چیزی ممکن است!<br />ه- خوب، حالا که قبول کردی، این خانواده نمایندگانی هم روی زمین دارند...<br />م- نماینده دیگر برای چه؟<br />ه- نماینده برای این‌که میان مردم بروند و به آنان یادآوری کنند که چنین خانواده‌ای در سیاره مریخ هستند و برای بقای نوع بشر، زندگی در چنان شرایط نامساعدی را بجان خریده‌اند.<br />م(با لبخند)- خوب، به سلامت باشند آن نمایندگان!<br />ه- ما معتقدان به این امر باید قسمتی از درآمدمان را به این نمایندگان بدهیم که با خیال آسوده به امر تبلیغی‌شان بپردازند. شماره حساب را بدهم؟<br />م- !!!!!<br />ه- از اول هم من شک داشتم که ایمانت به خدا قوی باشد. شماره را بدهم یا نه؟<br />.....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4959230036348572695?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-52547100878156747202009-11-08T01:51:00.000-08:002009-11-08T02:09:19.131-08:00<div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/SvaVkl6F7CI/AAAAAAAABC4/pxqBOAFHFOU/s1600-h/2ymbyvb.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/SvaVkl6F7CI/AAAAAAAABC4/pxqBOAFHFOU/s200/2ymbyvb.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401669258961087522" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">بیش از دوهزارسال پیش کوروش هخامنشی<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Cyrus_cylinder"> فرمانی را بر استوانه ای منتشر کرد</a> که بر آزادی های مدنی ملل مغلوب صحه گذاشته بود. جانشینانش هم شیوه حکومتداریی برپا ساختند که در آن زمانه وانفسا، چند قرن با اقتدار پایدار ماند. از ابتکار هخامنشیان جاده های شاهی -شاهراه هایش- بود که شبکه ارتباطی کارآمدی بود برای ارتباط نقاط مختلف کشور. بسیاری از جاده‌های آن زمان سنگفرش بودند و استفاده از عرابه و گاری و چرخ امری متداول بود.<br />چرخ زمان گذشت اما دو چیز آن دوران در یاد ایرانیان فراموش شدند. اولی احترام به عقیده و اعتقاد دیگری، دیگری استفاده از چرخ!<br />تا همین قرن گذشته، متداول ترین وسیله نقلیه، قاطر و شتر بودند و بارها سوار آن ها می شد. حتی وسیله ساده ای مانند فرقون هم در کشور ما ناشناخته بود. [بگذریم که هنوز هم در اسباب کشی ها وسایل خانه با "یا علی" جابجا می شوند<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/SvaVvyZxjaI/AAAAAAAABDA/XdhMB2GaYRU/s1600-h/94679-1240184846-4.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 144px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/SvaVvyZxjaI/AAAAAAAABDA/XdhMB2GaYRU/s200/94679-1240184846-4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401669451293756834" border="0" /></a> و نه با <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hand-truck">چهارچرخه ساده‌ای مانند ترولی Trolley</a>].<br />این عدم استفاده تاریخی از چرخ مایه تحیر است، کجاوه ها و محمل ها، به زحمت سوار اشتران و قاطران می‌شدند و با تعادلی نه چندان حمل می شدند.<br />سرزمین ما مناطق هموار کم ندارد، با سرمایه و رسیدگیی می شده جاده هایی سنگفرشی در آن ساخت که چرخهایی در گل نمانند؛ اما گویی ذات غیراهلی مردمان سرزمین ما، محدود شدن به جاده و مسیری خاص را بر نمی‌تافته و اندیشه نیفکندن عیش امروز به فردا برایش تاب بنای ساختارهای بلند مدت نگذاشته و ترجیح می‌داده با وسیله نقلیه‌اش هر جوری که عشقش کشید طی طریق بکند...<br /><br />با رسیدن عصر جدید، چرخ به ایران بازگشته٬ کاش آن دومی هم زود برسد...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-5254710087815674720?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-69902420382244162122009-10-25T03:44:00.000-07:002009-10-25T23:40:16.114-07:00<div style="text-align: justify;">بسیاری غم می‌خورند که ما به دلایل متعدد از لحاظ اقتصادی و فرهنگی از دیگر ملل و کشورها عقب افتاده‌ایم. نادانی فرهنگی ما و وضع ناخوش اقتصادی ما تنها ضررش به ما مردمان ایران زمین نرسیده‌است؛ بلکه دیگر موجودات زبان بسته این سرزمین هم به پای بی‌فرهنگی ما می‌سوزند و سوخته‌اند.<br />مردمی که گرسنه‌باشند، چه باکی از تعقیب گورخر در خطر انقراض و شکار آن برای رفع گرسنگی دارند؟ روزنامه نگاری که اخبار کشته‌شدن هموطنانش در جاده‌ها یا دیگر سوانح طبیعی و غیر طبیعی روزانه و مرتب به دستش می‌رسد چه انگیزه‌ای از پرداختن به زندگی و مرگ پلنگ ایرانی درحال انقراض دارد؟ دولتی که برنامه‌اش رساندن مردم به سعادت اخروی از راه‌های تاریخ‌مصرف‌گذشته‌است، چه نیازی به داشتن برنامه‌ای برای حفظ محیط زیست می‌بیند؟ اگر پای چهار تا کنوانسیون زیستی هم امضا گذاشته برای خالی نبودن عریضه و حفظ پرستیژ بوده، وگرنه چه مقدار تربیت نیروی متخصص به آن امر مد نظرش بوده؟<br />ظاهراً ملتی که خوشبختند، سگ وگربه و کلاغش هم خوشبختند و ملتی که چنان نیستند، سگ و گربه‌شان هم به طریق اولی.<br />ویدئوی زیر را از سایت BBC می‌دیدیم؛ کشوری که نسبت به مردم ما تعهدی ندارد، بودجه صرف کرده، خبرنگاری را به کشور ثالثی فرستاده که سالهاست تعدادی از حیوانات تحت خطر انقراض ما را در خود پذیرفته‌است و شرایطی برایشان ایجاد کرده که در گله‌های بزرگ، اکنون وضعیتی دارند که پسرعموهایشان در ایران بدان غبطه می‌خورند...<br /></div><br /><div style="text-align: center;" class="g-container av-body"><br /> <div id="legacy"><br /> <object classid="CLSID:22D6F312-B0F6-11D0-94AB-0080C74C7E95" standby="Loading Microsoft Windows Media Player components..." type="application/x-oleobject" name="mediaPlayerObject" id="objnbWMImageWindow" height="213" width="256"><br /> <param name="FileName" value="http://www.bbc.co.uk/persian/meta/dps/2009/10/nb/091013_og_video_wildlife_israel_16x9_nb.asx"> <param name="AutoStart" value="false"> <param name="ShowStatusBar" value="0"> <param name="ShowDisplay" value="1"> <param name="StretchToFit" value="false"> <param name="ShowControls" value="1"> <param name="uiMode" value="full"> <embed type="application/x-mplayer2" src="http://www.bbc.co.uk/persian/meta/dps/2009/10/nb/091013_og_video_wildlife_israel_16x9_nb.asx" id="embednbWMImageWindow" name="mediaPlayerObject" showcontrols="1" showdisplay="0" autostart="0" showstatusbar="1" height="213" width="256"></embed><br /><br /> </object> <br /> <br /> <br /> <br /> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-6990242038224416212?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-68859768291695182552009-09-17T02:23:00.000-07:002009-09-17T02:30:23.446-07:00<div style="text-align: justify;">پولی از پدرانمان به ما رسیده. آیا ما مسوول آنیم که ببینیم از چه راهی تحصیل شده؟<br /><div style="text-align: center;">------------------<br /></div>مازیار و مانی دو دانشجوی ایرانی در دانشکده‌ای در مملکت خارجه هستند.<br />پدر مازیار در ایران به کار بساز‌و‌بفروشی مشغول است، کاروبارش بد نیست، البته زیاد به اخلاق حرفه‌ای پایبند نیست؛ چه بسیار مصالح نامناسبی که به قیمت کمتر خریده و به کار برده و خانه‌هایی ساخته و پولهایی به جیب زده؛ چه بسیار بناهایی که بدون کیفیت لازم بنا کرده و تحویل داده؛ با این اوصاف وضعیت مالی پدر مازیار خوب است.<br />پدر مانی در ایران کارمند ساده و سالمی در همان مملکت است، پس از سالها دربدری، کمتر از یک‌دهه است که صاحب خانه شده‌است. خوشحالیش به این است که فرزندش در خارجه تحصیل می‌کند و دانشجوی موفقی‌است.<br />پدر مازیار برای او پول می‌فرستد، مازیار از همان ماه‌های اول با پول پدر اتومبیلی خریده بود. اخیراً که بازار املاک موقعیت مناسبی داشت از پدرش پولی گرفت و آپارتمانی هم در همان شهرش خرید. برای مازیار مهم نیست پدرش از چه راهی پول درآورده، مساله را مساله او می‌داند و مسوول درست و غلطش را او می‌داند.<br /><div style="text-align: center;">------------------<br /></div>فیروز در تهران متولد شده‌بود. پدرش یکی از افراد <span style="text-decoration: underline;"></span><a href="http://www.qajarpages.org/qajtoc.html">خاندان پرجمعیت قاجار</a> بود؛ فیروز استعداد معمولیی داشت و در اوایل دوره پهلوی، پدرش او را برای ادامه تحصیل به اروپا فرستاده بود؛ درسش که تمام شد برگشت و در ایران آن زمان، به پشتوانه تحصیل در اروپا، شغل مهمی گرفت و زندگی خوبی داشت. به اعتبار تحصیل در فرنگ، فیروز جزو افراد سرشناس و جزء طبقات خاص جامعه آن روز بود و در شرکت‌های دولتی به مناصب مهمی دست یافت و امروزه فرزندان و نوادگان او در اروپا و امریکا زندگی می‌کنند و به گذشته پر افتخارشان هم می‌بالند.<br />آیا برای فیروز مهم بود که هزینه تحصیلش از چه طریقی بدست آمده بوده؟ آیا برایش مهم بوده که پدربزرگش شاهزاده بدنام قاجاریی بوده و جز حق کشی و زورگیری در تاریخ هنری برایش ننوشته‌اند؟ ایا امروزه <a href="http://users.sedona.net/%7Esepa/mypage1.html">نوادگان او</a> برایشان مهم است که موقعیت‌های اجتماعی، شغلی و تحصیلیی که برایشان فراهم آمده، به پشتوانه چه جنایات و خون‌ریزی‌هایی در تاریخ میسر شده بوده؟<br />نواده آن رعیتی که اموالش توسط فلان‌الدوله قاجار غارت شده، چه حسی نسبت به لاف‌ها و تفاخرات<a href="http://www.kadjarfamily.org/"> نوادگان فلان‌الدوله</a> باید داشته باشد؟<br /><div style="text-align: center;">------------------<br /></div>سی سال پیش بسیاری دولتمردان پهلوی، کیسه‌هایشان را از پول ملت پر کردند و رفتند -کاری که شاید امروزه هم بسیاری از دولتمردان می‌کنند- و امروز نسل فرزندان بعدشان با فراغ بال مشغول به گذران عمر هستند؛ خیالشان هم نیست که پدرشان به ایران خدمت کردند یا خیانت. مالی که در دستشان است را حق خود و ثمره زحمات پدرانشان می‌دانند. چقدر در این ادعا محق‌اند؟<br /><div style="text-align: center;">------------------<br /></div>تا چه حد ما مسوول مالی هستیم که از اجدادمان به ما می‌رسد؟ تا چه حد مسوول رفتار آنها هستیم؟<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-6885976829169518255?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-78160249840218604562009-08-26T23:27:00.000-07:002009-08-29T04:14:24.673-07:00<div style="text-align: justify;">نزدیک هزار سال پیش٬ <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D9%85">خیام نیشابوری</a> سوالی را در قالب رباعی مشهوری مطرح کرد:<br /><div style="text-align: center;">"جامی است که عقل آفرین می‌زندش ---- صد بوسه ز مهر بر جبین می‌زندش<br />این کوزه‌گر دهر چنین جام لطیف ---- می‌سازد و باز بر زمین می‌زندش!؟"<br /></div>این سوال٬ البته سوال به جایی است و جایی ندیدم جوابی بر آن داده باشند.<br />مدتی بیش دویستمین سالگرد تولد <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%DA%86%D8%A7%D8%B1%D9%84%D8%B2_%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D9%88%DB%8C%D9%86">چارلز داروین</a>٬ واضع <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Evolution">نظریه فرگشت انواع</a> بود. مطابق این نظریه٬ موجودات زنده از طریق انتخاب طبیعی به تکامل می‌رسند؛ یعنی نسلی که با شرایط محیطی دنیا سازگارتر است٬ در گذر زمان می‌ماند و نسل ناساز٬ در طی زمان حذف می‌شود و اینگونه است که در طی اعصار٬ نسل‌ها و موجوداتی قوی‌تر و سازگارتر و سالم‌تر به منصه ظهور می‌رسد. توصیفی که آمد٬ چکیده نظریه تکامل داروین است.<br />از دیدی که برای ماهم آشنا باشد٬ می‌توانیم نسل خودمان را با قدیمی‌ترین نسلی که دیدیم -معمولاً نسل پدربزرگهایمان- مقایسه کنیم. این مقایسه می‌تواند شامل سلامت عمومی٬ قد و قامت٬ دانش و آگاهی٬ تا بسیاری موارد دیگر را شامل شود. مقایسه‌ای انجام دهید و ببینید آیا نسل‌ها در گذر زمان رو به تکامل رفته‌اند٬ در جا زده‌اند یا پیش‌رفته‌اند.<br />اگر چه نسل پدریزرگ‌هایمان از دید خودشان٬ بهترین ترکیب موجود بوده و «عقل٬ آفرین می‌زده‌اش»٬ اما نسل تازه‌ای که «کوزه‌گر دهر» می‌سازد٬ به مراتب از آن نسل پیش‌تر و بهتر ‌است؛ امّا ظرفیت کره خاکی ما و «کارگاه کوزه‌گری» محدود است و برای «کوزه‌گر دهر» راهی جز شکستن کوزه‌های قبلی برای ساخت کوزه‌های بهتر و کامل‌تر ندارد.<br /><br />حال سوال دیگری از خیام مطرح می‌کنم:<br /><div style="text-align: center;">"دارنده چو ترکیب طبایع آراست ---- از بهر چه او فکندش اندر کم و کاست؟<br />گر نیک آمد٬ شکستن از بهر چه بود؟ ---- ورنیک نیامد این صور٬ عیب کراست؟"<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7816024984021860456?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-76766495358493113232009-08-26T20:52:00.000-07:002009-08-29T04:07:19.076-07:00<div style="text-align: justify;">تصوری وجود دارد که انسان در حوزه شخصی‌اش اختیار تام دارد و با اعمال اراده٬ اداره کننده اعمالش است؛ در پس زمینه این تصور٬ فرض بر این است که مغز انسان٬ توانایی هدایت رفتار اجزای بدن را دارد٬ ولی آیا اینگونه است؟<br />بررسی ساده‌ای می‌توانیم انجام بدهیم که حوزه توانایی‌ها و ناتوانایی‌های مغز انسان را بسنجیم.<br />مغز بر بسیاری از اعضای بدن فرمان می‌راند٬ می‌توانید اراده کنید که به کسی لبخندی بزنید یا نه٬ یا این‌که سریع گام بزنید یا آهسته.<br />بسیاری از اعمال اعضای بدن هم البته از حوزه فرمان مغز خارج‌اند. اگر جایی از بدنتان زخم شود٬ مغز نمی‌تواند فرمان بدهد که آن عضو٬ یا دیگر اعضا٬ اضافه‌کاری کنند که زخم و جراحت سریع خوب شود. حداکثر کاری که می‌توانید بکند این است که به شما دستور بدهد تغذیه مناسب به بدنتان برسانید که کمبودی از ان نظر نباشد.<br />یا از آن بدتر٬ اگر عضوی از بدن کم‌کاری کند٬ یا پرکاری کند -مثلاً سرطان- مغز راهی برای براه آوردن عضو یاغی ندارد و این یاغی‌گری عضو خاطی می‌تواند به قیمت از دست رفتن جان تمام شود؛ مغز و اراده شما نمی‌تواند به فرض به مغز استخوان‌ دستور بدهد که چه مقدار خونسازی کند تا سرطان خون درمان شود .<br />مغز و اراده انسان حتی از کنترل کامل خود مغز هم ناتوان است! لَقوه (پارکینسون) و نِسیان پیری (آلزایمر) دو بیماری شایع مغزی هستند که به خاطر ترشح نشدن یا تولید ناکافی برخی مواد شیمیایی در مغز ایجاد می‌شوند. بیمار می‌تواند بارها و بارها با اراده به مغزش دستور بدهد که درست کار بکند٬ ولی افسوس که بسیاری از اجزاء مغز خود مختارند و تنها بر اساس برنامه‌ریزی اولیه‌شان -ناشی از ژنهایی که از زمان تولد مطابق آن ساخته و پرداخته شده‌اند- عمل می‌کنند.<br />توانایی‌های ذهنی انسانی هم تا حد زیادی ساختاری از پیش تنظیم شده و خودمختار دارد. این‌که حافظه مغزی چقدر قوی باشد٬ یا چقدر سریع بتوانند بین قسمت‌های مختلف مورد نیازش ارتباط برقرار کند٬ امری است که بسته به ژنتیک ما از قبل در مغز پرداخته شده‌است. مثلاً ما نمی‌توانیم به مغز دستور بدهیم که چه چیزی را خوب حفظ کند و چیزی دیگر را فراموش کند. بعضی مغزها٬ حافظه خوبی دارند و بعضی نه! درست مشابه این‌که ماهیچه‌های بدن‌ برخی افراد به طور طبیعی -و ناشی از ژنتیک- قوی‌تر از همان ماهیچه‌های بدن افراد دیگر است.<br />البته می‌توان با مقداری تمرین٬ کارکرد اعضا و اجزای بدن را بهتر کرد٬ اما نمی‌توان از تمرین انتظار داشت ساختاری را که از دوران تولد برای کسی به ارث رسیده٬ زیر و زبر کند. یعنی منِ ضعیف جثه٬ نمی‌توانم حتی با بهترین تمرینات و تحت نظر بهترین مربیان٬ در وزنه‌بردای رقیبی برای قهرمان دنیا٬ حسین رضازاده٬ باشم. یا منی که مغزم از لحاظ تمرکز و حافظه قوی نیست٬ نمی‌توانم رقیبی برای قهرمان شطرنج کشورم بشوم؛ گرچه می‌توانم با مطالعه و آموزش از این چیزی که امروز هستم بهتر شوم.<br />با این توصیفات اختیار ما روی بدنمان مشابه اختیاری است که راننده یک خودروی پیشرفته -با مشخصاتی از پیش تعیین‌شده- روی ماشینش دارد؛ می‌تواند آن را هدایت کند٬ اما از چگونگی کار اجزایش اطلاع کاملی ندارد. اجزای این خودرو پیشرفته معمولاً خودشان مشکلاتشان را برطرف می‌کنند٬ البته کم نیست مواردی که راننده برای رفع خرابی برخی اجزای ماشینش باید به تعمیرکار مراجعه کند و گاهی حتی تعمیرکار نمی‌تواند آن را تعمیر کند و اندک اندک ماشین اسقاطی می‌شود...<br />امّا حال که چنین است٬ پس حوزه توانایی\اختیار ما تا کجاست؟<br />ما می‌توانیم به مغزمان\خودمان یاد بدهیم که چگونه بهتر بیاندیشد٬ به این معنی که با توجه به داشته‌ها و نداشته‌ها٬ بهترین تدبیر را بکار گیرد. اگر بدنمان جایی ناقص کار کرد می‌توانیم با استفاده از ابزار -سمعک و عینک و عصا و انبردست و کلنگ و خودرو و ...- کمکش کنیم که بهتر کار کند. می‌توانیم خودمان را بهتر بشناسیم -حالا با مراجعه به پزشک و روانکاو٬ و پرسیدن از دوست و آشنا٬ یا با دقت در رفتار هرروزه‌مان- تا محدودیت‌های‌مان را بدانیم و در مواجهه با شرایط نامطلوب٬ تصمیمات مناسب بگیریم. مثلاً اگر مشکل هاضمه داریم و بعد از صرف غذای چرب٬ خوابمان می‌گیرد٬ منطقی این است که قبل از رانندگی یا امتحان٬ غذای چرب نخوریم؛ یا اگر وقتی قند خونمان پایین می‌آید عصبی می‌شویم٬ خوب است تنقلاتی در جیبمان داشته باشیم که گاه و بیگاه عصبیتمان را به رخ دیگران نکشیم.<br />بر خلاف اعتقاد قدما یا آنچه پدر و مادرمان به ما گفته‌اند٬ ما هر کدام محدودیت‌ها و نواقص جسمی و روحیی داریم. شناخت این نواقص فردی٬ کمکمان می‌کند که حوزه اختیارمان را بیشتر کنیم و زندگی سالمتری داشته باشیم.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7676649535849311323?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-10856794183158732512009-08-10T03:25:00.000-07:002009-08-10T05:55:02.209-07:00<div style="text-align: justify;" align="justify">در فروشگاههای بزرگ غربی شعار این است: <span style="font-style: italic;">هدف اصلی تجارت ما جلب رضایت مشتری است؛ ما جنس بد به شما نمی‌فروشیم</span>؛ شرایط فروش‌شان هم موارد پسندیده‌ای را شامل می‌شود مثلاً اینکه اگر شما بتوانید نشان بدهید جای دیگری همان جنس را به قیمت ارزانتری عرضه می‌کند٬ فروشگاه جنس را به ده درصد زیرِ قیمت فروشگاه دیگر٬ به شما عرضه می‌کند. یا این‌که حداقل تا دوهفته می‌توانید اقلام خریداری شده را داخل بسته بندی اصلی به فروشگاه برگردانید یا با قلم دیگری تعویض کنید. هیچ توضیحی هم لازم نیست ارایه کنید چون انتخاب با شماست. اگر واقعاً هم اشکالی در جنس باشد تا مدت بیشتری می‌توانید آن را با ذکر اشکال برگردانید. جنس را از شما پس می‌گیرند و جنس نوی به شما می‌دهند. جنس معیوب را بعد از رفع عیب -با ذکر این‌که این جنس نونوار refurbished شده- با قیمت پایینتر دوباره برای فروش عرضه می‌کنند. (مثلاً من دوربین عکاسی ۳۰۰ دلاریی را ۵۵ دلار خریدم چون ظاهراً قبلاً صفحه نمایشگر LCD آن معیوب بوده و تعویض شده).<br />حال مقایسه کنید با تجارت ما: <span style="font-style: italic;">جنس فروخته شده پس گرفته نمی‌شود</span> (مگر با دعوا!)٬ <span style="font-style: italic;">ناراحتی خرید نکن</span>! <span style="font-style: italic;">اگر فروشگاه دیگر ارزانتر می‌دهد برو آنجا خوب</span>! <span style="font-style: italic;">اگر هنگام خرید دقت نکنید پشیمانی فایده‌ای ندارد</span>. گنجشک را رنگ می‌کنند جای قناری می‌فروشند. <span style="font-style: italic;">هندوانه به شرط چاقو</span> (البته <a href="http://www.3jokes.com/images/2009/05/watermelon.htm">رنگ کردن هندوانه‌</a>هم متداول شده!).<br /> ظاهراً اساس معامله در ایران به جای بنابودن بر رضایت مشتری براساس انداختن و در رفتن است!<br />نگاهی به سابقه و تاریخ تاسیس فروشگاههای غربی آموزنده است:<br /></div><div style="text-align: left;" align="left">Walmart 1962<br />LondonDrugs 1945<br />IKEA 1946<br />BEST BUY 1966<br />Zellers 1931<br />Army &amp; Navy 1919<br />The Bay 1881<br />Toys "R" Us 1948<br /></div><div style="text-align: justify;">به نظر شما چگونه و با پیش گرفتن چه سیاستهایی چنین فروشگاههای معظمی این همه سال دوام آورده‌اند٬ اما در ایران ما یک شرکت آدامس خروس‌نشان نتوانسته دوام بیاورد؟<br /></div><div style="text-align: center;">***<br /></div><div style="text-align: justify;">مقایسه آیین همسریابی غربیان با شیوه مرسوم ایران هم جالب است. در ایران هنجار چنین بوده که عروس با لباس سفید به خانه داماد می‌رفته و با لباس سفید (یعنی کفن) از خانه او برمی‌گشته. در غرب اما رسم است که پیش از ازدواج دوران مدیدی را دونفر با یکدیگر زندگی می‌کنند بدون تعهد ازدواج٬ از تمام جنبه‌ها یکدیگر را می‌شناسند و اگر پسند کردند ازدواج می‌کنند٬ اگر که نه هم از یکدیگر جدا می‌شوند و جفت دیگری می‌یابند.<br />مادری ایرانیی در امریکا به یکی از روانشناسان تلویزون‌های ماهواره‌ای زنگ زده‌بود و از او مشاوره می‌خواست: دختر ۱۹ ساله‌اش مدتی‌است با پسر امریکایی خوبی آشنا شده‌است٬ پسر امریکایی بعد از این مدت می‌خواهد که رابطه "جسمی" را با او آغاز کند تا میزان سازگاری‌شان معلوم شود؛ دختر موضوع را با مادرش در میان گذاشته٬ مادرِ بزرگ شده درفرهنگ ایرانی٬ البته نمی‌داند در مقابل این امر چه کند و از روانشناس پاسخ می‌جوید. روانشناس ایرانی هم جواب در خوری نداشت٬ ارجاعشان داد به مددکار مهاجران تازه در شهرشان تا موضوع را با او مطرح کنند.<br />پسر امریکایی که با فرهنگ معاملات غربی بزرگ شده٬ می‌خواهد همان آزادی را که در انتخاب اجناس زندگی‌اش (برای استفاده چند ساله) داشته٬ در انتخاب همراه یک عمر زندگی‌اش داشته‌باشد٬ اما فرهنگ ایرانی چنین آزادیی را برنمی‌تابد. فرهنگ ایرانی چنین امری برایش تازه است٬ چون‌که همواره‌ بنایش بر ظاهرسازی و انداختن جنس بوده و بعداً هم زدن زیرش و پس نگرفتن٬ یا بستن چنان مهریه سنگینی که طرف حتی خیال پس دادن هم به سرش نزند! <strong>دوام</strong> و <strong>قوام</strong> خانواده ایرانی در مقایسه با خانواده غربی٬ بعید نیست به همان نسبت دوام و قوام شرکتهای ایرانی در مقایسه با شرکتهای غربی باشد! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-1085679418315873251?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-6521469777312496682009-07-20T01:10:00.000-07:002009-09-08T02:10:43.124-07:00<div style="text-align: justify;">روزی سر کلاس فیزیک٬ معلم‌مان٬ -خدایش رحمت کند- در آغاز کلاس مساله ساده‌ای برایمان طرح کرد تا حل کنیم: «یک کارگر٬ اتاقی کوچک را در مدت ۲۴ ساعت بنا می‌کند٬ برای ۲ کارگر بنای همان اتاق چقدر طول می‌کشد؟ برای ۲۴ کارگر چه مدت؟». وقتی ورقه‌های جواب را از ما گرفت٬ با بررسی سریعی گفت که هیچ کس جواب صحیح را نداده است. جواب صحیح باید متضمن این واقعیت باشد که ۲۴ کارگر نمی‌توانند در اتاق کوچکی باهم کار کنند و آن را در عرض ۱ ساعت بنا کنند!<br />نکته‌ای که آن روز ایشان به ما یادآور شد در نظر گرفتن عامل انسانی در محاسبات و تخمین‌ها و برنامه ریزی‌هایمان بود. عاملی که اغلب از اذهان ریاضی غایب می‌ماند.<br />دنیای بشری متغیرهای غیر ریاضی فراوان دارد و تنها حل ریاضی مسایل و «مهندسی» آنان کافی نیست!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-652146977731249668?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-10634984150787704202009-07-11T02:58:00.000-07:002009-07-18T18:25:55.972-07:00<div style="text-align: justify;">شاخه‌ای از فلسفه وجود دارد که کارش بررسیِ خودِ شناخت و ظرفیت آدمی٬ در داوری و استدلال و شناخت حقیقت و جهان خارج است؛ به این شاخه از علم «معرفت شناسی» یا Epistemology می‌گویند؛ این‌که چگونه می‌توان فهمید که باورهای انسانی٬ صادق یا کاذب هستند؛ بسیاری "معارف"٬ سفسطه آمیز هستند و یا این‌که با آن‌که امروزه کاذب بودن بسیاری از آنها معلوم شده٬ زمانی از اقبال عمومی برخوردار بوده‌اند؛ معیار تمییز «شناخت/معرفت»های سره از ناسره چه باید باشد؟<br />نادرستی برخی مفاهیم و شناخت‌ها٬ به علت استفاده ناصحیح و دوپهلوی زبانی مدتها پنهان می‌ماند و تنها با دقیق شدن در مفهوم دقیق آن‌هاست که می‌توان به ارزش منطقی آن‌ها پی‌برد. گزاره‌های معرفتی را می‌توان در چهار گروه زیر دسته‌بندی کرد:<br />۱) برخی گزاره‌ها کذب یا صدقشان معلوم شدنی است: «فلان قارچ سمی است»٬ «دو به علاوه دو٬ چهار می‌شود»٬ «در سیاره مریخ آب مایع وجود دارد».<br />۲) صدق و کذب برخی دیگر گزاره‌ها وضعیت مشخصی ندارند و بیشتر تابع افکار عمومی هستند: «ساعت شروع کار بانک‌ها از ۹ صبح باشد»٬ «شروع سال نو با آغاز بهار منطبق باشد»٬ «روز تعطیل آخر هفته یکشنبه باشد»٬ «اسم بزرگراه تازه تاسیس خلیج فارس باشد».<br />۳) برخی گزاره‌ها هم٬ نه اثبات پذیرند و نه این‌که می‌توان آن‌ها را رد کرد. گزینش این‌که این گزاره‌ها صادق‌اند یا کاذب هستند بسته به نظر شخصی فرد دارد. چنین گزاره‌هایی باورهای شخصی نامیده‌ می‌شوند و اینجاست که پای "ایمان" در میان می‌آید. مثلاً این باور که «جهانی پس از این جهان وجود دارد» امری وابسته به ایمان شخص است. اغلب گزاره‌های دینی از این رده هستند؛ اما اکثر آموزه‌های دینی از جنس گزاره‌های رده اول هستند. مثلاً این‌که خیانت بد است و پاکیزگی خوب٬ ربطی به ایمان ندارند٬ هرچند افرادی بدون توجه به ارزش استدلالی آن‌ها٬ به آن‌ها عمل کنند.<br />۴) برخی دیگر به ظاهر گزاره‌ها٬ ارزش منطقی ندارند و در واقع خارج از حوزه منطق هستند: «جمعه دیگر پایان دنیاست»٬ «فردا من مقداری پول در خیابان پیدا می‌کنم». ارزش منطقی چنین گزاره‌هایی تنها پس از میسر شدن مقدمات زمانی-مکانی آن‌ها معین می‌شود و بحث و استدلال قبل از محقق شدن شرایط گزاره٬ بیهوده و اتلاف وقت است.<br /><div style="text-align: center;">***<br /></div>چنین دسته بندی‌هایی می‌توانند کمک بکنند تا باورهایی را که داریم بهتر بشناسیم.<br />"عقاید شخصی" مشمول موارد گروه سوم هستند و گزاره‌های گروه اول از حوزه نظرات شخصی خارج‌اند. برای مثال فردی می‌تواند مدعی شود «هوا گرم است»٬ اما این که بگوید «عقیده دارد دمای هوا پنجاه درجه سلسیوس است»٬ نشان دهنده ‌این است که ساختار زبانشناسی-تفکری‌اش مشکل دارد.<br />رای گیری و نظرسنجی برای گزاره‌های گروه دوم می‌تواند انجام بگیرد و انجام آن برای دیگر گروه‌ها محل اشکال است؛ مثلاً کسی برای تعیین این‌که فاصله ماه تا زمین چقدر است٬ همه‌پرسی انجام نمی‌دهد! یا این‌که قبل از انجام همه‌پرسی با ایما و اشاره -یا با دخیل کردن نهاد‌های گوناگون- به مردم خط‌دادن که به چه کسی رای بدهند٬ امری تناقض آمیز است .<br />همچنین با این تفاسیر کشاندن پای ایمان به دیگر حوزه‌های معرفت٬ کاری مضحک و عبث است. این‌که مثلاً کسی مدعی شود که «ایمان دارد دو ضربدر دو برابر پنج است» خللی در ریاضیات وارد نمی‌کند٬ بلکه خلل در مشاعرش را آشکار می‌کند!<br /><div style="text-align: center;">****<br /></div>گزاره‌های گروه نخست٬ اموری استدلالی و قابل نشر و نقد و بحث هستند. گزاره‌های گروه دوم اما٬ اموری سلیقه‌ای و فاقد ارزش نقدکردن هستند. گزاره‌های گروه سوم اموری ایمانی و شخصی هستند و از حوزه اعتقادات. تلاش برای استدلال و "هدایت گمراهان" امری خطاست و منطق٬ احترام به اعتقادات شخصی و دخیل نشدن در آن را٬ درست‌تر می‌داند.<br />متاسفانه اما٬ بسیاری٬ اموری را که مربوط به گروه‌های اول و دوم می‌باشند٬ با موارد مربوط به گروه سوم یکی می‌گیرند و هرنقدی را خلل در اعتقادات شخصی‌شان و نابجا می‌دانند.<br /><div style="text-align: center;">****<br /></div>در زبان فارسی به گزاره‌های گروه نخست «دانش» می‌گوییم و آن را جلوه‌ای از «واقعیت» می‌دانیم. درمقابل٬ گزاره‌های گروه سوم «عقیده» نامیده می‌شوند که جلوه‌ای انگاشته‌می‌شوند از «حقیقت».<br />کار علم جستجوی «حقیقت» نیست٬ بلکه توضیح «واقعیت».<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-1063498415078770420?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-35529568129877914682009-06-03T05:56:00.000-07:002009-07-11T03:08:55.882-07:00<div style="text-align: justify;">در بسیاری موارد٬ متوجه شده‌ام فرق بین وظیفه و لطف برای اکثر ایرانیان روشن نیست!<br />مثلاً اگر بنده دوستی را تا جایی برسانم به او<span style="font-weight: bold;"> لطف</span> کرده‌ام٬ اگر هم نرسانم نباید موجب رنجش خاطرش بشوم چون که در قبال رساندن او به منزلش <span style="font-weight: bold;">وظیفه</span>‌ای نداشته‌ام. اگر خرج تحصیل فرزند نوجوانم را بدهم٬ منتی بر او ندارم؛ بلکه وظیفه پدری خودم را انجام داده‌ام. و قص‌علی‌هذا.<br />حالا همین عدم تفکیک معنا در اذهان دولتمندان ما هم هست...<br />اگر دولت ما از مبارزان فلسطین و لبنان حمایت کند٬ <span style="font-weight: bold;">لطف</span> می‌کند و چنان<span style="font-weight: bold;"> وظیفه</span>‌ای ندارد. یا اگر صدها هزار نفر از مردم کشور الف توسط ارتش کشور ب به خاک و خون کشیده‌شوند٬ بازهم به دولت ما ارتباطی ندارد. حساب احساسات انسانی از وظایف عقلی و قانونی سواست؛ دولت ما وظیفه‌‌ای در حمایت جهانی از مظلوم و دیگر کارهای احساسی ندارد.<br />حال اگر از اتباع ایران به گروگان گروه‌های تبهکار گرفته‌شوند -در هرکجای دنیا- <span style="font-weight: bold;">وظیفه</span> دولت ما است که از حداکثر توانایی‌اش برای آزادی آنها بهره بگیرد. دولت به عنوان کسی که تمام منابع و اختیارات اتباع کشور به او سپرده شده٬ به مثابه وکیل تک‌تک مردم کشور است و در مقابل تامین رفاه و امنیت فردفرد آنها وظیفه دارد.<br />می‌گویند در مثل مناقشه نیست؛ مشابه کار دولت ما در حمایت از دیگران مانند این است که در آپارتمانمان٬ مدیر آپارتمان‌مان پول و اختیاری که از طرف مالکان واحدها در اختیارش گذاشته‌شده-که باید صرف آرامش وبهبود وظعیت آپارتمان بشود- صرف واحدهای ساختمانهای دیگر بکند و در مقابل اعتراض واحدهای ساختمان خودش بگوید که انسانیت ایجاب می‌کرد و یا این‌که دوستی با مدیر آپارتمان بغلی چنان ایجاب می‌کرد و...<br />متاسفانه در دوره جمهوری‌اسلامی چنان شده‌است که اگر <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2008/11/081110_mg_tehran.shtml">دولت گاهی به وظیفه خودش در قبال اتباعش عمل می‌کند</a>‌ آنرا به مثابه لطفش عنوان می‌کند و اگر<a href="http://i42.tinypic.com/o04cc7.jpg"> به کشورهای محروم لطف و کمک می‌کند </a>آنرا وظیفه تلقی می‌کند و در رسانه‌هایش تبلیغ می‌کند.<br />مقایسه رفتار دیگر دولتهای جهان با دولت ایران در قبال اتباعشان٬ در<span style="font-style: italic;"> بهترین تفسیر</span> ناآشنایی دولتمردان ایران را با وظایفشان آشکار می‌کند:<br />در سال <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/world/2009/02/090408_wkf-pirate-usa.shtml">۱۳۸۷دزدان دریایی سومالی به کشتیی امریکایی حمله می‌کنند و ناخدای آن را به گروگان می‌گیرند.</a> پس از پنج روز با دخالت نیروی دریایی امریکا <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/world/2009/04/090412_wmj-pirates.shtml">گروگان امریکایی آزاد می‌شود و گروگانگیرها کشته می‌شوند.</a><br /><br />در سال ۱۳۸۷<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Roxana_Saberi"> رکسانا صابری </a>-خبرنگار زاده و بزرگ‌شده در امریکا از پدری ایرانی و مادری ژاپنی- که با گرفتن تابعیت ایران مدت ۶ سال در ایران اقامت داشت٬ به اتهام جاسوسی در ایران زندانی می‌شود. <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2009/04/090420_wkf_he_saberi_clinton.shtml">وزیر امورخارجه امریکا با بی‌اساس خواندن اتهامات او٬ خواهان آزادی فوری او می‌شود</a>. <a href="http://www.dw-world.de/dw/article/0,,4225017,00.html"> چندی بعد وزیر خارجه ژاپن به ایران سفر می‌کند -به دلیل این‌که مادر خانم صابری ژاپنی است- و مساله را با صراحت پی‌گیری می‌کند.‌</a><br />در همان سال ٬۱۳۸۷ گروه جندا... چندین تن از سربازان وظیفه ایرانی را در استان سیستان و بلوچستان می‌رباید و گروگان می‌گیرد. <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2008/06/080623_si-kidnapped-soldiers.shtml">دولت ایران می‌گوید به این ادعا شک دارد و آن را به جنگ روانی نسبت می‌دهد</a>. پس از چندی گروه تروریستی جندا... دونفر از سربازان ایرانی را به قتل می‌رساند و عکسش را نیز منتشر می‌کند، <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2008/08/080812_si-jundollah-morekilling.shtml">معاون امنیتی و انتظامی وزارت کشور، در پاسخ به این سوال که آیا ادعای جندالله را تایید می کند می‌گوید: "من این اخبار را نه تایید می کنم نه تکذیب." وی همچنین می‌گوید "می دانید که این عکس را می توان جعل و مونتاژ کرد."</a><br />چندی بعد <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2008/12/081204_he_saravan_police.shtml">جانشین فرمانده نیروی انتظامی ایران به خبرگزاری رسمی ایران می‌گویدکه نتایج بررسی های کمیته تفحص ویژه حادثه سراوان نشان دهنده کشته شدن تمامی گروگانها است.</a> در کل این ماجرا -مدت شش ماه- دولت ایران ظاهرا دو هیات را برای بررسی موضوع به پاکستان اعزام می‌کند.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-3552956812987791468?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-4454995242066157882009-05-31T02:54:00.000-07:002009-05-31T02:58:24.472-07:00<div style="text-align: justify;">فکر می‌کردم که زندگی نوین چه چیزهایی را از بشر دریغ می‌کند. از آغاز شروع کنیم٬ زن حامله به بیمارستانی می‌رود و با نوزادی برمی‌گردد. انسان مدرن فرایند زایمان را نمی‌بیند. همچنین مرگ؛ فرد مریض به بیمارستان می‌رود و بستری می‌شود٬ آنجا می‌میرد و از همانجا به قبرستان و تمام. حالا باز در ایران ما یک مراسم‌هایی هم می‌گیرند که به همین سادگی هم نباشد ولی در غرب به همین سادگی است که گفتم.<br />زندگی مدرن فکر کردن به مسایل فلسفی را از عمده مردم می‌گیرد. آنها کاری را انجام می‌دهند که نتیجه آن را نمی‌بینند و [اکثرشان] نمی‌دانند یا برایشان مهم نیست٬ هدفشان امرار معاش است و دغدغه دیگری ندارند. زندگی مدرن حس ترس را از انسان می‌گیرد. شهر همه روشن است و پلیس با یک شماره تلفن در دسترس. آن ترس و ظلمتی که در تاریکی‌های روستاها انسان سنتی را به فکر فرومی‌برده دیگر وجود ندارد. اگر انسان سنتی وقت فراوانی برای گذران و یا احیاناً فکر به مسایل غیربدیهی٬ مثلاً این‌که چرا آسمان آبی است و چگونه گندم سبز می‌شود٬ داشت٬ زندگی نوین چیزی از آن باقی نگذاشته؛ وقت پایان هفته انسان نوین باید صرف سینما و یا دیگر موارد تعریف شده بشود.<br />انسان سنتی می‌دید که چگونه گندمش تهیه می‌شود٬ نتیجه زحماتش کجا نمایان می‌شود٬ چرخه مرگ و زندگی در طبیعت چگونه است؛ دنیا گذراست و از لحظه لحظه آن باید لذت برد؛ در مقابل انسان نوین روزها برایش می‌گذرد همه تکراری و شبیه. از گذر فصل و زمان کمتر می‌فهمد چون در مقابل سرما و گرما و باران و ... به خوبی محافظت شده است. عمرش را درون اتاقکی که دفترکار نامش نهاده‌اند می‌گذراند٬ غذاهای خوشمزه و فرآورده می‌خورد و چیزهایی می‌بیند که انسان نوین خوابش را هم نمی‌دیده است٬ اما لذتش را از آنها نمی‌برد.<br />هیجان در زندگی نوین گم شده‌است٬ ترس٬ هراس٬ ناامنی و احتیاج به دیگری کم شده‌است در مقابل تحت تبلیغ رسانه‌ها انتظارات بالا رفته‌است. همه می‌خواهند زندگیشان مانند فیلمهای هالیوودی باشد٬ همان چهره‌ها٬ همان خانه‌ها و همان رفاه. اگر کمتر از آن باشند دلخورند و ناراضی. تنوع شخصیتی کم شده‌است و همه دوست دارند مطابق الگوهایی زندگی‌شان را سامان بدهند.<br />شاید خلاصه بتوان گفت در زندگی نوین رفاه بالا رفته اما رضایت کم شده. وضعی به ظاهر متناقض اما واقعی به دلیل ذات طماع و سیری ناپذیر انسان.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-445499524206615788?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-43580889209330010972009-04-28T01:27:00.000-07:002009-04-28T01:35:05.965-07:00<div style="text-align: justify;">آشنایی گله داشت که در دنیای مدرن و با وجود ابرازهای ارتباطی نوین - مثل تلفن و چت و ایمیل و فیس‌بووک و ...- دیگر روابط انسانی معنی حقیقی خودشان را از دست داده‌اند و شکلی مجازی و سطحی گرفته‌اند. چنین عقیده‌ای شیوع زیادی حداقل بین اطرافیان بنده دارد. خیلی‌ها در عمل چنین چیزهایی را جایگزین روابط انسانی‌شان کرده‌اند.<br />چنین تصور اشتباهی٬ به عقیده من٬ از این تفکر ریشه می‌گیرد که ابزارهای ارتباطی جدید٬ آمده‌اند تا جایگزین ارتباط رودرروی قدیمی شوند. مثلاً برخی بر این گمانند که اگر تولد آشنایی نزدیک است و او را شخصاً هم ملاقات می‌کنی٬ نوشتن تبریکی بر دیوار فیس‌بووکش بجای برزبان آوردن آن٬ روش مدرن تبریک تولد اوست؛ در حالی‌که چنین نیست. چنین کاری نشان از عدم درک کارکرد واسطه‌های ارتباطی جدید دارد. به همان اندازه مبتذل است که به فرد بغل‌دستی‌ات ایمیل بزنی برای ابلاغ پیامی که شفاهی هم می‌توانی بدهی.<br />کارکرد ابزار ارتباطی نوین بسط و توسعه حیطه حضور انسان‌ است٬ نه وسیله‌ای مد روز برای انجام کارهایی که قبلاً هم می‌کرد. بله٬ می‌توان از وب‌کم رایانه بجای آیینه هم استفاده کرد٬ اما کارکرد اصلی آن نمایاندن رخسار شما به عزیزانتان که هزاران کیلومتر دورتر از شما٬ مشتاق دیدارتان هستند است.<br />عدم درک چنین کارکردی از ابزار دنیای مدرن٬ که متاسفانه کم هم شایع نیست٬ باعث می‌شود که آنها را نه وسیله‌ای برای بسط حضور ما٬ بلکه ابزاری برای بی‌روح کردن آن بدانیم و مطابق آن هم از آنها استفاده کنیم. چالشی جدید برای انسان وامانده بین سنت و تجدد.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4358088920933001097?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-7673076108242843752009-04-12T15:06:00.000-07:002009-05-31T02:52:07.560-07:00<div style="text-align: justify;">از خوبی‌های زمانه ما یکی هم این است که امکانات نوین ارتباطی٬ محدود به عده خاصی نشده‌است و هرکس با کمی همت می‌تواند حرف و سخنش را در دنیای مجازی منتشر کند؛ دیگر از پشت مونیتور کسی نمی‌فهمد طرفش نوجوانی نشسته‌بوده یا پیری دنیادیده و معیار سنجشش تنها متنی است که می‌خواند٬ نه او که نوشته‌است.<br />بسیار می‌بینم در اینترنت فارسی٬ بعضی - که ظاهراً خودشان را بیشتر از بقیه صاحب‌نظر می‌دانند (;- برای خودشان شیوه شخصیی برای نگارش گزیده‌اند و توجیهاتی هم دارند. کم نمی‌بینم اغلاطی از قبیل: حتمن٬ عیسا٬ سانیه٬ نماینده‌گان و ترکیباتی مثل: می‌شناسم‌اش٬ ام‌روز٬ جوان‌ای.<br />چندین بار که توجه‌شان داده‌ام به موارد مذکور و مشابه٬ جواب آمده که من رسم‌الخط خودم را استفاده‌می‌کنم. عجیب که این عزیزان٬ که آن‌قدر خود را صاحب‌نظر می‌دانند که از خود شیوه نگارش ابداع کنند٬ نمی‌دانند که "رسم" چیزی است که بین عده زیادی مرسوم است و شیوه نگارش آنها تا "رسم‌"الخط شدن فرسنگها فاصله دارد.<br />از دیدی دیگر می‌توان روانشناسی این عملشان را مشابه رفتار قانون‌گریز متداول ایرانی دانست؛ همه می‌دانیم که برای نوشتن قوانینی هست که متولی آن هم در زمانه ما بطور رسمی<a href="http://www.persianacademy.ir/"> فرهنگستان زبان و ادب فارسی</a> است. همانطور که قوانین راهنمایی و رانندگی هستند و متولی دارد و شکستن آنها قانون شکنی‌است -و متاسفانه از لحاظ اجتماعی منفور نیست- شکستن قوانین نگارش هم قانون‌شکنی‌است و برهمان سبق. اگر کسی هم در نوشته‌اش خود را صاحب‌رای بداند که به دلخواه و انتخاب خودش قوانین نگارش وضع و نقض کند و آن را حق خودش بداند٬ چه می‌توان گفت جز این که او یک دیکتاتور کوچک است و حوزه دیکتاتوری صغیر‌ش وبلاگش و فضای اینترنتیی است که در آن حکم می‌راند!<br />تعریف ساده دیکتاتور: حکمرانی که خودش قانون وضع می‌کند.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-767307610824284375?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-54386882793080339252009-04-11T16:07:00.001-07:002009-04-12T15:06:35.438-07:00<div style="text-align: justify;">گاهی می‌بینم در وبلاگی٬ دوستی٬ آشنایی٬ رفیقی که اتفاقاً از دید من تحصیل کرده و چیزفهم هست٬ عکسی گذاشته لابد به سیاق فوتوبلاگیدن. اما توضیحات عکس چنان بی‌ربط است که متفکر می‌شوم که چرا آن توضیحات را گذاشته پای عکس.<br />چنین کاری را بنده باز تولید می‌کنم با توضیحات مشابه٬ ببینید چه حسی بهتان دست می‌دهد بعد از دیدن عکس و خواندن توضیحات من زیرش.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/SeEkQKDHuNI/AAAAAAAAA9o/HJFzvgPEeko/s1600-h/haftseen.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/SeEkQKDHuNI/AAAAAAAAA9o/HJFzvgPEeko/s320/haftseen.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323576094522587346" border="0" /></a>هفت‌سین من٬ مارچ 2008٬ طبقه هجدهم٬ آپارتمانم در تورونتو کانادا. با دوربین سونی که ۳۰۰ پاوند در سفر لندنم خریده بودم. عکاس: Jennifer Hallemier. شمع از آن شمعهای طبی خوشبو برای تمدد اعصاب بود به قیمت ۱۵ دلار.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-5438688279308033925?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-32749705023480722762009-04-08T00:11:00.000-07:002009-04-08T00:17:41.290-07:00<div style="text-align: justify;">به این فکر می‌کردم که تفریح کودکی بعضی‌ آدم‌ها چه‌ها که نبوده‌است!<br />از نسل قدیم لابد شما هم شنیده‌اید مشابه این که در ولایتشان فلفل به ماتحت الاغ می‌گذاشته‌اند و از عکس‌العمل آن زبان بسته شاد و سرگرم می‌شده‌اند؛ یا این که مثلاً لاک لاکپشت‌ها را می‌شکسته‌اند و ولشان می‌کرده‌اند٬ یا کمی مهربانتر فقط آن‌ها را پشت ورو می‌کرده‌اند و به امان خدا ولشان می‌کرده‌اند. با تیرکمان به شکار گنجشکان بیچاره‌ می‌رفته‌اند؛ گربه و سگ را با چوب و سنگ می‌زده‌اند و ...<br />نسل کمی جدیدتر: سنگ پراندن به قطار یا ماشین‌های عمومی. زدن زنگ در خانه مردم و فرار کردن. مزاحم تلفنی مردم شدن.<br />نسل جدید: با آی‌دی تقلبی چت کردن و سرکار گذاشتن. در<a href="http://balatarin.com/"> بالاترین</a> با هر گروهی<a href="http://balatarin.com/permlink/2009/4/7/1559974"> مخالفش بحث کردن٬ یا رای تقلبی دادن و جمع کردن</a> و ...<br /><br />اصطلاح این اختلال روانی در روانشناسی <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sadistic_personality_disorder">سادیزم</a> است. البته جایی هم نوشته‌نشده که این اختلال روانی با گذشت زمان و بالا رفتن سن درمان می‌شود! تنها نمودهای آن ظریف‌تر می‌شوند...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-3274970502348072276?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-3528441597520565382009-04-02T02:09:00.000-07:002009-04-02T02:20:14.394-07:00<div style="text-align: justify;">گاهی گفته می‌شود که "مغز نوعی کامپیوتر است و پیش‌بین می‌شود که تا چندین سال آینده ابررایانه‌هایی ساخته شوند که به توانایی‌هایی مشابه قابلیت‌های مغز برسند". در این میان نکته‌ای مغفول می‌ماند که درچند مورد -که شرح می‌دهم- مغز انسان از کامپیوترها در حال حاضر هم عقب است و اصولاً با آنها تفاوت ماهوی دارد.<br />نخست این‌که حافظه انسانی یا همان هارددرایوِ مغز٬ حافظه‌ای پویا است و این پویایی آن را ناقص و آسیب پذیر می‌کند٬ در مقایسه با حافظه یک رایانه که کاملاً ایستا است: مثلاً عکسی را که چند سال پیش در رایانه‌ای ذخیره کرده‌اید صد سال بعد هم از آن فرابخوانید با تمام جزییات یکسان می‌ماند؛ اما... برای مثال اگر شما به مهمانیی رفته باشید و دوستی در آن نیامده‌باشد٬ بعدها دوستان دیگرتان می‌توانند با توصیفاتی از حضور او در آن مجلس٬ شما را طوری متقاعد کنند که حتی مغز شما تصاویری از حضور او در آن مجلس به شما ارایه کند! مورد مشابهی که شناخته شده‌است این است که مغز افراد مسن تمایل به ساخت چنین خاطرات تقلبی دارد و بسیاری از آنها نقل مجالس آنهاست٬ بی‌آن‌که واقعاً قصد دروغگویی داشته‌باشند.<br />مورد دوم که بی‌ارتباط هم با مورد اول نیست این است که منطق مغز انسانی -یا بهتر گفته شود روش ارزشگذاری آن- بر عکس منطق رایانه‌ای٬ مطلق نیست بلکه سیال و تلقین پذیر است. مثلاً می‌توان غذای شوری را به کسی خوراند و او را وادار کرد که شوری غذا را تشخیص ندهد٬ به شرط آن‌ که عده زیادی از قبل از خوشمزگی آن غذا برایش بگویند و او از پیش متقاعد شود که غذای عالیی خواهد خورد. چندی نمی‌گذرد که فرد٬ دیگر شوری غذا را تشخیص نخواهد داد! یا این‌که در بسیاری از خوابهایی که می‌بینیم اصول منطقی و اخلاقی را بدون هرگونه حس بدی نقض می‌کنیم و بعد که از خواب بلند می‌شویم تازه تعجب می‌کنیم که چنان امر بدیهیی را در خواب متوجه نشده بوده‌ایم. اما برای یک رایانه همیشه ۲=۱+۱ است٬ حتی اگر هزاران رایانه دیگر به گوشش چیز دیگری بخوانند برای آن رایانه اصولی که طبق آن برنامه ریزی شده هیچگاه تغییر نخواهند کرد.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-352844159752056538?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-5930298674919845302009-03-22T15:41:00.000-07:002009-11-09T04:40:19.124-08:00<div style="text-align: justify;">لابد شما هم دیده‌اید یا شنیده‌اید این عقیده «دایی جان ناپلئونی» را که وقتی تغییری در جامعه رخ می‌دهد٬ مثلاً از انقلاب بگیر تا شروع جنگ و پایان آن٬ افرادی که لقلقه زبانشان این است که: «آقا٬ شما کجای کاری که کآر٬ کار خودشان است»٬ «خودشان شروعش کردند٬ خودشان هم تمامش کردند»٬ «خودشان آوردندش٬ خودشان هم بردندش» و قص‌علی‌هذا.<br />این که ریشه این طرز تفکر از کجاست را بسیاری دوست دارند رویش بحث کنند. <a href="http://www.bbc.co.uk/programmes/b00hq1w7">مستندی که درباره روابط ایران و انگلیس</a> اخیرا از شبکه چهار بی‌بی‌سی پخش شد٬ اشاراتی هم به داستان دایی جان ناپلئون کرد و برای آن طرز تفکر ریشه‌های تاریخیی شمرد.<br />اما بنده تصور می‌کنم٬ ریشه این طرز تفکر امر ساده‌ای است. وقتی که بنده‌ی نوعی اعتماد به نفسم پایین باشد و خودم را عنصری غیر موثر در اجتماع بدانم و کاری نکنم٬ شمای نوعی هم نکنی٬ دیگر ملت هم نکنند٬ اگر تغییری در اجتماع حاصل شود نتیجه‌ی کار کیست؟ من یا شما یا دیگران که نبوده‌ایم! پس کار کارِ خودشان است! از"جماعت خواب، اجتماع خواب زده، جامعه چرتی" که کاری در نمی‌آید...<br /><div style="text-align: center;">٬٬٬<br /></div>این تکه فیلم از شاهکار علی حاتمی در هزاردستان بسیار دیدن دارد٬ مخصوصاً جمله‌ای که در پایان٬ مفتش می‌گوید.<br /><div style="text-align: center;"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XFrVBU21faw&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/XFrVBU21faw&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /></div>داستان٬ حدیث پایان یافته دیروز ما نیست٬ داستان زمان حاضر ما هم هست٬ با این تفاوت که اکنون نفت داریم تا بفروشیم و با پول آن تصور کنیم که آن مزد حاصل دسترنج کاری است که می‌کنیم و جامعه‌مان را به پیش می‌بریم.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-593029867491984530?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-47311679868070374642009-03-15T14:53:00.000-07:002009-03-15T15:15:47.942-07:00<div style="text-align: justify;">با دوستی ژاپنی و مسیحی صحبت می‌کردم. بحث به شرق و غرب و پیشرفت و مدرنیته و ... رسید. نتیجه بحث‌هایمان چنین شد:<br />انسان در درجه اول یک حیوان است با تمام غرایز و حوائج آن٬ تا وقتی از مرحله حیوانیت عبور نکند نمی‌تواند مولفه‌های انسانی خود را به منصه ظهور برساند. به بیان عوام انسان گرسنه دین ندارد و از او نباید انتظار اخلاقی رفتار کردن داشت. سه نیاز غریزی انسان خوردن و خوابیدن و ارضای جنسی است. وقتی این سه نیاز در فردی ارضا شدند٬ فرد فرصت می‌کند به کارهای متعالی‌ بپردازد٬ فلسفه بپردازد٬ متفکر شود٬ منطقی باشد٬ اخلاقی رفتار کند٬ قانون مدار باشد و قص علی‌هذا. *<br />در جوامع مدرن٬ این سه نیاز اصلی امروزه دغدغه اصلی اکثر مردم نیستند و آن جاست که انسان‌ها به دنبال ارضای دیگر نیازهایشان می‌روند٬ نیاز به آزادی٬ زیبایی٬ رفاه٬ اجتماعی بودن و .... این چنین است که اندیشه‌ها شکوفا می‌شوند٬ فرهنگ بارور می‌شود و تولیدات علمی و صنعتی و ... پا می‌گیرد. البته کسی هم انتظار ندارد که فلان ایل کوچنده آپولو هوا کند٬ چرا که هم‌و‌غم‌شان چیز دیگری است.<br />حال همین نکته کوچک و بدیهی٬ چنین اختلافی را نتیجه می‌دهد. حکومت‌‌های جوامع “در حال پیشرفت” نه تنها تلاش در کمک به مردم در رفع چنان نیازهایی را از اولویت‌های خود نمی‌دانند٬ بلکه برای خود رسالتی قایلند که مردم را به کمال فلسفی برسانند -یا در جوامع مذهبی اراده الهی را محقق کنند-.<br />در حالی‌که حکومت‌‌های جوامع پیشرفته٬ ادعای رسالتی الهی ندارند و تنها ارایه نظم و آزادی‌های نسبی را سرلوحه خود قرار داده‌اند و با اعتقاد به این که عامه مردم خود محترم هستند و احتیاج به ولی و قیم ندارند٬ سرنوشت‌شان را به دست خودشان سپرده‌اند تا کارشان را پیش ببرند٬ . اینجاست که یکی می‌شود شرقی و دیگری غربی.<br /><br /><div style="text-align: center;">-------------<br /></div>*) بحث در مورد اکثریت انسان‌هاست که متن جامعه‌ را تشکیل می‌دهند. به استثناها کاری نداریم که خود به تعریف اکثریت نیستند.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4731167986807037464?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-77909189871798339422009-03-06T02:58:00.000-08:002009-03-07T23:49:54.250-08:00<div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: bold;">مقیاس کوچک</span> -ده بیست نفره:<br />برای جشنی چندین نفر جمع شده‌اند و برنامه‌ریزی کرده‌اند. شما پولها را جمع کرده‌اید و می‌روید که برای جشن کیکی بخرید. از جمع می‌پرسید که چه نوع کیکی بخرید؟ کسی جواب درستی نمی‌دهد. باز هم خواهش می‌کنید که نظر بدهند. کسی از میان جمع حرف دل بقیه را می‌زند: «هر چیزی خواستی به انتخاب خودت بگیر٬ دیگر یک کیک خریدن این حرفها را ندارد که». کیکی برای روز جشن می‌خرید. دو حالت پیش می‌آید:<br />۱) کیک مورد پسند جمع می‌شود. می‌شنوید که عده‌ای به همدیگر می‌گویند که نظرشان بر آن کیک بوده‌است و می‌خواسته‌اند بگویند که حتماً آن نوع کیک خریداری شود.<br />۲) کیک مورد پسند جمع نمی‌شود. اولین نفر که نظر مخالفش را ابراز می‌کند٬ نفرات بعدی هم دنبالش را می‌گیرند. هر کس یک ایرادی می‌گیرد و شما متحیر می‌مانید که این همه نظرات موقعی که نظرشان را می‌پرسیدید کجا پنهان بوده‌اند.<br /><span style="font-weight: bold;">نتیجه:</span> «بعضی» افراد از اظهار نظر و پذیرش مسوولیت بعدی اظهارنظرشان گریزانند. ترجیح می‌دهند که فرمان را بدهند دست دیگری و با خیال راحت اگر بعداً به جایی رسیدند نتیجه را مصادره به مطلوب کنند و اگر هم به جایی نرسید بتوانند از خودشان سلب مسوولیت کنند.<br /><div style="text-align: center;">****<br /></div><span style="font-weight: bold;">مقیاس بزرگ</span> -سی تا هشتاد میلیون نفره:<br />تعداد بسیاری از وضع جاری مملکت ناراضی‌اند اما کسی کار عملیی نمی‌کند. کسی پیدا می‌شود که حرفهای قشنگی می‌زند و حمایت توده‌هایی را هم دارد. توده‌های دیگر هم پشت سر او جمع می‌شوند و <a href="http://www.zamaaneh.com/revolution/">انقلاب</a> می‌کنند. در فضای باز مطبوعاتیی که رخ می‌دهد کسی نظر مخالف و موافقی و راهکاری ارایه نمی‌دهد. نشریات پر می‌شود از مقالات تمجیدی و تعارفاتی؛ روشنفکران و <a href="http://www.zamaaneh.com/revolution/2009/02/post_229.html">صاحب‌قلمان </a>دم از اتحاد و پشتیبانی مردم پشت سر قائد عظیم‌الشان و امام امت می‌زنند.<br />آن قائد عظیم‌الشان هم مدل حکومتی را بدون آن که آلترناتیوی ارایه کند به رای‌ می‌گذارد و از مردم جواب آری یا نه می‌خواهد. مردم هم رایشان را می‌دهند و می‌روند پی زندگی‌شان . دو حالت پیش می‌آید:<br />۱) حکومت مورد پسند جمع می‌شود: می‌شنوید که همه افتخار می‌کنند که در بزرگترین انقلاب تاریخ معاصر شرکت فعال داشته‌اند و از روز اول هم مطمئن بوده‌اند که راهی که در پیش گرفته‌اند صحیح است و تنها ره راهایی بوده‌است.<br />۲) حکومت مورد پسند جمع نمی‌شود: از هر که که می‌شنوید در انقلاب شرکت نداشته٬ و از روز اول هم با آن مخالف بوده‌است. اگر رأیی هم داده به اجبار و از روی ناچاری بوده‌است. می‌گویند که اگر امکانش را داشته‌باشند می‌خواهند از مملکت مهاجرت بکنند و بروند.<br /><span style="font-weight: bold;">نتیجه:</span> «بعضی» افراد از اظهار نظر و مسوولیت بعدی اظهارنظرشان گریزانند. ترجیح می‌دهند که فرمان را بدهند دست دیگری و با خیال راحت اگر بعداً به جایی رسید مصادره به نفع کنند و اگر هم به جایی نرسید بتوانند از خودشان سلب مسوولیت کنند.<br />به قول مشهور«<span>کی بود؟ کی بود؟ من که نبودم</span>!»<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7790918987179833942?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-41216316524230804502009-03-01T01:59:00.000-08:002011-09-09T12:42:57.006-07:00<div style="text-align: justify;">افکار عمومی در جوامع بسته معمولاً معنی خاصی ندارد. از آنجا که رسانه‌های آزادی وجود ندارند که ذهنیت‌ها را روشن کنند و مفاهیم را توضیح دهد٬ مردم از روشهای افواهی از اخبار و تحلیل‌ها مطلع می‌شوند و تصمیم گیری می‌کنند.<br /><a href="http://www.levantineheritage.com/wrat.htm">آلبرت چارلز راتيسلاو</a>، کنسول انگليس در تبريز، ۱۹۰۹-۱۹۰۳ ميلادی (۱۲۸۲-۱۲۸۸ خورشيدی)، يعنی چند سال پيش از پیروزی جنبش مشروطه‌خواهی و پايان محاصره‌ی تبريز توسط نيروهای محمدعلی شاه،می‌نویسد:<br />"<span style="font-style: italic;">در شهرهای ديگر آذربايجان به مقدار زيادی نظير آن‌چه در تبريز واقع شد، کارهايی انجام پذيرفت. انجمن‌ها بر پا شد و مشروطه در همه جا با گرمی و حرارت گرامی داشته می‌شد. اما عده‌ کمی از مردم تصور نسبتاً روشنی درباره‌ این که مشروطه چيست داشتند. در اوايل در اروميه چنين تصور می‌شد که مشروطه يک چيز قابل لمس است و اين عقيده برای مدتی غلبه داشت که ۵۰۰ </span><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/SaprLWRYZ6I/AAAAAAAAA6A/Hzfaos_O2rI/s1600-h/needle.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308172953510766498" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZzR1liDIZPI/SaprLWRYZ6I/AAAAAAAAA6A/Hzfaos_O2rI/s200/needle.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 87px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 200px;" /></a><span style="font-style: italic;">بار شتر از "مشروطه" در تبريز آماده است که در تمام ايالت، در هنگامی که زمان مطلوب فرا برسد توزيع شود. در بسياری از روستاها انجمن‌های کوچک برپا شد و بسياری از رعايا عموماً چنين تصور کردند که مشروطه به معنای لغو پرداخت اجاره است و از اين رو تمام پرداخت‌ها را به ملاکين خودشان متوقف کردند. نتيجه‌ی اين عمل سرد کردن اشتياق مالکين زمين‌‌دار برای آرمان آزادی</span> بود." [ <a href="http://books.google.com/books?id=9AYPAAAAQAAJ&amp;q=A+Consul+in+the+East&amp;dq=A+Consul+in+the+East&amp;ei=1V-qSeiVEKWQkASvrc2qBA&amp;pgis=1">کنسول در شرق</a>، آلبرت چارلز راتيسلاو، ترجمه‌ی رجبعلی کاوانی، صفحه ۲۶۲.]<br />حالا احتمالاً سالها باید بگذرد که مردم (وشاید اغلب روشنفکران‌ هم) دریابند که اصطلاحاتی چون «جمهوری اسلامی» یا «دموکراسی دینی» حتی در لفظ حاوی تناقض هستند چه برسد در اجرا...</div><br />اطلاع از متن کتاب از <a href="http://sharlunika.com/sharsi/?p=1233">اینجا</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4121631652423080450?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-4685935414387525882009-02-26T01:38:00.000-08:002009-02-26T02:31:13.255-08:00<div style="text-align: justify;">افسانه نوین<span style="font-style: italic;">(نسخه داخلی ۰.۵)</span><br />مش قربان ماجرای ما در روستای ساده‌ای زندگی می‌کرد. کشاورز ساده‌ای بود که از تکنولوژی دنیا٬ تنها رادیو را دیده بود. پارسال محصولش زیاد شده‌بود و خوشحال بود که امسال برای خانه‌اش یک نیم‌طبقه جدید اضافه کرده بود تا هووها کمتر چمشمان باهم بیفتد. سه پسر و یک دختر نوجوان داشت که همگی باسواد بودند٬ یعنی دبستان ده را تمام کرده بودند و کمک پدر و مادرانشان بودند. البته به تازگی صاحب پسر تازه‌ای هم از فراش جدیدش شده‌بود.<br />روزی دو نفر٬ مجتبی و مصطفی٬ که از شهر به قصد صحراگردی راه افتاده‌بودند به روستای او رسیدند. آنها را به اصرار دعوت به خانه‌اش کرد٬ اطاق مهمان‌خانه‌اش را باز کرد و پهلویشان نشست. تعریف کرد و تعریف کرد از زندگی موفقی که دارد٬ از فرزندان موفق و باسوادی که دارد٬ از این که پارسال محصولش را به قیمت بالا خریده‌بودند. از مهندسی‌اش و طراحی‌اش برای اطاق نیم طبقه فوقانی‌اش لاف زد و این که از دیوارهای ضخیم خانه‌اش سرما عبور نمی‌کند. از وسعت زمین‌های کشاورزیش گفت و تنوع محصولاتس. خلاصه فخر فروخت و خوب هم فروخت ... بیچاره مهمانان مجبور بودند که شنوای تفاخر مش‌قربان ساده‌دل باشند٬ هیچ چیز نگفتند و گذشتند.<br /> بعد از چندی دیگر غرور مش‌قربان لبریز شده‌بود:<br /> -شما چه؟ اصلاً زمین دارید؟ چقدر است؟ بچه دارید؟ بچه‌تان سوادی هم دارد؟ اطاق خانه‌تان را خودتان طراحی کردید؟ یک طبقه است یا مثل مال من طبقه‌ای هم بالای آن دارد؟ زندگی‌تان ثمری هم دارد یا به بطالت می‌گذرانیدش؟ چند تا زن دارید؟ چندبار مشهد رفته‌اید؟ و ....<br />مجتبی دیگر حرصش گرفته بود٬ طاقت لاف زدنهای مش باقررا نداشت. دلش می‌خواست فریاد بزند که «ای ساده لوح٬ دنیا از آنچه تو دیده‌ای بزرگتر است٬ بیا ببرم نشانت بدهم تا به زندگی خودت بخندی و ...» اما مصطفی که دنیا دیده‌تر بود هشدارش می‌داد که تحمل کند و از فخر فروشی و غرور مش‌قربان نرنجد و آن‌ها را تنها به حساب سادگی او بگذارد. البته چیز ساده‌ای نبود٬ چون دیگر سوال‌های مش‌قربان توهین آمیز و نیش‌دار هم شده‌بود:<br /> -تا حالا گرگ دیده‌اید؟ می‌توانید لاشخور و گراز را از هم تشخیص دهید و ...<br />آن ماجرا گذشت٬ مصطفی و مجتبی تصمیم گرفتند برای «تنبیه» مش‌قربان٬ دفعه بعد برایش تلویزیونی به هدیه بیاورند.<br />دفعه مابعد٬ مش‌قربان ما جلوی آن‌ها حرفی برای زدن نداشت و خجل بود...<br /><div style="text-align: center;">---------------------------------------------<br /></div><span style="font-style: italic;">(نسخه خارجی ۰.۵)</span><br />عبدا... و سکینه از دانشگاه جابلقا درس خوانده‌بودند٬ البته عبدا... از جابلسای علیا برای دانشگاه به جابلقا آمده بود و سکینه از جابلسای سفلی. در همان سال اول دانشگاه همدیگر را دیده‌بودند و با رضایت تام خانواده‌هایشان مزدوج شده‌بودند. درس خوان بودند و بعد ازدواج خارج هم رفته بودند٬ یعنی عمره دانشجویی به عربستان رفته‌بودند و برای ماه عسلشان هم هفته‌ای به مالزی.<br />از آنجا که درس خوان بودند٬ امتحان تافل هم دادند که پذیرشی بگیرند و بروند خارج برای ادامه تحصیل. بعد مدتی نامه نگاری٬ پذیرشی از دانشگاه جانزلند گرفتند و با بدرقه خیر خانواده‌شان راهی شدند.<br />به دانشگاه جانزلند که رسیدند٬ پر از هموطنانشان بود٬ حتی بسیاری که در خارجه بزرگ شده‌بودند و زبان مادریشان را با مشکل تکلم می‌کردند.<br />روزهای اول کمتر در دانشکده آفتابی می‌شدند٬ از ظاهر جابلساییشان راضی نبودند. پول آنچنانی هم نداشتند که خرج ظاهرشان کنند. دو هفته صبر کردند تا از دانشگاه اولین پول دانشجوییشان را به حسابشان بریزند. آن روز خیلی خوشحال بودند... تا آن روز صاحب آن همه پول نبودند. ماه اول رفتند و لباس خارجی خریدند؛ ماه بعد به آرایشگاه رفتند تا عبدا... صفایی به صورت و سرش بدهد و سکینه هم مانیکور و پدیکور و مش کند. ماه سوم هم ماشینی خریدند؛ البته اتوبوسرانی جانزلند همه جای شهر را به خوبی پوشش می‌داد٬ و کمتر کسی با شرایط دانشجویی ماشین می‌خرید ولی خوب٬ ماشین داشتن چیز دیگری بود٬ حتی اگر بسیاری از دانشجویان دیگر فکر کنند خرج اضافه‌ای است.<br />اندک اندک تنهایی به سرشان زد٬ تصمیم گرفتند چندتایی از هموطنانشان را به خانه‌شان دعوت کنند.<br />شامی مهیا کردند و چندتنی از هموطنانشان را که با آنها سلام و علیکی داشتند دعوت کردند.<br />موقع صحبت کردن که شد٬ سکینه رشته سخن را بدست گرفت و داستانها گفت از ماجراهای عشق و عاشقی‌اش با عبدا... فخرها فروخت که همسرباهوش و سختکوشی دارد و عاشقانه تا آخر عمر همراهش خواهد بود. پرسید: -شماها چرا هنوز مجردید؟! چرا نتوانشته‌اید مهر کسی را بدست آورید؟ چه زندگی کسالت باری دارید و ....<br />مهمانان که ای بسا سالها بود همصحبت چنان هموطنی نشده‌بودند با تعجب به همدیگر نگاه کردند و سری تکان می‌دادند...<br />نوبت به عبدا... رسید. از بزرگی خانه‌شان گفت در جابلسای علیا و این که در قفس‌های جانزلند زندگی سخت است و دلش می‌گیرد. از آفتاب جابلسا گفت و از میوه‌هایش٬ از مرام مردم جابلسا می گفت و از داستانهای مهیج داشجویی‌اش در خوابگاه دانشگاه جابلقا. از استادهای باسواد آن‌جا. از این گفت که اغلب فیلمهای روز دنیا را دیده‌است٬ حتی قبل از این که روی پرده امریکا بیایند... پس از فخر فروشی‌ها او هم پرسید: -شما چند سال است در جانزلند هستید؟ هنوز مجردید؟... ماشین ندارید؟...اشکالی ندارد٬ می‌توانم تا جایی شما را برسانم...<br />مهمانان بازهم تعجب به همدیگر نگاه می‌کردند و سری تکان می‌دادند...<br />گذشت و مهمانان از آن میهمانی رفتند. دیگر عبدا... و سکینه آن هموطنان ساده‌شان را دعوت نکردند٬ آن هموطنان در شآن مهمانی آنها نبودند... دفعات بعد دانشجویان متاهل کشورهای اطراف را دعوت می‌کردند و با هم خوش بودند.<br />سالیانی گذشت. سکینه و عبدا... با محیط و افراد دیگر آشنا شدند. دیگر کمتر خودشان را خوش بخت ترین و موفق‌ترین انسانهای روی زمین حس می‌کردند. سکینه که زبانش بهتر شده بود و به کلاسهای "فیت‌نس" و غیره می‌رفت در کلاس تنیس با پسرجوانی آشنا شد که بسیار خوش صحبت تر و شیک پوش تر از عبدا... بود. عبدا... هم که گاهگداری با خانم‌های دیگر همصحبت می‌شد در دلش افسوس می‌خورد که چرا در اوان جوانی و خامی زن گرفته‌است.<br />اندک اندک عبدا... و سکینه دیگر به هم کم توجه‌تر شدند و هر کسی راه خودش را می‌رفت ؛ حتی دیگر کمتر با هم غذا می‌خوردند٬ هرکس زودتر خانه‌می‌آمد چیزی می‌پخت و می‌خورد.<br />اندی بعد عبدا.. و سکینه به این نتیجه رسیدند که نیمه گم شده همدیگر نبوده‌اند. رفتند و طلاق‌شان را گرفتند٬ البته بی‌سر و صدا که خبرش به جابلسا نرسد....<br />سالی بعد یکی از همان مهمان‌های مهمانی اول عبدا... و سکینه٬ سکینه و "بوی‌فرندش" را دید که از تنیس بر می‌گشتند. به رسم جاری دو هموطن٬ حالش را جویا شد و در حالی که به همراه او نگاه می‌مرد پرسید که عبدا... کجاست و چه‌کارمی‌کند؟<br />و سکینه این بار جلوی او حرفی برای زدن نداشت و خجل بود....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-468593541438752588?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-52994423184673165682009-02-14T18:04:00.000-08:002009-02-26T02:28:14.719-08:00<div style="text-align: justify;">زمانی دوستی نظرش را در مورد این وبلاگ برایم ایمیل کرد؛ نقل به مضمون این که " ..وبلاگت را دوست دارم٬ اما مطمئنم که بسیاری آدمها که توصیفاتت به آنهاهم جور درمی‌آید مطالبت را توهین آمیز می‌یابند و می‌رنجند..."<br />امروز که مقدمه دو جمله‌ای<a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85_%DA%AF%D9%84%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86"><span style="font-style: italic;"> ابراهیم گلستان</span></a> بر کتابش<span style="font-style: italic;"> «اسرار گنج دره جنی»</span> را ‌خواندم یاد آن ایمیل دوستم افتادم...<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">"در این چشم انداز بیشتر آدمها قلابی اند.</span><br /><span style="font-style: italic;">هرجور شباهت میان آنها و کسان واقعی</span><br /><span style="font-style: italic;">مایه تاسف کسان واقعی باید باشد."</span><br /></div>یک نوشتار سلب مسوولیت (Disclaimer) به گوشه وبلاگ اضافه کردم تا نوشته‌های وبلاگیم مخل خاطر آسوده کسی نباشد.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-5299442318467316568?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-77661410223481496082009-02-03T01:26:00.000-08:002009-02-04T01:45:56.931-08:00<div style="text-align: justify;">از دیدگاه علوم اجتماعی انقلاب به حرکت مردمیی گفته می‌شود که برای تغییر نظام حاکم بر مملکتی صورت می‌گیرد و روشی برای تغییر حکومت است- سوای کودتا و رفراندوم و اشغال جنگی-<br />در مقابل حرکت مردمی دیگری هم هست که به آن <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Riot">شورش</a> می‌گویند. وجه ممیزه انقلاب و شورش این است که در انقلاب٬ شرکت کنندگان می‌دانند که خواسته‌‌هایشان چیست٬ اما در شورش -mob action- چنین آگهیی برای شرکت کنندگان وجود ندارد و بنا به <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2009/01/090130_ir_rabihavi.shtml">عقده‌های فروخورده مردم</a> شرکت کننده٬ بسیار آسیب به اموال عمومی٬ خرابکاری٬ آتش سوزی٬ اغتشاش و غارت صورت می‌گیرد. مثلاً <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/2005_civil_unrest_in_France">شورشی که اخیراً در فرانسه اتفاق افتاد.</a><br />این روزها که از خاطرات شرکت کنندگان سی سال پیش در انقلاب ایران<a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2009/01/090130_ir_rabihavi.shtml"> می‌خوانم</a> و <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2009/02/090202_ir_solduzi.shtml">می‌شنوم٬</a> به نظر می‌رسد حرکت سال ۵۷ مردم بیشتر مولفه‌های شورش را داشته تا انقلاب٬ البته شورشی عظیم که گروهی با زدن برچسب اسلام اقدام به جهت‌دهی و تصاحب آن کرده‌اند و سرانجام با خالی کردن صحنه توسط شاه٬ به تغییر نهاد حکومتی و انقلاب ختم شده‌است.<br />پ.ن. از تفاوت های فرد شورشی با فرد انقلابی٬<a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2009/02/090202_ir_solduzi.shtml"> نداشتن ایدئولوژی </a>است. فرد انقلابی به ارزشهایی پایبند است و می‌داند دنبال چیست و چرا. فرد شورشی٬ بنا به این‌که<a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2009/01/090130_ir_rabihavi.shtml"> سالها شخصیتش و اعتماد به نفسش توسط طبقه بالا نادیده گرفته‌شده و حتی پایمال شده٬</a> کمتر صاحب فکر مستقل است و بیشتر به انتقام می‌اندیشد٬ حالا اگر جریانی پیدا شود که فرد شورشی بتواند با آن همراه شود٬ از همراهی دریغ نمی‌کند و عمله قدرت رهبران جریان می‌شود؛ البته هم که رهبران حرکت بدشان نمی‌آید از داشتن بازوی بی‌تفکر و بله قربانگویی که بتواند منویاتش را پیاده کند و دیگر جریانات صاحب مرام و رقیب را ناکام بگذارد<br /><span style="font-weight: bold;">پس نوشت</span>. <a href="http://blip.tv/play/gfsk6ep_kZd_">دیدن این ویدیو </a>از مردمی که به جمهوری اسلامی رای می‌دهند و شنیدن حرفهایشان تامل انگیز است.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7766141022348149608?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-31288443371428724392009-01-26T02:12:00.000-08:002010-12-19T05:07:10.935-08:00<div style="text-align: justify;">«به مصلا رفتيم و از خدا باران خواستيم، سيلى فرستاد و همه ما را با خود برد.»<br /><div style="text-align: left;">:مهندس بازرگان<br /><div style="text-align: justify;">ماجرای انقلاب ضدسلطنتی مردم ایران در سال ۱۳۵۷ عجیب ماجرایی بوده‌است؛ مانند اکثر اوقات آنقدر وقت‌کشی می‌شود که وقتی«<a href="http://www.youtube.com/watch?v=UrKBzJm5GrA">صدای انقلاب</a>»<br /><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://paarehsang.googlepages.com/player.swf" id="audioplayer1" height="24" width="290"> <param name="movie" value="http://paarehsang.googlepages.com/player.swf"> <param name="FlashVars" value="playerID=1&amp;soundFile=http://ettelaat.net/shah.mp3"> <param name="quality" value="high"> <param name="menu" value="false"> <param name="wmode" value="transparent"> </object><br />مردم شنیده می‌شود که دیگر خیلی دیر است و شاه با چشمانی اشکبار ایران را به بهانه معالجه ترک می‌کند.<br /><div style="text-align: justify;">روحانیون اگرچه چنان انتظاری نداشته‌بودند که وارث شاه شوند٬ به خیال این که مملکت داری به همان سادگی بیانیه صادر کردن و مردم را به خیابان ٬ فراخواندن است(*)٬ قدرت را به دست می‌گیرند و وعده آب وبرق و اتوبوس مجانی می‌دهند و تا آنجا هم پیش می‌روند <a href="http://i3.tinypic.com/6tm4wli.jpg">که گوشت یخی را حرام و نجس اعلام می‌کنند</a>. [آشنایی می‌گفت٬ تصور عمومی در آن زمان بر این بود که شاه را از برترین میلیاردرهای جهان می‌دانستند، با آن که وضع معاش مردم بسیار بهتر از گذشته‌شان شده بود اما لابد شاه سهم کافیی به آنها نمی‌داد؛ پس با رفتن او ثروتهایی که او آن‌ورش می‌انداخت به آنها می‌رسید و وضعشان به مراتب بهتر می‌شد٬ از مرتبه‌ی همه چیز مجانی...]<br /><a href="http://ettelaat.net/12_bahman_1357.mp3">وعده‌ی آب و برق و اتوبوس مجانی می‌دهند</a>.<br /><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://paarehsang.googlepages.com/player.swf" id="audioplayer1" height="24" width="290"> <param name="movie" value="http://paarehsang.googlepages.com/player.swf"> <param name="FlashVars" value="playerID=1&amp;soundFile=http://www.ettelaat.net/12_bahman_1357.mp3"> <param name="quality" value="high"> <param name="menu" value="false"> <param name="wmode" value="transparent"> </object><br /></div>روحانیون٬ از سویی دیگر وارث ارتشی می‌شوند که هزینه‌های میلیارد دلاری صرف تجهیز آن شده‌است٬ و به پشتوانه چنان ارتشی دم از صدور انقلاب به کشورهای تحت ستم همسایه می‌کنند. حتی <a href="http://www.youtube.com/watch?v=B7xFwWMontk">از مردم مصر می‌خواهند که همانند ملت ایران٬ فرعونشان را سر به نیست کنند</a>.<br />داستان ندانم کاری‌های گروهی بی‌تجربه ولی پرمدعا داستان غم‌انگیز و پرهزینه‌ای می‌شود که هنوز به آخر نرسیده‌است.<br /><div style="text-align: center;">***<br /></div>پس از چندی شاعری -ظاهراً مرحوم مهدی اخوان ثالث- قصیده کوچکی در بیان نتایج آن انقلاب سروده‌است که ذکر آن اکنون که سی سالی از آن اتفاق فاصله‌گرفته‌ایم خالی از لطف نیست:<br /><div style="text-align: center;">یاد آن زمان که چندی،از شور انقلابی---هرگز نبود یک دم، در دیده خواب ما را<br />«تا مرگ شاه خائن نهضت ادامه دارد»---گفتیم و از مسلسل آمد جواب ما را<br />بردیم مادیان را از بهر فحل دادن---برعکس آرزوها شد مستجاب ما را<br />کونی و کله قندی[۱] دادیم و بازگشتیم---دیگر نماند وامی از هیچ باب ما را<br />گر انقلاب این است باری به‌ ما بگویید---ما انقلاب کردیم یا انقلاب ما را<br /><br /></div> [۱] داستان دادن کون و کله قند حکایتی مشهدی است که <a href="http://gapvgoft.blogspot.com/2008/04/blog-post_09.html">شرحش را می‌توانید این جا بخوانید</a>..<br /><div style="text-align: center;">----<br /></div><div style="text-align: justify;">(*) جالب است که پس ازآغاز جنگ عراق علیه ایران٬ هنوزهم مقیاس آن امر را درک نکرده‌بودند و<a href="http://ca.youtube.com/watch?v=0AgW_9bijzE"> بر این تصور بودند که با پیام دادن٬ قضیه فیصله می‌یابد</a>.<br /></div><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-3128844337142872439?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-82848731145449274122009-01-16T03:18:00.000-08:002009-01-16T03:26:48.549-08:00<div style="text-align: justify;">بلد نیستیم؛ یعنی ندیده‌ایم که یاد‌بگیریم. از کجا باید یاد می‌گرفتیم؟ از خانواده؟ خیابان؟ یا قربانش بروم صداوسیمای وطن؟<br />هنوزهم که هنوزه از لحاظ اجتماعی ابراز محبت -حالا بالاغیرتاً عشق را صرف نظر کنیم- باید درخفا و خموشانه باشد. البته اگر با کسی دعوادارید کاملاً از لحاظ اجتماعی پذیرفته‌است که صدایتان را بلند کنید و ابایی نداشته‌باشید که تا هفت همسایه این ور و آن ور خبردار باشند. کم هم نشنیده‌ایم صدای همسایگانی را که صلای دعا و ناسزایشان گوش‌ها را پر می‌کرد. اما دریغ از این که بشنویم کسی با صدای بلند به کسی دیگر بگوید «دوستت دارم» یا حتی او را «عزیزم» صدا کند...<br />تلویزیون‌مان که حتی خجالت می‌کشد نشان بدهد مادری فرزندش را در آغوش می‌کشد٬ حالا چه برسد به مراتب عمیقتر ابراز محبت. اما همین تلویزیون ابایی ندارد که نشان بدهد زن یا مرد چگونه در گوش هم کشیده‌بزنند٬ و جیغ و دعوا راه بیندازند. فیلمهای خارجی را هم که آنقدر سروته‌شان را می‌زنند که آخرمعلوم نمی‌شود چطوری آخر فیلم دونفر که قرار بود خواهر و برادر باشند زن وشوهر از آب درآمدند.<br />این ور آب که آمده‌ایم اما وضع دیگر آنطور نیست. کم نمی‌بینی دوستان در موقع خداحافظی همدیگر را صمیمانه -ونه بیروح و از روی رسومات- در آغوش بگیرند٬ عاشق و معشوق فارغ از دنیا به هم ابراز علاقه کنند و مغازله؛ حتی زوجهای سالمند همدیگر را بلند بلند و گاه و بیگاه «هانی» و «سوییت‌هارت» صدا بزنند؛ شبها از دیوار خانه بغلی صدای ضجه‌های لذت‌بردن همسایه‌ات را بشنوی؛ در تلویزیون نمایش می‌دهند که زن و شوهر چگونه به هم ابراز محبت می‌کنند و حتی می‌بینی آموزش این‌که چگونه باید به ملاقات آشنایی با جنس دیگر رفت و چه و چه....<br />اما باز رفتار نسل ایرانی بر همان آموزه‌های وطنی است؛ حتی اگر سالیانی دراز باشد که مقیم دیار آزادی‌ها باشند باز هم دوست دارند فرض کنند که شرم و حیای شرقی دارند. که هنوزهم عشق «لیلی و مجنون» وار* ممکن است و کافی بودن دیدن مو و پیچش مو... برای یک دل نه صد دل عاشق شدن.<br />* نقل است که در نسخه اصیل داستان لیلی و مجنون مجنون هیچ وقت دختر عمویش لیلی را بجز دوران کودکی‌اش ندیده بوده‌است. از قضای روزگار لیلی سیه‌چرده و زشت‌صورت هم بوده‌است. اما مجنون از روی همان دلبستگیهای کودکی‌اش خودش را عاشق لیلی می‌داند. نسخه‌های متأخرتر البته دیدار این دو دلداده عرب را ممکن دانسته‌اند و داستان عاشقانه‌ای ساخته‌اند پرآب چشم.<a href="http://iran-women-solidarity.net/spip.php?page=print&amp;id_article=618">‌ خواندن این دو مقایسه </a>هم ارزشمند است.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-8284873114544927412?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-9971195127188756952009-01-10T23:07:00.000-08:002009-01-10T23:11:59.753-08:00<div style="text-align: justify;">ساختار مغز بسیار پیچیده‌است٬ به حدی پیچیده که احتمالاً درک کامل آن برای انسان هیچگاه مقدورنخواهد‌بود. اگر ساختار مغز انسان ساده بود باز آن انسان آنقدر هوشمند نبود که آن ساختار ساده راهم درک کند.<br />جریان آلزایمر گرفتن مادر این وبلاگ‌نویس را هم بخوانید٬ با عنوان «<a href="http://avayemoj.com/2008/07/16/my-mothers-soul/">روح مادرم کجاست؟</a>»<br />آن فکر بالا آیه‌ای از قرآن را به یادم آورد که در جواب کسانی است که از پیامبر در مورد روح پرسیده‌بودند:<br />«وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُم مِّن الْعِلْمِ إِلاَّ قَلِيلا»<a href="http://www.parsquran.com/data/showall.php?sura=17&amp;ayat=85&amp;user=far&amp;lang=far"> (سوره ٬۱۷ اسراء آیه ۸۵</a>) [و در باره روح از تو مى‏پرسند بگو روح از [سنخ] فرمان پروردگار من است و به شما از دانش جز اندكى داده نشده است]<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-997119512718875695?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-66820621834130159592009-01-08T22:26:00.000-08:002009-01-08T22:36:23.536-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://nature.wallpaperme.com/1709-2/Golden+Gate+Bridge_+Marin+Headlands_+San+Francisco_+California.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 298px; height: 223px;" src="http://nature.wallpaperme.com/1709-2/Golden+Gate+Bridge_+Marin+Headlands_+San+Francisco_+California.jpg" alt="" border="0" /></a><br /></div>و اما از راویان اخبار و ناقلان آثار و طوطیان شکرشکن شیرین‌گفتار نقل است که در گذشته‌ای نه چندان دور جزیره‌ای بود بسیار خوش آب و هوا در ساحل غربی امریکا٬ با نام سان‌فران‌سیس‌کو -چنان که امروزه جزیره ونکوور در غرب کانادا قرار دارد.<br /><div style="text-align: justify;">روزی جهانگردی عاشق‌پیشه که در ساحل آنجا قدم می‌زد٬ پایش به شیشه‌ای دربسته خورد که رنگ و طرحی قدیمی داشت. از روی کنجکاوی آن را برداشت٬ تمیز ‌کرد و پس از مدتی تلاش درش را که گشود٬ از درون آن غولی تنوره کشید و ظاهر شد. مرد جهانگرد که تا آن موقع غولی ندیده بود و تنها در افسانه‌های شرقیان از آن شنیده‌بود٬ فشار خونش افتاد و متحیر بر زمین نشست.<br />غول به فرد گفت : « ممنون ارباب٬ من از زمان حضرت <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Joseph_Smith,_Jr.">جوزف اسمیت</a>٬ زندانی این شیشه بودم و بسیار متشکرم که مرا آزاد کردید٬ اکنون هر آرزویی داشته‌باشید بفرمایید در خدمتتان هستم».<br />فرد که هوا و محیط جزیره سان‌فران‌سیس‌کو او را خوش امده بود و سودای مسافرت دوباره را بدانجا می‌پرورانید بی‌تامل گفت:« چنان کن که جزیره کالیفرنیا به خاک امریکا متصل باشد تا مسیرش راحتتر باشد و ما جهانگردان مجبور به مسافرت دریایی برای بهره از زیبایی‌های آن نباشیم.»<br />غول مکثی کرد و گفت: «اما ارباب٬ انجام چنین کاری برایم بسیار ثقیل است٬ اگر ممکن است درخواست امر دیگری بفرمایید.»<br />مرد اندکی فکر کرد و گفت: «بسیار خوب٬ حالا که آن را نمی‌توانی در عوض به من تواناییی بده تا از منطق کارهای زنان سردر بیاورم.»<br />غول این دفعه بدون تامل پرسید: «قریان٬ چقدر ساحل برای سان‌فران‌سیس‌کو باقی بگذارم؟»<br />و این چنین بود که سانفرانسیسکو به بقیه خاک امریکا متصل شد...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-6682062183413015959?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-33387884315569712572009-01-08T00:19:00.000-08:002009-01-08T00:32:31.684-08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><a href="http://dastneveshte-ha.blogspot.com/search/label/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%20%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8"><img alt="داستان انقلاب هر یکشنبه " src="http://i27.tinypic.com/hv6rcy.jpg" border="0" /></a><br /></div>داستان انقلاب٬<span style="" lang="FA"> عنوان<a href="http://www.bbc.co.uk/persian/revolution/"> برنامه‌ای از رادیو بی.بی.سی</a> است که به مناسبت دهمین سالگرد انقلاب ایران ساخته و منتشر شده‌است. <a href="http://dastneveshte-ha.blogspot.com/">علاقه‌مندی</a> این برنامه شنیدنی را سالها پیش روی نوارکاست ضبط کرده‌ بوده‌است و اکنون همت کرده‌است و آن را برای استفاده مشتاقان روی اینترنت گذاشته‌است.<br />برنامه٬ برنامه جالبی است و به مدد صداهای آرشیوی آن بسیار شنیدنی. اکنون که ۳۰ سال از آن واقعه می‌گذرد٬ بازنگری آن آموختنی‌های بسیاری دارد.<br />برای شنیدن این سلسله‌ برنامه‌ها می‌توانید روی تبلیغ بالا کلیلک کنید.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-3338788431556971257?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-50765399512570426802009-01-01T21:05:00.000-08:002009-01-08T01:10:20.276-08:00<div style="text-align: justify;">رسم است برخی فیلمسازان را روشنفکر بنامند. البته در این امر بدسلیقگی بسیار هم می‌شود؛ مثلاً داریوش مهرجویی و مسعود کیمیایی و یا امیر نادری را سینماگران روشنفکر موج نو سینمای ایران می‌دانند.<br />مسعود کیمایی با فیلم قیصر٬ مهرجویی با آقای هالو و نادری با تنگسیر. مضمون هر سه فیلم نفی مدنیت و مدرنیته است. این که نهادهای مدنی در اجرای عدالت ناکامند و فرد غیور خود باید به تنهایی دست به کار شود و حتی با قانون شکنی٬ زمینه اجرای عدالت را فراهم کند. آقای هالو که کلاً تخطئه‌ی شهریان و شهرنشینی و مدنیت است و تقدس زندگی ساده روستایی. حالا معلوم نیست با چه معیارهایی چنین کارهایی و فیلمسازانی٬ پیشتازان موج نو سینمای ایران معرفی می‌شوند. [البته بنده منکر کارهای دیگر و خوب این فیلمسازان نیستم٬ تاکیدم روی این سه فیلم تحسین شده‌شان است].<br />در سالهای ما اگر فیلسازی را بتوان شایسته عنوان فیلمساز روشنفکر و روشنگر نامید٬ مهران مدیری نامزد شایسته‌ای است. او با مجموعه‌های طنزش به محاکمه روحیات و خلق و خوی ناشایست ما ایرانیان می‌رود. وی که مجموعه‌هاي "ساعت خوش"، "پاورچين"، "نقطه‌چين"، "شب‌هاي برره"، "ببخشيد شما"، "پلاك ۱۴"٬ "باغ مظفر" و "مردهزارچهره" را ساخته است در هریک به تخطئه سنت‌ها و عادات غلط ما٬ البته به زبان طنز٬ پرداخته است. یادمان نرفته‌است که بسیاری از قومیت‌ها٬ برره را توهینی به خودشان می‌دانستند که نشانه همذات پنداری پنهان ایشان با مجموعه بود.<br />در این میان با این که کارهای مدیری سیاسی نیستند٬ اما از آنجا که سیاسیت‌مداران ما برخاسته از همان مردمی هستند که مدیری با طنزش٬ رسوایشان می‌کند٬ برخی از کارهایش رنگ و بوی سیاسی گرفته‌اند.<br />مثلاً این نمونه که در برنامه سال خوش سال ۱۳۷۳ نقشی را بازی می‌کند که رییس‌جمهور سالهای بعد٬ احمدی‌نژاد٬ نمایانگر شاخص آن است.<br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="364" width="445"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9aJzPOl-rE4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/9aJzPOl-rE4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="364" width="445"></embed></object><br /></div><br />شبهای برره هم پر از قسمت‌هایی بود که رنگ و بویی سیاسی-اجتماعی داشت.<br />اما به نظر من تاثیر گذارترین مجموعه مدیری٬ در عمل و تاکنون٬ مجموعه «مرد هزارچهره» بود که داستان فردی بی‌صلاحیتی بود که از موقعیت‌هایی که اشتباهی در اختیارش قرار می‌گرفت استفاده‌اش را می‌کرد. مجموعه در نوروز ۱۳۸۷ پخش شد و اثرش را در حدود ۹ ماه بعد نشان داد. شاید خود نمایندگان مجلس نیز نفهمیدند که در استیضاح وزیر بی‌صلاحیت کشور٬ علی کردان٬ مردهزارچهره‌ی مدیری را نیز استیضاح می‌کنند. شجاعت و پافشاری ایشان در استیضاح٬ بی‌تاثیر از افکار عمومی و آن هم شاید بی‌تاثیرازمجموعه تلویزیونی مردهزار چهره مدیری نبود.<br />چنین فیلمساز روشنگری شایسته تحسین است٬ که با کارهایش در نشان دادن کژیهای رفتاری ما ایرانیان تلاش می‌کند و در اصلاح آن می‌کوشد و گرنه تاکید و تایید بر رفتارهای قدیم و سنتی‌مان حسنی ندارد.<br />پس نوشت: <a href="http://jalalifakhr.ir/index.php?option=com_content&amp;task=blogcategory&amp;id=14&amp;Itemid=36">خواندن نظرات آیدین آغداشلو </a>در مورد برخی چهره‌های شناخته‌شده سینما و مطبوعات نیز خالی از لطف نیست.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-5076539951257042680?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-87655443050473298302008-12-30T04:39:00.000-08:002008-12-30T04:42:49.266-08:00<div style="text-align: justify;">مواردی هستند که طبق قانون ظاهراً نانوشته‌ای در حکومت کنونی ایران سانسور می‌شوند و ظاهراً کسی هم به آن‌ها توجهی ندارد. ذکر آن‌ها در این‌جا خالی از لطف نیست.<br /><span style="font-weight: bold;">سرطان سینه</span>:<br />سینه قسمتی از جلوی بدن است که از زیر گردن شروع می‌شود و تا بالای شکم ادامه دارد. در ادبیات پاستوریزه‌ی ایران امروز٬ ظاهراً قرار است به جای کلمه «سرطان پستان» از جایگزین «سرطان سینه» استفاده شود. هر چند همانقدر بی‌معنی و مفهوم است که مثلاً به جای «سرطان بیضه» بگوییم «سرطان کمر»!!!<br /><span style="font-weight: bold;">پهلوی اول و دوم</span>:<br />در سالهای پس از انقلاب ضدسلطنتی کلمه «شاه» کلمه‌ای طاغوتی بود و دولت نام‌هایی را که شامل کلمه شاه بودند یا با امام عوض کرد یا کلاً تغییر داد٬ هرچند آن نامها سابقه تاریخی داشتند و شاید اصلاً ربطی به سلسله پهلوی نداشتند. از آن جمله بود مسجدشاه به مسجد امام٬ کرمانشاه به قهرمانشهر و سپس به باختران٬ بندر شاهی به انزلی٬ شاهرود به امامشهر٬ شاه‌آباد غرب به اسلام‌آبادغرب و قص‌علی‌هذا.<br />بعد ظاهراً به مغز عده‌ای خطور کرده که با بار معنایی کلمه شاه زیاد نمی‌توان بازی کرد و به هرحال بار معنایی آن مثبت است٬ مثلاً شاه‌کلید٬ شاه‌پر٬ شاه‌نشین٬ شاه‌باز٬ شاه‌نامه و ... . پس از زمانی بسیاری از نامهای جعلی به نامهای تاریخی سابق برگردانده شدند.<br />به ذهن همان فرد یا افراد خطور کرد که شاید بهتر باشد و بتوان لفظ شاه را که به طور اعم به محمدرضاپهلوی اطلاق می‌شد از دهان مردم انداخت. پس کلمات پهلوی اول و پهلوی دوم ابداع شدند که در رسانه‌های رسمی جایگزین محمدرضا شاه و رضاشاه شوند؛ تا جایی که در اذهان مردم جا بیفتند و این سیاست به جد در رسانه‌های جکومتی مدتی‌است که بی سر وصدا دنبال می‌شود.<br />و بالاخره شاهکار جدید٬ «<span style="font-weight: bold;">موی زیر کتف</span>»:<br />مکان کتف هم البته معلوم است٬ در پشت بدن و در ادامه بازه استخوانی است که به آن کتف می‌گویند. حالا موی زیر آن کجاست و چه ربطی به موی زیر بغل دارد٬ باید از ابداع کننده این لغت مجعول پرسید. ظاهراً عده‌ای زیربغل را بمانند پستان٬ عضوی محرک جنسی می‌دانند و<a href="http://www.google.ca/search?q=%D9%85%D9%88%D9%87%D8%A7%DB%8C+%D8%B2%DB%8C%D8%B1+%DA%A9%D8%AA%D9%81&amp;sourceid=navclient-ff&amp;ie=UTF-8&amp;rlz=1B3GGGL_enCA264CA264"> اخیراً در صدد سانسور آن برآمده‌ا</a>ند.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-8765544305047329830?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-13587440758113211432008-12-15T02:00:00.000-08:002008-12-15T02:05:39.847-08:00<div style="text-align: justify;">حرفه‌ای رفتارکردن یعنی مخلوط نکردن مسایل شخصی/احساسی با مسایل شغلی/کاری٬ امری است که برای بسیاری از ما ناشدنی و یا حتی ناشناخته‌است.<br />بسیار مواردی پیش می‌آید که به دلایل شخصی فردی را که در جایی محق است٬ از حق خودش محروم می‌کنیم٬ دانسته یا نادانسته٬ مثلاً در عصبانیت٬ تصمیمی٬ شاید سرنوشت‌ساز٬ برای فرد دیگری می‌گیریم که بستگی به حالت روانی ما در آن لحظه دارد.<br />مثالها فراوانند؛ لابد دیده‌اید یا شنیده‌اید که مثلاً مسوول کارگزینیی٬ شخص صلاحیت‌داری را٬ تنها به دلیل این که از دیدگاه‌های مذهی‌اش خوشش نمی‌آید٬ رد می‌کند. یا قاضیی طرف کسی را می‌گیرد که بعدها برایش منفعتی بتواند داشته باشد.<br />فیلم تحسین شده واسکاربرده‌ی<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/A_Man_for_All_Seasons_%281966_film%29"> «مردی برای تمام فصول</a>» را می‌دیدم برمبنای زندگی<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Thomas_More"> «سرتوماس مور</a>»؛ بزرگمرد اخلاق و قانون٬ نویسنده کتاب مشهور <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Utopia">«مدینه‌ی فاضله</a>». ایشان که پس از فشارهای فراوان کار خلاف قانون پادشاه انگلستان را تایید نمی‌کرد٬ سر بپای آن داد که حکمی خلاف قانون ندهد و قانون را زیر پا نگذارد. کلیسای واتیکان در سال ۲۰۰۰ او را در زمره قدیسان معرفی کرده‌است. درغرب از او به عنوان نمونه ارزشهای مشترک و تمام نشدنی انسانی در تمام دوره های زندگی بشر، مانند بخشندگی، عشق، اخلاق گرایی، بلند پروازی، غرور و سرافرازی، یاد می شود.<br />شاید مشابه ایرانی او را بتوان امیرکبیر یا <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Kasravi">احمد کسروی</a> دانست که که متاسفانه هردو نیز به قتل رسیدند.<br />البته شاید بسیاری از ما به اخلاق حرفه‌ای اعتقاد‌داشته‌باشیم اما متاسفانه در همان حدی که به مضر بودن سیگار و مفید بودن ورزش معتقدیم.<br />پرواضح‌است که میان دانستن چیزی و عمل به آن فاصله‌هاست... بحث‌های جامعه روشنفکری ما هنوز بر تبیین خوبی و بدی ایسم‌هاست٬ در حالی که اعمال جوامع دیگر بر اساس آنهاست٬ به قولی ما تنها می‌گوییم٬ آنها در عمل پیاده‌می‌کنند؛ بدون بحث و شلوغ‌بازی‌های لفظی...<br />پس‌نوشت: عاملی در نوشتن این پست٬<a href="http://blog.360.yahoo.com/blog-K4U_uOo_cqvg91Gw2sd5zw9Png--?cq=1&amp;p=128"> نوشته‌ای از همکلاسی سابق‌ام بود در وصف معلم سالهای قدیم</a>مان. دیدم نویسنده٬ جابه‌جا٬ نادانسته بر رفتار غیرحرفه‌ای‌اش و احساسی‌اش ارجاع می‌دهد٬ و در مقابل برای رفتار حرفه‌ای معلم قدیم‌مان علامت تعجب گذاشته‌است. ظاهراً نویسنده مفهوم حرفه‌ای رفتارکردن برایش ناشناخته و ثقیل است.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-1358744075811321143?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-90439272361497941032008-12-03T04:18:00.000-08:002008-12-03T04:22:00.019-08:00<div style="text-align: justify;">من نمی‌فهمم فلسفه عکس تکی گرفتن با میزی که روی آن مشروبات الکلی چیده‌شده و پست کردن آن روی صفحه شخصی در شبکه‌ای‌اجتماعی -مثلاً فیس‌بوک- چیست؟<br />به نظر می‌رسد این هم از مظاهر نوکیسگیی٬ اززمره عکسهای «من در کنار برج ایفل» و «من در حال رانندگی (در بزرگراهی درامریکا)» باشد. نمی‌دانم٬ شاید اگر دوربین عکاسی زمانهای قدیم وجود داشت٬ الآنه شاهد عکسهایی بودیم تاریخی و با مایه‌های «من در حال خوردن کوکا»٬ «من در کنار دوچرخه‌ام»٬ «من درحال قدم زدن در لاله‌زار» و «ساعت جیبی من» والخ...<br />شاید هم از اثرات جانبی زندگی در ایران باشد و محدودیت‌های آن. این «آرزوهای حقیر»٬ در زمره‌ی «خاطرات قدیم» هرکسی‌است که در محدودیت نبوده‌است. دوست غیرایرانیم زمانی از من می‌پرسید چرا روابط دختر و پسر ایرانی اینقدر رسمی و تصنعی و پر از حیا است٬ به حدی که برای او خاطرات برخوردهای پسرو دخترهای دوران مهدکودکش را تداعی می‌کند!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-9043927236149794103?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-76955613237195938422008-11-25T04:29:00.000-08:002009-01-05T21:53:26.695-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">روسی یا شوروی؟</span>:<br />گاهی در ارجاع رویدادهای قرن بیستم به کشور اتحاد جماهیر شوروی بی‌دقتی روی می‌دهد و از کشوری به نام روسیه یاد می‌شود که آن زمان وجود خارجی نداشته است. مثلاً: اولین ماهواره را چه کشوری به فضا فرستاد؟ پاسخ درست کشور شوروی است. در آن زمان کشوری به نام روسیه وجود نداشته‌است٬ که ماهواره به فضا پرتاب کند یا درگیر جنگ سرد باشد! روسیه تنها جمهوریی از بسیار جماهیر مختلف شوروی بوده‌است. نادرست است اکنون که دیگر کشور شوروی وجود خارجی ندارد٬ افتخاراتی را که حاصل تلاشهای جمعی مردم از جماهیر مختلف بوده‌است به تنها یک جمهوری آن منسوب کنیم.<br /><span style="font-weight: bold;">ایرانی تبار یا ایرانی؟</span><br />در معرفی منسوبان به ایران در خارج از ایران٬ اشتباهاتی رخ می‌دهد به علت این که معمولاً نویسنده مفهوم تابعیت یک کشور را درست درک نکرده‌است.<br />مثال ساده بزنم؛ من اگر گذرنامه ایرانی دارم٬ تبعه ایرانم٬ فارغ از این که کجای دنیا زندگی بکنم. اگر گذرنامه کشور دیگری را هم -مثلاً استرالیا- داشته باشم٬ می‌شوم ایرانی-استرالیایی. اگر فرزند من تابعیت ایران را نداشته باشد٬ به اعتبار این که فرزند منِ ایرانی می‌باشد٬ او می‌شود یک ایرانی‌تبار. بنابراین مثلاً <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Andre_Agassi">آندره آغاسی </a>یک ایرانی‌تبار است٬ اما پدرش یک ایرانی-آمریکایی است. اگر کسی او را ایرانی بخواند٬ اشتباه می‌کند٬ به دلیل ساده‌ی‌ این که او گذرنامه ایرانی ندارد و برای ورود به ایران نیازمند روادید دارد.<br />پس نوشت:<br />در کنسرتی بودم از <a href="http://www.shayda.info/">گروه شیدا</a>. از گروه ۱۰-۱۵ نفره شیدا تنها سه نفر موفق به حضور شده‌بودند٬ به دلیل این که روادید ورود به کانادا برایشان صادرنشده‌بود. آن سه نفر که آمده بودند٬ یکی سرپرست گروه و استاد مسلم موسیقی ایرانی بود که با گذرنامه امریکایی‌اش آمده بود٬ دیگری ضرب نواز گروه که با گذرنامه فرانسوی‌اش آمده بود و دیگری کمانچه نواز گروه که به اعتبار این که مهاجر کانادا بود به آنجا آمده بود. نمی‌دانم آن عزت و سربلندی ملت ایران که سران حکومتی در سخنرانیهاشان از آن دم می‌زنند کجا رفته‌بود...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7695561323719593842?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-59011657720000631462008-11-16T00:12:00.000-08:002008-11-16T00:23:09.145-08:00<div style="text-align: justify;">قبلاً هم جای<a href="http://paarehsang.blogspot.com/2008/09/blog-post.html">ی نوشته بود</a>م که ما ایرانیها کمتر باهم صمیمی می‌شویم. البته راحت با هم آشنا می‌شویم و اخت می‌گیریم٬ اما آشناییها کمتر از پوسته‌ی حال و احوال پرسی می‌گذرد و عمیق می‌شود. راستش فکرش را که کردم دیدم شاید تقصیر از والدین ماست...<br />والدینی که از روز اول زندگی اصرار دارند که به ما بقبولانند که در عالم وجود ما بهترین و بالاترین هستیم؛ اگرچه مثلاً قدمان کوتاه است و بی‌ریخت هستیم٬ چه باک که مثلاً چشممان سبز است و آن ارزشش از همه چیز بالاتر است و ما باید به آن فخر بفروشیم؛ اگرچه وضع درسمان تعریفی ندارد٬ عوضش خوش تیپ هستیم و الخ.<br />خلاصه از دید والدین ما هر کداممان نکته‌ای داریم که ما را از در و همسایه و «بقیه» متمایز می‌کند. تا اینجای کار مشکلی نیست٬ اما اگر والدین ما از کودکی در گوشمان بخوانند که ما متفاوتیم٬ بقیه در شأن ما نیستند٬ وما نباید زیاد قاطی آنها بشویم٬ کودکی که منبع و مرجعی جز پدر و مادرش ندارد٬ عمیقا به آن حرف ایمان می‌آورد و ملکه ذهنش می‌شود. نتیجه می‌شود همان ego یا فردیت عظیمی که هر کداممان حمل می‌کنیم و بینمان فاصله می‌اندازد.<br />بگذارید حکایتی را تعریف کنم:<br />با کسی آشنا بودم که از لحاظ اجتماعی وجهه خوبی نداشت و جز اندکی٬ بقیه مایل به هم‌نشینی با او نبودند؛ البته آشناهای سلامی و علیکی فراوانی داشت. بعد مدتی که به او نزدیکتر شدم٬ متوجه شدم که دغدغه اصلی ذهنی‌اش این است که چه کسانی «آدم درست و حسابی» هستند و چه کسانی نیستند. آدمها را به دو دسته گروه بندی می‌کرد که از یک دسته از آنها باید اجتناب ‌کرد و به دسته دیگر نزدیک شد. خودش هم البته همیشه مابین این دوسته جای داشت! در برخورد اول با آدمها هم البته به دنبال جا دادن فرد در یکی از دسته‌ها بود تا مطابق آن با آنها رفتار کند.<br />رفتارش برایم جالب بود و البته تاسف انگیز؛ بیشتر دقیق شدم تا ریشه‌اش را بیابم... بعد مدتی فهمیدم که تربیت کودکی‌اش چنین برسرش آورده! ماجرا از این قرار بوده که پدر این فرد٬ مدتی در امریکا دوره دیده بوده است و در بستگانشان٬ صاحب بالاترین و با پرستیژترین شغلها بوده‌است. پدر در دروان کودکی این فرد٬ بیشتر در ماموریت های شغلی مهم بوده است و گاهی غایب؛ مادر فخرفروش به این موقعیت همسر اما پسرش را مرتب گوشزد می‌کرده که او با بقیه فرق دارد٬ باید سنگین رفتارکند و فقط با بچه‌های « درست و حسابی» همبازی و همزبان شود٬ چرا که بقیه در شأن او نیستند. حالا آن کودک بیچاره در دنیای کودکی‌اش٬ به جای این که به بازیگوشیهای کودکانه‌اش مشغول باشد٬ باید بیشتر متوجه باشد که با کدام بچه فامیل همبازی شود و با کدام نشود. حالا هم که نه با خانواده‌اش زندگی می‌کند٬ و نه اصلاً کسی پدرش را می‌شناسد٬ دیگر آن توصیه نادرست مادر٬ ملکه ذهنش شده و مانعی در ایجاد دوستی برایش.<br />یک شیطنت کوچکی در سایت <a href="http://orkut.com/">اورکات </a>می‌توان کرد و دید که بعضی چرا خودشان را برتر از دیگران می‌دانند؛ کافی است در پروفایلشان قسمت best feature را خواند اگر پرکرده‌باشند.<br />حالا شما چرا از بقیه متمایزید؟ ;)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-5901165772000063146?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-43444805506745022962008-11-04T03:48:00.000-08:002008-11-04T03:52:26.006-08:00<div style="text-align: justify;">حکایتی است مشهور که آدم از میوه ممنوعه بهشتش خورد و به زمین هبوط کرد. در این که آن <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Original_sin">میوه ممنوعه</a> چه بوده و چرا جرمش چنان بوده تفاسیر مختلفی هست.<br />تفسیری که بنده پسندیده‌ام این است که آن چیزی که به آدم عرضه شد و او هم آن را انتخاب کرد٬ آزادی انتخاب بود و اراده٬ یعنی به آدم گفته شد که میوه ممنوعه‌ای است که اگر از آن بخورد بهشت جایش نخواهد بود؛ و او مختار گذاشته شد که چکار کند٬ آدم هم از آزادی‌اش استفاده کرد و ترجیح داد نشان دهد که مختار است؛ همین انتخابی که کرد.<br />آن انتخاب٬ که مختار باشد٬ برایش مسوولیت‌آور شد و بهشت پر تنعمی که در آن ایام به شادخواری می‌گذراند و خور و خوابی می‌کرد بدون هرگونه مسوولیتی٬ دیگر جایگاهش نبود٬ چرا که اختیار مسوولیت می‌آورد.<br />از دیدی دیگر٬ تمام ما این هبوط را داشته‌ایم؛ داستان هبوط٬ ماجرای نمادین تولد ماست؛ تمام ما که زاده ‌شده‌ایم٬ صاحب اختیار هستیم و لذا مسوول٬ دیگر از بهشت بیعاری و بی‌کاری خارج شده‌ایم. دیگر مانند جمادات و گیاهان بی اراده و بیروح نیستیم.<br /> همان انسان «ظلوم و جهول*»‌ی شدیم که قبول کرده‌ایم صاحب امانت الهی «اراده» باشد و خلیفةالله شود٬ نه مانند جمادات بی‌اراده و بیروح بماند٬ یا که مانند «فرشته» -هرچه که باشد- مامور و معذور بی‌اختیار و بی‌مسوولیت.<br />---------<br />*سوره احزاب٬ آیه ۷۲: «انا عرضنا الامانة علی السماوات والارض والجبال فابین ان یحملنها واشفقن منها وحملها الانسان انه کان ظلوما جهولا» : «ما امانت را بر آسمانها و زمين و كوه‏ها عرضه داشتيم، آنها از حمل آن سر برتافتند، و از آن هراسيدند؛ اما انسان آن را بر دوش كشيد؛ او بسيار ظالم و جاهل بود.»</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4344480550674502296?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-91275193882493012132008-11-02T03:52:00.000-08:002008-11-02T04:02:31.941-08:00<div style="text-align: justify;">در بیان این که چه چیزی انسان را از حیوانات متمایز می‌کند از دوران کهن بحث بسیار بوده‌است. نقل مشهور بر این است انسان حیوان ناطق است٬ و ریشه این نقل به حکمای یونان می‌رسد.<br />البته در معنی لفظ «ناطق» نیز حرف و حدیث زیاد بوده‌است.<br />کلمه اصلیی که حکمای یونان استفاده کرده‌بوده‌اند٬ کلمه Logus بوده است که هم به معنی «صاحب عقل» است و هم به معنی «گفتگوگر». حکمای مسلمان هم این کلمه را به نیکی به «ناطق» برگردانده‌اند که هم به معنای «صاحب منطق» است و هم به معنای «گویا».<br />حال بحثهایی بوده که کدام وجهه از معنی «ناطق» وجه متمایز انسان از حیوان است.<br />شاید شما هم داستانهایی از همکاری حیوانات شنیده باشید. مثلاً این که گروهی از فیلها به فیلی که خرطومش طی حادثه‌ای قطع شده بوده و از کارهای روزمره‌اش (گرفتن غذا٬ آبتنی کردن و ...) عاجز شده بوده٬ کمک می‌رسانده‌اند تا زنده بماند. یا این همکاری گاومیشها بر ضد دشمنشان را ببینید:<br /><div style="text-align: center;"><object height="233" width="284"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LU8DDYz68kM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/LU8DDYz68kM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="233" width="284"></embed></object><br /></div>معلوم نیست چگونه می‌توان این حرکات دسته جمعی حیوانات را بدون قایل شدن وجود اراده و راهی برای ارتباط بینشان توجیه کرد و رفتار آنها را تنها از روی غریزه دانست.<br />از سوی دیگر لابد انسانهایی را دیده‌اید که بسیار اوقات نه از روی فکر٬ بلکه در بهترین توجیه تنها از روی غریزه رفتار می‌کنند. البته ظاهرا صحبت هم می‌کنند و از قوه ناطقه بی‌بهره نیستند...<br />حالا وجه متمایز کننده انسان از حیوان چیست؟<br />پس نوشت: ظریفی می‌گفت: خدایا! می‌گویند آدم را به گناه این که از میوه درخت دانایی خورد از بهشت اخراج کرده و در این دیر خراب آبادی. بنازم حکمتت را! ولی این همه نادان در زمین چکار می‌کنند؟! اگر آنها نبودند زمین هم بهشتی بود برای خودش...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-9127519388249301213?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-46824839136375336442008-10-21T00:04:00.000-07:002008-10-21T00:10:18.352-07:00<div style="text-align: justify;">یک کامپیوتر را که ببینیم چندین قسمت دارد:<br />یک -یا چند- وسیله که ارتباط با آن را میسر می‌کند عمدتاً صفحه کلیدش. قسمتی که ارتباطش با ما را فراهم می‌کند٬ یعنی صفحه نمایشگر. قسمتهای دیگر که نرم‌افزار و سخت‌افزار خوانده می‌شوند.<br />حالا هر کسی که بخواهد کامپیوتر بخرد به سلیقه خودش می‌تواند پولی را که می‌پردازد صرف اجزای مختلف کامپیوتری که می‌خواهد بکند. مثلاً عمده پولش را هزینه نمایشگر آن بکند٬ یا موشواره چند کلید و نوری بخرد. یا مثلاً یک case زیبا و شیک بگیرد. خلاصه دست خریدار است که سرمایه‌اش را کجا صرف کند. سلیقه ها هم متفاوت است.<br />برای بسیاری سخت‌افزار قدرتمند مهم است٬ حتی اگر به کارشان نیاید و عمده استفاده‌شان از کامپیوتر گپ زدن و مرور صفحات اینترنت باشد. خیلی‌ها هم علاقه‌مندند آخرین نسخه نرم‌افزارها را داشته باشند٬ حتی اگر قابلیتهای جدید آنها به کارشان نیاید و حافظه کامپیوترشان را بی‌دلیل اشغال کند. برای برخی هم ظاهر کامپیوتر مهم‌تر است٬ یک صفحه کلید و نمایشگر شکیل مهمترین قسمتی است که مد نظرشان می‌آید.<br />بعضی‌ها هم دوست دارند کامپیوترشان سریع راه بیا‌فتد٬ موشواره نوری و چند کلید که کارشان را سریعتر کند می‌گیرند٬ نرم‌افزارهایشان را مطابق سخت‌افزارهایشان بروز می‌کنند٬ تنها به نرم‌افزارهایی اجازه اجرا می‌دهند که لازم دارند و حافظه کامپیوترشان را بی‌دلیل اشغال نمی‌کنند و قص‌علی‌هذا.<br /><br />حالا این توضیحات را دادم برای این که بگویم که ما آدم ها بی‌شباهت به یک دستگاه کامپیوتر نیستیم.<br /><br />یک وجهه بیرونی داریم که با آن با بقیه مرتبط می‌شویم -مثل صفحه نمایش کامپیوتر-٬ ارتباط دیگران با ما از طریقی است که خودمان برای دیگران میسر می‌کنیم٬ مثلاً شاد ولبی با خنده داریم و می‌گذاریم دیگران با ما ارتباط پیدا کنند٬ یا اخمو و عصبی ظاهر می‌شویم و دیگران را از ارتباط با خود برحذر می‌داریم -مثل کامپیوتری که صفحه کلیدش را آلوده کنیم که کسی میلش نکشد که به آن دست بزند٬ حداکثر چند دکمه‌ای بزند و برود پی کارش-<br />یک بدن داریم با تواناییهایی. می‌توانیم به ورزشگاه برویم و آن را خوش‌اندام و قوی کنیم. ورزش کنیم و تغذیه سالم داشته باشیم٬ یا اینکه به آن بی‌توجه باشیم و هیکل بدفرمی -چاق یا لاغر- داشته باشیم. می‌توانیم آرایشش کنیم و زیبا باشیم٬ حتی بعضی‌ها با عمل جراحی بعضی اجزایش را هم تغییر می‌دهند (عمل جراحی بینی و سینه). -مثل کامپیوتری که هارد و رم و سی‌پی‌یو اش را بهتر کنیم٬ یا اینکه بدون توجه سرعت و حافظه آن را با برنامه‌های بدرد نخور اشغال کنیم٬ گردوخاک درون آن را نزداییم٬ و ...-<br />از آن مهمتر یک سری عقاید داریم که به طریقی کسب کرده‌ایم٬ حالا از پدربزرگ و مادربزرگ و در و همسایه٬ یا صداوسیما و سفره و منبرو ... -مثل نرم‌افزارهایی که روی یک کامپیوتر نصب می‌کنیم و رفتار کامپیوتر را شکل می‌دهند-. بعضی ‌ها عقایدشان همانهاست که بوده‌است٬ شاید شبیه عقاید دونسل قبلشان هم باشد. احتیاجی هم به تغییر آن -به روزرسانی نرم‌افزار کامپیوترشان- نمی‌بینند. همین که ظاهرشان امروزی باشد کافی‌است. هیچ احتیاجی به بازنگری رفتاروعقایدشان نمی‌بینند. عده‌ای دیگر عقایدشان مثل وحی منزل نیست و مبنای لایتغیری ندارد. اگر عقیده بهتری ببینند قبول می‌کنند -اصراری بر تغییر ندادن یا بروز نکردن نرم‌افزارهای کامپیوترشان ندارند٬ چه بسا مثلاً بسیاری مرورگر مختلف را نصب و امتحان می‌کنند تا بهترینشان را پیدا کنند ( حتی و به دیگران هم معرفی می‌کنند)٬ برنامه‌های ضدویروس‌شان ممکن است تغییر کند٬ برایشان کارکرد درست کامپیوترشان مهم است نه وفاداری به یک نرم‌افزار خاص-<br /><br />این را گفتم تا بگویم که خوشحال می‌شوم گاهی دوستانی را می‌بینم که نسخه‌ جدیدی از خودشان هستند٬ نه مانند مادربزرگی که همان نسخه ۵۰ سال پیشش مانده است با همان عقاید و شیوه زندگی.<br />تمام اجزای ما مهم هستند -چه نرم‌افزار٬ چه سخت افزار٬ چه واسطه‌های ارتباطی- نیاییم و از این همه اجزا غافل شویم و تنها به یکی اکتفا کنیم.<br />اینجا را هم بخوانید: <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/news/story/2008/10/081001_ge_mm_cosmetics_iran.shtml">+++++++++</a><br />معقول است که کسی که کامپیوتری می‌خرد یک سوم هزینه را صرف ظاهر آن کند؟! برای من که نه...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4682483913637533644?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-31715559280371982632008-10-12T02:30:00.000-07:002008-10-12T02:33:23.403-07:00<div style="text-align: justify;">معمولاً افراد نسبت به اعضای خانواده خود‌شان حس رومانتیک ندارند. «به چشم برادری یا خواهری» اصطلاحی است که به همین امر اشاره دارد.<br />شاید یک دلیل این امر این باشد که خواهر و برادر از هم چیز ناشناخته و غریب و نامکشوفی ندارند. اما دو جوانی که همدیگر را قبلاُ کمتر دیده‌اند و یا ندیده‌اند خیلی چیزها دارند که باهم درمیان بگذارند و برای هم معمولی نیستند. برای رومانتیک بودن و عشق وعاشقی باید تفاوت و غریب بودن از حدی بیشتر باشد. این جنبه از ناشناخته بودنِ رفتار آدمها برای همدیگر -که آن را exotic (مرموز٬ غریب٬ خوش‌رنگ) بودنشان می‌نامم- نقش مهمی در جذب دو جنس مخالف و ایجاد تجربه عشق و عاشقی‌شان دارد. در غیر اینصورت روابط بین طرفین خیلی قابل پیش‌بینی و تعریفپذیر -معمولی- خواهد بود.<br />حالا چیزی که بین دانشجویان همدانشگاه ایرانی مقیم خارج کشور وجود دارد این است که تجربه‌های همانند زندگی گذشته‌شان خیلی بالاست و اکثراً تجربیات گذشته‌شان مشابه است. به زبان ساده٬ زیادی برای همدیگر عادی هستند و آن عامل exotic بودن و کشف‌ناشدگی بینشان کمتر وجود دارد. از همین رو رفتارشان نسبت به هم خیلی غیر عاطفی و از جنس «پسرخاله و دختر خاله» ای است. خیلی هم شنیده‌ام از دوستانم که گفته‌اند نسبت به جنس مخالف ایرانیشان احساس برادر و خواهری دارند و ترجیح دارند که گذران وقتشان را با یک «خارجی» داشته باشند و تجربه جدید و نو کسب کنند و چیزی بیاموزند.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-3171555928037198263?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-5073035131966785482008-09-28T02:26:00.000-07:002008-10-04T16:22:29.906-07:00<div style="text-align: justify;">من به نیروها و عوامل ماوراءالطبیعه اعتقادی ندارم؛ ولی چیزی را بارها تجربه کرده‌ام که برای آن هنوز توضیحی ندارم.<br />گاهی می‌شود که برای مدتها ارتباطم با اکثر دوستانم گم می‌شود. می‌بینم که نه از فلانی خبری هست نه از بهمانی. به هیچ طریقی هم پیدایشان نمی‌کنم حتی اگر پیغام و پسغام فراوان هم بگذارم.<br />بعد زمان دیگری می‌رسد که پای تلفنم با دوستی هستم٬ دو دوست دیگر هم همزمان با آن روی خط می‌آیند و مجبورم که بعد از صحبت کوتاهی با آنها ادامه‌اش را به بعد موکول کنم. وقتی هم که ازشان می‌پرسم چطور شد در آن زمان خاص با من تماس گرفتند٬ خیلی ساده می‌گویند:«هیچی٬ دلم هوایت را کرد!»<br />شبیه این قضیه‌ی همزمانی در تاریخ علم <a href="http://www.physicsforums.com/showthread.php?t=36959">فراوان رخ داده</a>‌است٬ مثلاً نمونه مشهورش:<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_calculus"> حسابان</a> را سه نفر به طور تقریباً همزمان و بی اطلاع از یکدیگر ابداع کردند. برای این موضوع هم تابحال توضیحی نیافته‌اند.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-507303513196678548?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-28692577445338927032008-09-18T01:54:00.000-07:002008-09-18T01:55:59.156-07:00<div style="text-align: justify;">در ادامه پست قبلی٬ بد ندیدم گریزی هم به موضوع بالا بزنم.<br />زمانی بود در قدیم٬ بحث دینی بین مردم این بود که بت و خدای چه کسی برتر و قوی‌تر و بحق‌تر است. پیامبر اسلام بود که به این بحث خاتمه داد با این شعار که:«لا اله الا الله»؛ یعنی این که اولاً چندین خدا وجود ندارد٬ ثانیاً خدای تمام ادیان توحیدی یکی است.<br />این شعار هنوز روی پرچم کشور پادشاهی عربستان منقوش است و اگر کسی بخواهد بستگی‌اش را به اسلام اعلان کند آن را بیان می‌کند.<br />امروزه امّا زمانه عوض شده‌است و دوره٬ دوره‌ی بت پرستی و چندخدایی نیست. گفتمان دینی غالب٬ حالا حداقل در دنیای نوین و مترقی٬ این است که آیا اصلاً خدایی وجود دارد یا نه. پیشرفتهای علمی و نظریات تکاملی حیات٬ تشکیک اساسیی در اعتقادات دینیی که قبلاً بدیهی تلقی می‌شده‌اند ایجاد کرده‌اند و گفتمان تازه‌ای آورده‌است که شاید مختص دوران معاصر است.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-2869257744533892703?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-33800000181981258062008-09-11T02:02:00.000-07:002008-09-11T02:13:50.940-07:00<div style="text-align: justify;">پرسش ساده بالا {یا در طول آن این که بعد از مرگ دنیای دیگری هست یا خیر} شاید مهمترین پرسش بشری باشد.<br />انسان‌ها در مقابل این پرسش دوگونه‌اند:<br />دسته‌ اول عوامی که این پرسش اصلاً برایشان مطرح نیست٬ هرگز به آن نیاندیشیده‌اند یا دوست ندارند به آن بپردازند و ترجیح می‌دهند به آنچه از کودکی آموخته‌اند اکتفا کنند.<br />دسته دوم خواص هم که این پرسش برایشان مطرح می‌شوند خود به سه دسته تقسیم می‌شوند: معتقدان به وجود خدا٬ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Atheism">دسته بی‌خدایا</a>ن که معتقدند خدایی وجود ندارد و دسته سوم<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Agnosticism"> گروه «لاادری</a>» که به این نتیجه می‌رسند که نمی‌دانند خدایی وجود دارد یا نه و قاعدتاً استدلالی هم در رد یا اثباتش ندارند.<br />از لحاظ علمی واضح است که اگر اثبات علمیی بر وجود یا عدم وجود خدا بود٬ دیگر این سه‌دستگی بالا به وجود نمی‌آمد. وجود خدا قابل اثبات یا رد از لحاظ علمی نیست. به اصطلاح موضوعی ما‌بعد‌الطبیعی(متافیزیکی) است. «برهان»هایی که ما در دروس دینی خود خواندیم هم هرکدام جاییشان لنگ می‌زنند و اثباتی نیستند.<br />[از لحاظ منطقی وجود معجزه هم معقول نیست. اگر پیامبری برای اثبات برحق بودنش معجزه‌ای می‌آورد سوال این است که چرا تمام مردم آن دیار دنباله‌رو آن پیامبر نمی‌شدند؟ چرا پیامبران باید سالها مشقت می‌کشیدند تا عده محدودی را -آن هم اکثر مردم محروم و ستم کشیده- دور خود جمع کنند؟ به نظر می‌رسد پیامبر هر زمان با دانش علمی یا عرفی‌اش کار شگفتی می‌کرده‌است عده‌ محدودی را مسحور می‌کرده است٬ با گذشت زمان و با دهان به دهان شدنش آن کار تبدیل به معجزه می‌شده و پیامبران هم تاکیدی بر تکذیب آن نداشته‌اند. (در مجموعه تلویزیونی ابن‌سینا خاطرم هست که او هم «مرده» زنده می‌کرد٬ اما البته زمانه‌اش زمان معجزه پروری نبود).<br />( در کتاب مذهبی قدیمیی خوانده‌بودم که در شب معراج پیامبر اسلام ایشان که از مسجدالاقصی به آسمان می‌رود٬ پایشان را روی سنگی گذاشته‌بودند که آن سنگ از آن زمان تا بحال معلق مانده‌است. من خواننده هم فکر کردم که چه راهی از این ساده‌تر که آن سنگ را که در مسجدالاقصی است به نامسلمانان نشان دهم و شکشان را نسبت به اسلام برطرف کنم. کتاب در زمانه‌ای نوشته شده‌بود که مسافرت سخت بوده٬ اینترنتی نبوده و نویسنده آن احتمال نمی‌داده‌است که خواننده در حرفش شک کند و خواننده هم لابد راهی برای رد حرفش نداشته. اکنون با یک جستجوی ساده اینترنتی معلوم می‌شود که داستان این است که در زیر گنبد طلایی مسجد صخره در بیت‌المقدس٬ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Foundation_Stone">صخره‌ای اس</a>ت که یهود معتقدند قربانگاهی بوده‌است که ابراهیم می‌خواسته در آنجا پسرش اسحاق را قربانی خدا کند٬ مسلمانان هم بر این عقیده‌اند این صخره محل عروج پیغمبر اسلام است. حالا این کجا و امر خارق‌العاده وجود صخره‌ای معلق در آنجا کجا...)]<br />نکته‌ای که بیخدایان روی آن انگشت می‌گذارند این است که اگر خدایی هست٬ چرا این جهان پر از ظلم و بی‌عدالتی است؟ چرا عده‌ای معلول و در خانواده‌ای فقیر بدنیا می‌آیند٬ نصیبی از این دنیا ندارند بدون هیچ تقصیری؟ چرا فجایع طبیعی هر ساله هزاران انسان معمولی و بیگناه را نیست می‌کند؟<br />جوابی که باخدایان می‌دهند این است که نقش خدا در این دنیا «دخالتی» نیست و «نظارتی» هست؛ این دنیا را براساس نظمی آفریده٬ بندگانش را هم آفریده تا آن نظم را بررسی کنند و در آن تعقل کنند و زندگی خوبی برای خود بپا کنند. بنابراین برای هر مشکلی -از به زمین نخوردن هواپیمای اسقاطی ایرانی تا گرفتن مدال طلای المپیک برای یک ورزشکار معتقد- خدا در آفرینشش مداخله نمی‌کند تا وجودش را اثبات کند.<br />بیخدایان می‌گویند پس چه احتیاجی به اعتقاد‌به‌وجود‌خدا در این دنیا است؟ آیا خدا٬ تنها آفریده ذهن ترسان و آرامش طلب انسان بی‌دفاع اولیه نبوده‌است؟ آیا اسطوره‌های ما دینهای منسوخ شده‌ی انسانهای اولیه نیستند؟ شاید در آینده هم به دینهای زمانه ما به چشم اسطوره نگریسته شود...<br />بیخدایان می‌گویند که اعتقاد به خدای گروه باخدایان٬ قابل انتقال به فرد دیگر٬ بدون بکارگیری روشهای احساسی وعاطفی نیست و معمولاً گروههای دینی برای ترویج عقیده‌شان احساسات طرف را تحریک می‌کنند تا بکار گیری ذهن و تعقل او و این روش جالبی نیست.<br />باخدایان می‌گویند هرنیازی در انسان منشا بیرونیی دارد. اگر گرسنه می‌شویم غذایی هست؛ اگر نیازجنسی پیدامی‌کنیم٬ می‌توانیم شریک جنسیی بیابیم و قص‌علی‌هذا. نیاز به اعتقاد به خدا هم در انسان به شکل فطری وجود دارد٬ همچنین نیاز به جاودانگی. پس پر بیراه نیست که به خدا اعتقاد داشته باشیم و همچنین به زندگی پس از مرگ.<br /><br />شعری که یادم نیست در کجا خوانده‌ام<br />چون نور که از خور جداهست و جدانیست*** عالم همه آیات خدا هست و خدا نیست<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-3380000018198125806?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-89214212007557685882008-09-03T00:52:00.000-07:002008-09-03T00:54:43.962-07:00<div style="text-align: justify;">بعد حدود هشت ماهی٬ زنگی زدم به دوستی قدیمی. افسرده و غمگین بود. برادر محبوب و کوچکترش درگذشته بود٬ ازدواجش هم بیش از دو ماه دوام پیدا نکرده بود. یک دوست صمیمی‌اش هم درگذشته بود. گله از روزگار داشت که که برایش کسی باقی نگذاشته‌است که با هم بنشینند و بی‌دغدغه چایی‌ی بخورند.<br />این تنها موردی نیست که دوستی سفره دلش را برایم گشوده‌است. هرکه را می‌بینی در اعماق وجودش تنهاست٬ حالا اندکی پیدا می‌شوند که شهامت بیان آن را دارند.<br />نمی‌دانم مشکل جامعه ما چیست که مردم با همدیگر کمتر می‌سازند. دوستی می‌گفت مشکل ego (نفس) ما ایرانیان است که بی‌دلیل خیلی بزرگ است و از عالم و آدم خودمان را برتر می‌دانیم و کسی را لایق خلوتمان نمی‌دانیم. من فکر می‌کنم شاید مشکل این باشد که ما دغدغه‌هایمان را به بهانه حفظ اسرار شخصی (آنچه بعضی به آن "پرای‌وسی" privacy می‌گویند) را با هم درمیان نمی‌گذاریم و به همین دلیل روزبروز از هم سوا می‌افتیم و دورتر می‌شویم.<br />شاید هم دلیلش جامعه آشفته ما باشد که <a href="http://paarehsang.blogspot.com/2007/09/blog-post_13.html">اینجا به آن گریزی زده‌ا</a>م.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-8921421200755768588?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-45427124826591044642008-08-23T02:40:00.000-07:002008-08-23T03:46:18.450-07:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.bbc.co.uk/worldservice/images/2008/08/20080812145104yang-peiyi203.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.bbc.co.uk/worldservice/images/2008/08/20080812145104yang-peiyi203.jpg" alt="" border="0" /></a><br />لابد پای صحبت برخی نشسته‌اید که معتقدند در انتخاب همسر نباید به معیار زیبایی زیاد بها داد. اما اگر از همانها بخواهید برای برادرشان همسری بیابند٬ سریع دنبال یک دختر خوشگل می‌گردند.<br />یکی از جلوه‌های بیعدالتی در جهان ما توزیع زیبایی است. اندکی که از زیبایی بالایی برخوردارند به راحتی حرفشان را برکرسی می‌نشانند٬ حمایت جمع را دارند٬ تخفیف می‌گیرند یا حتی در دروس نمره بالاتری می‌گیرند و خلاصه از موقعیتهای برتری برخوردارند.<br />(یکی دیگر از جلوه‌های بی‌عدالتی در جهان ما توزیع عقل است. البته خوشبختانه هیچ کس معتقد نیست در این امر به او اجحاف شده‌است! به قول شیخ سعدی «گر از بسیط زمین عقل منعدم گردد... بخود گمان نبرد هیچکس که نادانم.»)<br />حالا جنبه بسیار زشت آن اینجاست که این قضیه شکل رسمی و دولتی بگیرد. <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/sport/story/2008/08/080812_ge_olympic_singer.shtml">قضیه مراسم آغازین المپیک امسال چین</a> را می‌گویم که معلوم شد دخترک چینی خوشگلی را واداشته‌اند که روی صدای دیگردخترک چینی خوش صدا ولی از نظر دولتیان ناخوش سیما لب بزند. وقتی هم که گندش درآمد توضیح بدهند که هر دو دختر راضی‌اند و این امر برای وجهه چین بهتر بوده‌است.<br />یک قضیه دیگر هم الان به یادم آمد٬ قدیمها رسم بود که مردها دنبال زنهای خوشگل می‌گشتند (البته هنوز هم هست!). مردهایی بوده‌اند با سیمای نه چندان جالب که با داشتن موقعیتهای بالای اجتماعی با زنانی بسی زیباروتر ازدواج کرده‌اند. اما مشکلی که من شاهد بوده‌ام این است که معمولاً فرزندان نصف به مادر می‌روند٬ نصف به پدر. حالا اگر تمام دخترها به مادر زیبایشان بروند حرفی نیست٬ اما گاه یک دختر به پدر و دیگری به مادر می‌رود٬ یا اینکه دختر به پدر می‌رود٬ پسر به مادر. در زمانه‌ای که هنوز عقل‌ها به چشم‌هاست٬ به نظرم به آن دختر که قیافه‌اش بر خلاف دیگران به پدرش رفته شدید ظلم می‌شود و گناه آن هم پای پدرش است. «آهای آقا٬ با شمام! می‌ری زن می‌گیری یکی در حد قیافه خودت بگیر٬ حالا یکم بالا پایین...»</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4542712482659104464?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-56412708354786933502008-08-13T22:58:00.000-07:002008-08-13T23:01:15.347-07:00<div style="text-align: justify;">مدتی پیش این جمله را در صفحه شخصی کسی دیدیم:<br />« آدما مثل یه كتاب می مونن كه تا وقتی تموم نشن برای دیگران جذابن پس سعی كن خودتو جلوی دیگران تند تند ورق نزنی تا زود تموم بشی برای اینكه وقتی تموم بشی مطمئن باش می رن سر یه كتاب دیگه.»<br />ظاهر امر که حکایت از تجربه ناموفق عاطفیی دارد. خود من نوع غیر عاطفی‌اش را تجربه کرده‌ام. در آغاز دوران دانشگاهی فردی بود٬ حدود ۲ماهی که با او بودم تمام شد! دیگر به تکرار افتاده بود و مانند یک نوار تکراری می‌ماند. خسته کننده شده بود که من حرف و حدیث جدید می‌زدم و او خاطرات و نظرات لایتغیر خودش را تکرار می‌کرد٬ گویی زمان برایش متوقف شده بود٬ نه تجربه جدیدی٬ نه فیلمی٬ نه چیزی... خلاصه هیچ حرف جدیدی برای زدن نداشت. خواه ناخواه هم رابطه ما با هم تمام شد و به همان احوال‌پرسی اولیه محدود ماند.<br />البته منظور من از تمام شدن اتمام پرحرفی نبود٬ حرف هست ولی نکته جدیدی در آن نیست٬ تکرار و تکرار همان نظرات قبلی در الفاظ جدید.<br />اغلب خوشحال می‌شوم پای صحبت دوستان همدل که می‌نشینم حتی بعد هفته‌ها٬ می‌بینم باز هم برایم پر از حرفها و نکاتی هستند تازه و شنیدنی٬ که باید در کتابها خواند.<br />البته طبیعی هم هست که کسی چیزی در خودش نریزد -مطالعه٬ سفر٬ تجربه یا همنفسی با صاحبدلی نکند- به اتمام و تکرار برسد. بهانه بی‌وقتی و بی‌حوصلگی البته همیشه همراه عوامی هست که پروایی ندارند که درجا بزنند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-5641270835478693350?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-47320201343017896462008-08-07T02:29:00.000-07:002008-08-07T02:31:21.684-07:00<div style="text-align: justify;">بسیار می‌شنویم در مورد ملت ایران. چنان از ملت سخن می‌گویند گویی موجودی است عینی و با وجود خارجی...<br />نخست ببینیم ملت چیست. ملت مجموعه‌ای از اقوام را شامل می‌شود که بنا به برخی خصایل و مزایای مشترک گرد هم آمده‌اند و زیر یک پرچم منافع خویش را در عرصه جهانی دنبال می‌کنند. از ملل قدیمی چین و هند بگیرید تا همین ملل اخیر امریکا و کانادا.<br />در امریکا از لاتینوی ساکن سندیگو تا اسکیموی آلاسکایی همه امریکایی هستند٬ همه در راستای منافع امریکا حرکت می‌کنند٬ مالیات می‌پردازند٬ رای می‌دهند و در افتخارات آن شریکند.<br />از دیدگاهی دیگر جامعه از پایین ترین سطح که خانواده باشد می‌آغازد و تا بالاترین سطح که همان ملت باشد شامل می‌شود.<br />از خانواده‌های ایرانی که بگویم -بنابه مشاهدات خودم- استحکام چندانی ندارند. چه بسیاری بستگان که سالها با هم روابطی ندارند و قهر هستند٬ بنا به مسایل مالی٬ یا اخلاقی و حق وحقوقی. خیلی‌هایشان هم بی‌دلیل نیستند و تنها یک سوء تفاهم باعثشان نیست. یا دیده‌ام اعضای یک خانواده حق یکدیگر را پایمال می‌کنند. به بیان ساده‌تر در خیلی از خانواده‌های ایرانی٬ افراد منافع فردی را بالاتر از منافع خانوادگی و یا هر چیز دیگری می‌بینند.<br />مجموعه چند خانوار یک محله -یا در مقیاس قدیم یک روستا- را می‌سازد. باز هم کمتر دیده می‌شود که همکاری بین چند خانواده در بهتر شدن سطح زندگی در محله‌ای عیان شود. هر خانواده‌ای به فکر نفع خودش و راحتی خودش است و ککش هم نمی‌گزد اگر کاری که می‌کند باعث نازیبایی محل٬ یا آلودگی و غیره شود.<br />حالا همین مقیاس را بگیرید و پله پله بالا بروید تا به سطح بالای جامعه که ملت باشد برسید. چیزی به عنوان آبروی ملی٬ ثروت ملی٬ یا اعتبار ملی برای اکثر مردم تعریف نشده است. از سیاستمداران بگیر که ابلهانه ترین کارها را می‌کنند تا همین مردم عادی که در کشورهای بیگانه از هر فرصتی برای نفع شخصی‌شان استفاده می‌کنند٬ به هر بهایی. آبروی ایرانی شده فرش و پسته و زعفران٬ که کیفیت آنها هم سال به سال پایین تر می‌آید.<br />این دنبال منافع شخصی بودن باعث شده که مفهومی به نام ملت عملاً در بیم مردم ناشناخته بماند. اگر کسی -سیاستمداری- سر ملت را شیره بمالد کسی معترض نمی‌شود چون مفهومی به نام ملت در بین ایرانیان شکل نگرفته است؛ اما اگر در رستورانی آشپزی غذای بدی به آنها بدهد سریعاً معترض می‌شوند. به قول ظریفی در نظر مردم ایران آشپزی تخصص می‌خواند -و مردم در مقابل غذای بد اعتراض می‌کنند- اما نخست وزیری و کشورداری تخصص نمی‌خواهد و هر کسی هرکاری کرد کسی معترض او نمی‌شود.<br />به قول مرحوم مصدق:« برای هرکاری که با منافع افراد تماس دارد معلومات لازم است. اگر وزارتی خوب اداره نشد٬ هیچ فردی از افراد از نظر مصالح اجتماعی اعتراض نخواهد نمود...در ایران برای هرکاری معلوماتی لازم است جز برای کارهای بزرگ و دولتی و به ویژه صدارت اعظمی..» {نقل از کتاب خاطرات و تالمات دکتر مصدق}<br />داستانها لابد شنیده‌اید در وظیفه شناسی غربیان در حفظ جامعه‌شان٬ یعنی اگر رفتار خلاف قاعده‌ای ببینند٬ بی اعتنا از کنار آن رد نمی‌شوند. برای نمونه اگر کسی در معبر عمومی آشغالی ریزد٬ یا به او یادآوری می‌کنند که نکند یا خودشان آن را به زباله‌دانی می‌اندازند و برای ارایه تصویری زیبا از جامعه‌شان اهمیت قایل هستند. یا اگر سیاستمداری خلاف قاعده‌ای کند یا دروغی بگوید٬ رسانه‌ها چنان رسوایش می‌کنند که بخت انتخاب دوباره‌اش به مراتب پایین می‌آید.<br />در ایران ما مردم حداکثر رایی می‌دهند٬ بعد خلاص! خیالشان جمع است که فرمان را داده‌اند دست کس دیگری و دیگر کاری ندارند که به کجا می‌روند. تا آب باریکه‌شان وصل باشد مشکلی ندارند٬ اگر در اخبار بخوانند روزانه کشتگان رانندگی‌مان از کشتگان روزانه جنگ در دنیا بیشتر است اهمیتی برایشان ندارد٬ چون بستگانشان در تصادف نمرده‌اند. اگر بخوانند اقتصاد ایران تحت تحریم کمرش می‌شکند٬ معنیی برای آن درک نمی‌کنند. افکار عمومی هم که مطلقا معنی ندارد٬ حداکثر حرفهایی را که از رادیوی بیگانه‌ای ناقص شنیده‌اند تکرار می‌کنند و با دوتا شایعه هم نظرشان برمی‌گردد.<br />چنین مردمی در قبال کشورشان چه احساس مسولیتی یاد گرفته‌اند که بکنند؟ اگر فرصتی بیابند بارشان را می‌بندند و مهاجر می‌شوند به استرالیا و کانادا٬ یا به بهانه تحصیل فرزندانشان را می‌فرستند قبرس و مالزی و ارمنستان.<br />نمی‌دانم بر چه اساسی نام این مجموعه مردم را می‌توان ملت نهاد. جند درصدشان معنی منافع جمعی را می‌فهمند٬ چند درصدشان حاضرند پای آن از منافع فردیشان بدهند. چند نسل آموزش لازم است تا چنین مفهومی برای ایرانیان جا بیافتد؟ مردمی که تا همین صد سال پیش میهن را به معنی آبادیشان می‌دانستند...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4732020134301789646?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-36197407417716468442008-08-04T23:58:00.000-07:002008-08-04T23:59:39.645-07:00<div style="text-align: justify;">خیلی از دوستان را می‌بینم که کوچکترین مسیری را که می‌خواهند تنها طی کنند٬ سریع به یاد دوستانشان می‌افتند و شماره‌شان را می‌گیرند و خوشی و بشی و..<br /><br />یا دیگری گوشی پخش موسیقی‌اش را سریع در گوشش می‌کند و در لاکش فرومی‌رود.<br /><br />خیلی‌ها [در غرب] هم که بی‌سگ تنها از خانه بیرون نمی‌روند.<br /><br />برخی هم که مثل بنده به اندازه کافی برای مشغول داشتن فکر در سر دارند٬ دو دستشان را در جیب می‌کنند و به ادامه فکرهای نیمه تمام قبلی مشغول می‌شوند و احساس تنهاییی نمی‌کنند٬ حتی ساعت ۴ صبح!<br /><br />عجب تکنولوژی ها دل ها تکرو کرده!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-3619740741771646844?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-12296600217638951252008-06-29T00:25:00.000-07:002008-08-04T23:44:38.066-07:00<div style="text-align: justify;">شخصیت شما با من و یا هرکس دیگری متفاوت است. چرا؟ چون تجربیات متفاوتی را از سر گذرانده‌ایم. حالا آیا تمام عمر من یا شما تجربه بوده؟ نه لزوماً. خیلی چیزهای «روزمره» ای که برای من و شما رخ می‌دهد نقشی در شکل گیری شخصیت ما ندارند. پس کدام تجربیات و اتفاقات هستند که شخصیت سازند؟<br />لابد بعضی فیلمها را به خاطر دارید که دید شما را نسبت به چیزی عوض کرده باشد. یا کتابی یا همنشینی با صاحب نفسی. چنین چیزهایی شخصیت سازند.<br />کسانی را می‌شناسم که ساعتها فیلم می‌بینند٬ از نوع کمدی٬ لذتش را می‌برند و آنرا فراموش می‌کنند و مدتی بعد بازمی‌بینندش. یا بسیاری که مطالعه‌شان از طریق مجلات زرد تامین می‌شود. ایمیلهای فورواردی‌شان هم یا جک است یا داستان کوتاه یا شایعات بی‌اساس. با ایشان هم‌صحبت اگر بشوی بعد از چند صباحی تکراری می‌شوند و مایه سردرد. خودشان را البته با فکر باز می‌دانند اما اگر ازیشان دلیل یک ادعایشان را بپرسی حواله‌ات می‌دهند به زمین و زمان...<br />مدتی‌است اکثر فیلمهای مستند می‌بینم. نکته‌شان در این است که گروه تهیه کننده تمام کوششان در این است که در مدت زمانی هرچه کوتاه ‌تر هر چه بیشتر و با استناد حرف بزنند. بسیاری از فیلمهای مستند شخصیت سازند٬ خلاصه یک عمر تلاش فردی یا جمعی مستند سازند٬ در هر زمینه ای.<br />نکته اسفبار این است که بعضی فیلمها هستند که ۲۰- ۳۰ سال است که برای کتابخانه دانشگاه خربداری شده‌اند و من اولین قرض گیرنده آنها هستم...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-1229660021763895125?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-88759628285966045132008-06-13T04:15:00.000-07:002008-06-13T04:25:29.775-07:00<div align="justify">علمی هست به نام روانشناسی اجتماعی Social Psychology. از زیر شاخه های علوم انسانی است که متاسفانه در ایران و برای ایرانیان کم‌طرفدار است. این علم می‌آید و رفتارهای جمعی یک اجتماع را روانشناسی می‌کند٬ مثلاً رفتار مردم در طول یک جنگ٬ انقلاب٬ جشن٬ الگوهای خرید مردم٬ روشهای بازاریابی در جوامع مختلف و کلی چیزهای دیگر.</div><div align="justify">پرواضح است که داشتن نتایج چنین مطالعاتی برای جوامع مختلف٬ چقدر می‌تواند در تصمیم گیریها برای آن جوامع تاثیرگذار باشد.</div><div align="center">-----------------</div><div align="justify">لابد شما هم شنیده‌اید که فلانی در قبل از رسیدن به قدرت آدم ایده‌آل طلب و درستکاری بوده٬ اما بعد از آن رنگ عوض کرده‌است. سوالی که معمولاً مطرح می‌شود این است که مگر قدرت فسادآور است؟</div><div align="justify">مستندی را می‌دیدم در زمینه روانشناسی اجتماعی٬ با نام «<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Stanford_prison_experiment">آزمایش زندان استنفورد</a>». شرح آزمایشی است که در سال ۱۹۷۱ استاد روانشناسی دانشگاه استنفورد در زیرزمین دانشکده انجام داده‌است.<br />در این پژوهش <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Philip_Zimbardo">فیلیپ زیمباردو </a>و دانشجویانش، زندان شبیه سازی شده ای را در زیرزمین گروه روان شناسی دانشگاه استنفورد ایجاد کردند وعده ای از جوانان بهنجار، بالغ، باثبات و باهوش را در این زندان جای دادند. زیمباردو از طریق شیروخط انداختن یک سکه، نیمی از آنان را به عنوان زندانی تعیین کرد و نیمی دیگر را به عنوان زندانبان. بدینسان جوانان چند روز را در آنجا به سر آوردند. البته مقررات زندان در آنجا به واقع اجرا می‌شد. روزی که آزمایش شروع شد نیروهای واقعی پلیس٬ داوطلبان را از خانه‌هایشان دستگیر کردند و تحویل زندان آزمایشس دادند.</div><div align="justify">چه اتفاقی افتاد؟</div><div align="justify">بگذارید زیمباردو خود ماوقع را بیان کند که خواندنیست:</div><div align="justify">«در پایان فقط شش روز٬ مجبور شدیم زندان شبیه سازی شده را ببندیم. زیرا آنچه را که دیدیم وحشتناک بود. دیگر نه برای ما و نه برای اغلب آزمودنی ها روشن نبود که مرز بین شخصیت واقعی و نقش آنها کجاست. اکثر آنها واقعا به صورت زندانی و زندانبان درآمده بودند و دیگر قادر نبودند به روشنی بین خود و نقش خود در این آزمایش تفاوت بگذارند. تقریبا در تمام جنبه های رفتار، تفکر و احساس آنها تغییرات فاحشی به وقوع پیوست و کمتر از یک هفته زندانی شدن آزمایشی عمری یادگیری را زایل کرد. در آزمودنی ها ارزشهای انسانی نابود شد و خودپنداره زیر سوال رفت و زشت ترین، پست ترین و بیمارگونه ترین چهره طبیعت انسانی ظاهر گردید. برای ما وحشتناک بود که ببینیم بعضی از پسران شرکت کننده در این آزمایش(زندانبانان) با پسران دیگر همچون حیوانات پست رفتار می کنند و از بیرحمی لذت می برند، در حالی که پسران دیگر (زندانیان) چاپلوس و مطیع شده و به صورت ماشین های بی شباهت به انسان درآمده اند که تنها فکرشان فرار، بقای فردی و نفرت فزاینده نسبت به زندانبانان بود.»</div><div align="justify">در واقع موقعیتی که ساخته شده‌بود٬ رفتار و شخصیت افراد را تعویض کرده‌بود.<br />این استاد دانشگاه استنفورد٬ تحقیقاتش را ادامه داد٬ تا جایی که بعد از <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Abu_Ghraib_torture_and_prisoner_abuse">قضایای زندان ابوغریب بغداد</a>٬ در گروه وکلای مدافع سربازان امریکایی مجرم قرار گرفت و جرم را متوجه فرماندهی کرد که سربازان را در چنان موقعیتی قرار داده بود.</div><div align="justify">او نتایج تحقیقات سی ساله‌اش را در <a href="http://books.google.com/books?id=cCD4AAAACAAJ&amp;dq=The+Lucifer+Effect:+Understanding+How+Good">این کتاب</a> (اثر لوسیفر٬ چگونه انسانهای نیک٬ شیطان‌صفت می‌شوند) منتشر کرده است.</div><div align="center">--------</div><div align="justify">بعد از دیدن فیلم فکر می‌کردم چقدر مضمون این آزمایش برای ما ایرانیان آشنا می‌نماید...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-8875962828596604513?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-36650508562665947012008-06-01T23:47:00.000-07:002008-06-03T01:25:43.218-07:00<div class="body_text"><div style="text-align: justify;">Children are not capable of conservation during the preoperational stage because of three weaknesses in the way they think. He called these weaknesses centration, irreversibility, and egocentrism:<br /></div><div class="p_sidebar"> <div class="p_sidebar_title"><span style="font-size:85%;"><br /> Example: </span></div> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">Suppose a researcher gives a three-year-old girl two full bottles of juice. The girl will agree that they both contain the same amount of juice. But if the researcher pours the contents of one bottle into a short, fat tumbler, the girl will then say that the bottle has more. She doesn’t realize that the same volume of juice is conserved in the tumbler.</span></p></div><br /></div> <ul style="text-align: justify;" class="body_text"><li>Centration is the tendency to focus on one aspect of a problem and ignore other key aspects. In the example above, the three-year-old looks only at the higher juice level in the bottle and ignores the fact that the bottle is narrower than the tumbler. Because of <a href="javascript:ScrollingPopup('http://www.sparknotes.com/psychology/psych101/glossary/terms/term_85.html', 'b9a85d2343', '500', '500')">centration</a>, children in the preoperational stage cannot carry out hierarchical classification, which means they can’t classify things according to more than one level. </li><li>Irreversibility is the inability to mentally reverse an operation. In the example, the three-year-old can’t imagine pouring the juice from the tumbler back into the bottle. If she poured the juice back, she’d understand that the tumbler holds the same amount of liquid as the bottle. </li><li>Egocentrism is the inability to take someone else’s point of view. Animism, or the belief that even inanimate objects are living, results from <a href="javascript:ScrollingPopup('http://www.sparknotes.com/psychology/psych101/glossary/terms/term_196.html', '02030a878d', '500', '500')">egocentrism</a>. Children assume that since they are alive, all other things must be too.</li></ul><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">سیستم ادراک و پردازش اطلاعات بچه ها در سنین قبل از مدرسه - علی رغم پیچیدگیها و قابلیت های بسیار زیاد و شگفت آور چهار محدودیت اساسی دارد:</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">1) ناتوانی در نگاه به دنیا از دیدگاه دیگران (egocentrsim)</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">2)اعتقاد به وجود هویت انسانی برای همه چیز (animism)</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">3) تمایل به تمرکز روی فقط یک جنبه از مساله (centration)</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">4) ناتوانی در تصور و تجسم ذهنی معکوس های اعمال (irreversibilty)<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">-----</span><br /></div><br />نمی‌خواهم پیش زمینه‌ ذهنیی به شما بدهم. اطرافیانتان را بررسی کنید و ببینید چه مقدار ما از مرحله کودکی گذر کرده‌ایم. اگر احوال سیاستمدارانمان را بررسی کنید که بیشتر متحیر می‌شوید!<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-3665050856266594701?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-24650502782020514862008-05-22T00:11:00.000-07:002008-05-22T00:45:01.556-07:00<div align="justify">+نام؟ -هوشنگ</div><div align="justify">+تمایل سیاسی؟ -سلطنت طلب</div><div align="justify">+دلایل؟ -سلطنت مشروطه تنها راه تامین آزادی های ملت ایران است٬ همچنین نهاد سلطنت نهادی تاریخی در مملکت ایران است که می‌باید حفظ شود.</div><div align="justify">+اگر آقای خامنه‌ای همین فردا خودشان را به عنوان شاه ایران معرفی کنند و تاجگذاری کنند٬ شما راضی خواهید شد؟ -نه! من ایشان را قبول ندارم!</div><div align="justify">+چرا؟ مگر مشکلتان با نظام حکومتی نیست؟ -...نه به آن صورت! من معتقد به بازگشت حکومت پهلوی هستم...</div><div align="justify">+پس چرا اسم خودتان را گذاشته‌اید سلطنت طلب؟ می‌گذاشتید پهلوی طلب!! -واللا چی بگم...</div><div align="justify">+خوب راستش را بگویید! -راستش این است که من اسمم هوشنگ نیست و محمدجواد است! زمان پهلوی هم دل خوشی از حکومت نداشتیم٬ اما کیف می‌کردیم که شاهی داریم که در سوییس اسکی می‌کند و به چند زبان مثل بلبل صحبت می‌کند. ما که نرفتیم٬ ولی آنهایی که می‌رفتند خارجه می‌گفتند ایرانی در خارجه ارج و قیمتی داشت. زد و انقلاب شد٬ ما هم دیدیم که به قیافه‌مان نمی‌خورد خط امامی بشویم. داستانهایی جور کردیم٬ جمع کردیم آمدیم اروپا و پناهندگی گرفتیم . اینجا هم که غریبیم٬ فعال سیاسی شدیم. چند کلاس بیشتر هم سواد نداریم٬ اما حافظه مان خوب است در بحثها کم نمی‌آوریم...</div><div align="center">-----------------------------------------------------------------</div><div align="justify">+نام؟ -سید مرتضی</div><div align="justify">+ گرایش سیاسی؟ - پیرو خط امام.</div><div align="justify">+ دلایل؟ -اسلام تنها راه سعادت بشر است و اسلام ناب محمدی در پیروی از منویات مقام معظم رهبری و امام می‌باشد.</div><div align="justify">+سابقه فعالیت سیاسی؟ -ریا می‌شود!</div><div align="justify">+از زمان پیش از انقلاب چه خاطراتی دارید؟ -فساد تمام جامعه را گرفته بود و آزادی نبود و ....</div><div align="justify">+ الان در جامعه فساد کمتر شده است و آزادی ها بیشتر؟ -البته دشمنان انقلاب توطئه می‌کنند و ما آزادی های غربی را نمی‌خواهیم...</div><div align="justify">... شخص را هیپنوتیزم می‌کنیم....</div><div align="justify">+نام؟ -داریوش.</div><div align="justify">+چرا داریوش؟ - واللا آن موقع جشنهای ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی بود و این اسم مد بود٬ پدر ما هم که برایمان شناسنامه گرفت آن را روی ما گذاشت.</div><div align="justify">+پدر شما چه کاره بود؟ -یک کشاورز ساده بود که آن اواخر به تهران آمده بود و دلالی می‌کرد.</div><div align="justify">+ شما در انقلاب چند ساله بودید و چه کارهایی می‌کردید؟ - من که بچه بودم٬ یک چیزهایی در شلوغی ها از فروشگاه ها بلند می‌کردیم.</div><div align="justify">+ چه شد که فعال سیاسی شدید؟ -واللا سابقه مان می‌خورد! هم چهره مان رنج کشیده بود هم از خانواده ساده‌ای بودیم. دیدیم افراد مشابه (!) ما رییس جمهور و نماینده مجلس می‌شوند٬ گفتیم ما چرا نه!</div><div align="justify">+تحصیلات؟ -دیپلم ردی. اما در بسیج فعال بودیم ها.</div><div align="justify">+حالا چرا وارد فعالیت سیاسی شدید؟ -از قدیم در خانواده به من می‌گفتند حرف مفت زیاد می‌زنی! من هم در خودم استعدادش را می‌دیدم٬ اسمم را اسلامی کردم٬ ته ریشی گذاشتم و اصطلاحاتی را حفظ کردم و با حمایت مردم به صحنه وارد شدم.</div><div align="justify">+ تا حالا چه سمتهایی داشته‌اید؟ -از نماینده مجلس بگیر٬ وابسته فرهنگی و کاردار و کارگزار سفارت٬ تا مسوول مذاکره و خرید وزارتهای مختلف در کشورهای خارجه. حدود ۷۰ کشور دنیا را هم دیده‌ام.</div><div align="justify">+راستی پدر شما چند کشور خارجی را دیده اند؟ -ایشان که به رحمت ایزدی رفته‌اند٬ اما خیلی دلش می‌خواست به حج برود. آخر عمری بالاخره امام رضا طلبیدندش و مشهدی از دنیا رفتند.</div><div align="justify">+ از زندگی راضیی؟ - راستش نه! پسرم درس نخوانده و دنبال آنم که برایش کار آبرومند و آینده‌داری دست و پا کنم٬ اما حفظ ظاهر(!) بلد نیست بکند.</div><div align="center">-------------------------</div><div align="center"><align="center">ویدئوهای مرتبط</div><div align="center"></div><br /><p align="center"><embed src="http://www.youtube.com/v/q0vQBmR-RUI&amp;hl=" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed></p><p align="center"><br />-------<br /></p><p align="center"><embed src="http://www.youtube.com/v/TRIZx9U5Ojc&amp;hl=" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-2465050278202051486?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-17845160588178035792008-04-30T17:53:00.000-07:002008-04-30T17:55:39.997-07:00<div style="text-align: justify;">بسیاری از کشورهای جهان مهاجر می‌پذیرند. از استرالیا و کانادا بگیر تا خود امریکا. البته برای پذیرش مهاجر جدید ضوابط دقیق و محکمی دارند. هر«نیروی کار»ی باید درخواستنامه‌ای را با دقت پر کند و بنابر تحصیلات و سابقه و تجربه کاری امتیاز بگیرد تا درخواستش مورد نظر قرار بگیرد. مهاجران می‌توانند برای اعضای خانواده درجه یک شان درخواست مهاجرت پرکنند. چراکه ممکن است به دلایل روانی کارآییشان دور از خانواده‌شان کم شود.<br />تا اینجایش را همه کمابیش می‌دانند. اما بیایید برآیند مهاجرت را در نظر بگیریم. بعد از چندین سال اتباع باهوش و موفق کشورهای جنوب جذب کشورهای مهاجرپذیر شمال می‌شوند. اتباع معمولی و متوسط البته در خدمت مام میهن می‌مانند. بعد از گذشت چندین سال متوسط درآمد٬ ترقی٬ هوش و ... مردم کشورهای جنوب کمتر از کشورهای شمال می‌شود. پروسه مهاجرپذیری کشورهای شمال با گذشت زمان پیچیده‌تر می‌شود و دقت در بهتر گل‌چین کردن مهاجران تازه افزایش می‌یابد.<br />ایران ما اما با این که بیشترین تعداد پناهنده را در خود پناه داده است -اکثر آنها از کشورهای عراق و افغانستان هستند- سهم مثبتی از این دادوستد ندارد. با این که قانونی وجود دارد که هر کسی با ۱۰ سال اقامت در ایران می‌تواند درخواست تبعیت دهد٬ حکومت آن را برای اتباع افغانستان و عراق اعمال نمی‌کند. مردم هم دید خوبی به آنها ندارند.<br />عاقلانه‌تر این است که مشابه کشورهای غربی٬ بر حسب درخواست کارفرمای ایرانی چنین اتباعی٬ یا براساس امتیاز بندی بر اساس تحصیلات و تجربه کاری آنها٬ ایران هم سهمی از تجارت «نیروی کار» بگیرد. حال چه از کشورهای همسایه٬ چه از هر فردی از هر ملیتی که مایل باشد در ایران و با زبان فارسی کار کند.<br />پ.ن. حالا ممکن است بعضی بگویند در این هیر و ویر٬ طرف ایده می‌دهد! خواستم تنها اشاره کنم که وجود چنین قانونی برای جذب متخصص غیر بومی می‌تواند مفید باشد.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-1784516058817803579?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-88422518190776093802008-04-03T00:42:00.000-07:002008-04-03T00:53:38.731-07:00<div style="text-align: justify;">شده کاری بکنید و بعد از این که دیگران از آن مطلع بشوند شما شرمنده بشوید؟<br />شده خانواده‌تان کاری بکند و بعد از این که دیگران از آن مطلع بشوند شما شرمنده بشوید؟<br />حالا شده شرمنده کاری بشوید که هم‌میهنان شما عاقلانه و متحدانه کرده‌اند وبه آن مفتخرند؟<br />این آخری دقیقاً احساسی بود که بعد از دیدن <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Persepolis_%28film%29">فیلم سینمایی پرسپولیس</a> همراه بییندگانی غیر ایرانی به من دست داد.<br />صحنه سینما پر می‌شود از خنده به چیزهایی که بخشی از کنشها ودغدغه‌های زندگی شما بوده‌است: ایست بازرسی٬ فروش مخفیانه الکل و کارت بازی٬ انتخاب لباسی که بپوشید و ... و شما انباشته می‌شوید از نفرت نسبت به کسانی که آگاهانه و ناآگاهانه٬ دغدغه های زندگی شما را چنان مبتذل کردند که موجب مضحکه عالمیان است.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-8842251819077609380?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-75086761756879681172008-03-02T02:28:00.000-08:002008-04-03T00:59:03.593-07:00<div style="text-align: justify;">درمیان بسیاری چیزهای دیگری که ما ایرانیان به ظرایف نهفته در معنی آن ها اهمیتی نمی‌دهیم٬ دو واژه سیاسی هم هست.<br />نخست ایران است. لابد تعریف آن مشخص است٬ اما بی‌دفتی در استفاده صحیح از آن می‌تواند گول زننده باشد. این روزها سخن از قطعنامه‌ای است در شورای امنیت سازمان ملل که بر ضد اقدامات و فعالیتهای هسته‌ای زیر نظر حکومت ایران است. رسانه‌های دولتی ایران٬ از آن به نام قطعنامه ضد ایرانی یاد می‌کنند که احساسات هر ایرانی را به جوش بیاورند.<br />یا همچنین اگر سیاستمداری سرشناس در دنیا جایی مخالفتش را با حکومت ایران ابراز کند٬ چنان آن را انعکاس می‌دهند که او از ایران و ایرانی بدش می‌آید.<br />( با همکاری صحبت می‌کردم٬ صحبتش به اینجا رسید که علاقه‌مند به بازگشت به ایران نیست. برایم جالب بود که دلایلش را بدانم. وقتی پرسیدم٬ فهمیدم که اصلاً روی آن فکر نکرده‌است و از روی مُد چنان حرفی زده‌است. مقداری ضایع شد.)<br /><div style="text-align: center;">----<br /></div>مورد دیگر انقلاب ضد شاهنشاهی سال ۱۳۵۷ است. بسیاری آن را انقلاب اسلامی می‌خوانند. گویی نامسلمانان و کم مسلمانان در آن شرکت نداشتند٬ و مشکل اصلی مردم با حکومت قبلی اسلام بوده‌است. این یعنی این که لابد ایرانیان غیرمسلمان از سلطنت دیکتاتوری شاه خرسند بوده‌اند و انقلابی نکرده‌اند. رسانه‌های رسمی هم وقتی از شواهد عدم رعایت اسلام در رژیم گذشته برایت مثال می‌آورند به عدم اجبار حجاب اسلامی اشاره می‌کنند. گویی اصل اسلام در حجاب بوده‌است. جالبی قضیه این است که در بسیاری از عکسهای تظاهرات سال ۵۷ خانمهای بی‌حجاب ظاهر هستند.<br />بسیاری مردم که از تغییر رژیم ناخرسندند و روزگارشان از برآمدن حکومت جمهوری اسلامی آشفته شده٬ به جای آن که ببینند لغزش از کجا آغاز شد و مشکلشان از کجاست٬ اصل حرکت انقلاب ۱۳۵۷ را زیر سوال می‌برند . یعنی تفکیکی بین جمهوری اسلامی٬ انقلاب٬ و یا اسلام قایل نیستند.<br />تا آنجایی که مطالعات ناقص من نشان داده‌است٬ دیکتاتوری شاه در سالهای نیمه دهه ۵۰ حالت کنترل ناپذیری گرفته بوده‌است. شورشهای مسلحانه‌ای هم در گوشه و کنار مملکت آغاز شده بوده‌است ( که در روایات رسمی از تاریخ انقلاب اغلب مغفول می‌مانند)؛ آیت‌ا... خمینی تبعیدی هم که مرجع شیعی ناراضی سرشناسی بوده‌است٬ در فرانسه سخنان حکیمانه و دموکرات منشانه‌ای بیان می‌کرده‌است. مردم فارغ از هر وابستیگ سیاسیی با جان و دل انقلاب می‌کنند و ٰرژیم سلطنتی برمی‌افتد؛ تا مدتی دولت موقت٬ رتق و فتق امور می‌کرده است و مردم با در صحنه هم با نام مبارزه با طاغوت به خرده حسابهایشان با دیگران می‌رسیده‌اند و بسیاری مصادره ها و غارت ها می‌شود. بعد از مدتی اصحاب عمایم در مقابل سهم خواهی نیروهای دخیل در انقلاب کوتاه نمی‌آیند و پاکسازی‌ها شروع می‌شود و حکومت جمهوری اسلامی متولد می‌شود.<br />حالا اگر کسی ناراضی است دیگر مشخص نمی‌کند با کدام قسمت از ماجرایی که ذکر شد مشکل دارد٬ خیالش را راحت می‌کند و می‌گوید مخالف انقلاب اسلامی است٬ چیزی که واقعیت خارجی نداشته‌است.<br /><br />خود ترکیب دو واژه جمهوری و اسلامی بایکدیگر هم بی‌مشکل نیست. در چنین حکومتی جایی برای غیرمسلمانان در حکومت جمهوری هست یا خیر؟ اگر مسلمانان رای به امری غیر اسلامی دادند چاره چیست؟ قربانی کردن جمهوری یا اسلام؟ کدام قرایت از اسلام در حکومت جاری است؟ وظیفه حکومت چیست؟ بسط اسلام٬ یا تامین رفاه شهروندان فارغ از دینشان؟ آیا همه شهروندان برابرند؟ و ...<br />پس نوشت: این ویدئو در یوتیوب و ویدئوهای وابسته منظور من از تفکیک انقلاب ضد سلطنتی و جمهوری اسلامی را به خوبی بیان کرده‌اند:<br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/U6z4gzb-CR0&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/U6z4gzb-CR0&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7508676175687968117?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-592924942338472432008-02-29T02:11:00.000-08:002008-02-29T02:14:54.377-08:00<div style="text-align: justify;">حکایت زمانه ما: آقایی هست به نام فرزاد٬ پولدار و جاه طلب. آشنایی هم دارد خیلی معمولی٬ اسمش هم بگذارید خشایار. هر دو این آدمها واقعاً عاشق قدم زدن کنار ساحل هستند. فرزاد خانه‌اش را در جای گرانقیمت شهر٬ کنار دریا خریده‌است. شاد است که هر لحظه تصمیم بگیرد می‌تواند برود و کنار ساحل قدمی بزند. خشایار داستان ما اما اجاره نشین است٬ خانه اجاره‌ای اش هم از ساحل دور است. جالب این است که هروقت هوا مناسب می‌شود خشایار سوار اتوبوس می‌شود می‌رود کنار ساحل لذتش را می‌برد و شاد و قبراق برمی‌گردد خانه‌اش٬ فرزاد اما سالهاست که قدمی در ساحل نزده‌است!!<br />حالا حکایت خیلی از ماهاست. بسیاری از ما تنها از پتانسیل هایی که پول داشتن و ثروت به ما می‌دهد خوشیم٬ اما اندکی که لزوماً ثروتمند هم نیستند از زندگیشان لذت می‌برند و کمی از همان پتانسیل ها را عملی می‌کنند و لذتش را می‌برند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-59292494233847243?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-89177001450827831922008-01-24T23:45:00.000-08:002008-01-24T23:49:30.410-08:00<div align="center">در خرابات عاشقان کوییست *** وندرو خانه‌ی پریروییست</div><div align="center">طوق‌داران چشم آن ماهند *** هر کجا بسته طاق ابروییست</div><div align="center">به نفس چون نسیم جان بخشد *** هر کرا از نسیم او بوییست</div><div align="center">ورقی باز کردم از سخنش *** زیر هر توی آن سخن توییست</div><div align="center">من ازو دور و او به من نزدیک *** پرده اندر میان من و اوییست</div><div align="center">سوی او راهبر ندانم شد *** تا مرا رخ به سایه و موییست</div><div align="center">اوحدی، با کسی مگوی دگر *** نام آن بت، که نازکش خوییست</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-8917700145082783192?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-72121704575485225702008-01-07T15:39:00.000-08:002008-01-07T15:56:39.056-08:00<div align="justify">"Many of us fake emotions because our past experiences never taught us how to use boundaries when dealing with feelings. Now we are oftentimes stumped when it comes to knowing how we should feel or act when we are faced with emotional situations. Sometimes we need to learn to "fake it till we make it." What is asked of us is to act the part until the part becomes us. We may not know how to feel anticipation around holidays - but we want to experience joy. We may not know what it feels like to really trust someone, but we would love to be in that position. What we can learn to do is, "act as if" - working all the time to liberate the frozen emotions of years gone by - until we actually do experience what we seek.<br /><br />Like new shoes, my new behaviors and feelings will feel stiff and uncomfortable for a little while. I am willing to live through the "breaking in" period."<br /><br />from the book: Days of Healing, Days of Joy<br />by Earnie Larsen and Carol Larsen Hegarty</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7212170457548522570?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-44208679676928186462007-12-30T13:14:00.000-08:002008-01-07T15:49:42.331-08:00<div align="justify">۱)مایه تعجب بود که خیلی تا می‌فهمند مدتی را در خارجه زندگی کرده‌بوده‌ام٬بیآنکه حتی بدانند کجایش٬ می‌پرسند خیلی سرد بود؟<br />تا مدتی دلیلی بر این سوال متداولِ نامربوط نمی‌یافتم...<br />۲)سریالهای تلویزیونی خارجی را از سیمای جمهوری اسلامی ایران که می‌بینی پر است از میزان بندی‌های نامعقول و کادربندی‌های خلاف قاعده. البته قبلاً هم با آن آشنا بودم که تصویر را چنان بزرگ می‌کردند تا اشیا و اندام «نامناسب»از آن بیرون بمانند. تصویر شطرنجی شده چنان در ذوق می‌زند که هر تخیلی را به پرواز در می‌آورد...<br />۳)شاهکار جدیدی هم دیدم از کارهای جدید ارزشمداران صدا و سیما. خانم میان سالی در سریال غربیی در نقش پزشکی بود٬ در صحنه های با فاصله از او جامه یقه اسکی سیاهی بر تنش ظاهر می‌شد که حتی گردن بندی را که در صحنه های نزدیک او دیده می‌شد٬ می‌پوشاند. این جامه دوخت ایران البته با قدم زدن او گاه بالا و پایین می‌رفت...<br />۴)ظاهراً دست اندرکاران پخش سریالهای خارجی در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران٬ راهکاری اندیشیده‌اند که به سودایشان نه سیخ می‌سوزد نه کباب؛ از میان بخشهای متعدد یک سریال خارجی مثلاً اروپایی تنها به ترجمه و نمایش بخشهایی می‌پردازند که ماجرا در زمستان اتفاق می‌افتد. هنرپیشه‌های زن سریال هم قاعدةً پوشیده هستند و زحمتی برای همکاران ارزشیشان جهت حفظ دین و ایمان مردم شریف ایران ایجاد نمی‌کنند.<br />۵) برگردیم به موضوع اول... در این بین چیزی که برای عوام مانده‌است این تصور است که خارجه دنیایی است سردسیر!!<br />پ.س. کشیدگی تصویر و شطرنجی شدنش را در سریالی ایرانی ساخت خود صدا و سیما هم دیدم البته...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4420867967692818646?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-45349257124646643402007-12-06T17:15:00.000-08:002007-12-06T17:21:24.316-08:00<div align="center"> به روز مرگ چو تابوت من روان باشد</div><div align="center">گمان مبر که مرا درد این جهان باشد</div><div align="center"> برای من مگری و مگو دریغ دریغ</div><div align="center">به یوغ دیو درافتی دریغ آن باشد</div><div align="center"> جنازه‌ام چو ببینی مگو فراق فراق</div><div align="center">مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد</div><div align="center"> مرا به گور سپاری مگو وداع وداع</div><div align="center">که گور پرده جمعیت جنان باشد</div><div align="center"> فروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر</div><div align="center">غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد!؟</div><div align="center"> تو را غروب نماید ولی شروق بود</div><div align="center">لحد چو حبس نماید٬ خلاص جان باشد</div><div align="center"> کدام دانه فرورفت در زمین که نرست؟</div><div align="center">چرا به دانه انسانت این گمان باشد!؟</div><div align="center"> کدام دلو فرورفت و پُر برون نامد</div><div align="center">ز چاه٬ یوسف جان را چرا فغان باشد</div><div align="center">--------------</div><div align="justify"> پدر بنده هم مدتی پیش کالبد خاکی را رها کرد و رفت به منزل بعدی. شعر بالا را از مولوی دوست می‌داشت و وصیت می‌کرد برایش بخوانیم و بنویسیم.</div><div align="justify">تسلیت‌های دوستان قابل تعمق است. اکثر اگر خودشان چنین فقدانی را تجربه کرده‌اند٬ احساسات خودشان را در آن زمان در ایمیل تسلیتشان منعکس کرده‌اند. همچنین دعاهای ایشان٬ صاحب اندیشه‌ها برای آن درگذشته دعا کرده‌اند و خواسته‌اند٬ عوام صبر برای من و یا خانواده آرزوکرده‌اند٬ بدون ذکری و آرزوی آمرزشی برای او. راستی این آرزوی طول عمر بر چه صیغه‌ای است؟ هنوز هم بر عقیده قدیمم که طول عمر مقابل عمق یا عرض (کیفیت) آن اهمیتی ندارد.</div><div align="justify">پ.س. در قطعه هنرمندان بودم. برخی با قبر بزرگان عکس یادگاری می‌انداختند. قبلاً هم دیده بودم عوام با بزرگان عکس می‌اندازند به یادگار. بهتر نیست با یادگرفتن برخی از آثار بزرگان بخشی از داشته‌های آنها را در بر بگیریم تا این که عکسی مثلاً با مقبره فریدون مشیری و حافظ بیندازیم؟</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4534925712464664340?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-8490828012905900272007-11-25T01:19:00.000-08:002007-11-25T02:25:03.881-08:00<div align="justify">بعضی چیزها هستند که می‌توان از دید متفاوتی آن ها را دید٬ اما چون از کودکی نزدیک شدن به آن دید محدود و محکوم شده‌است چنان دید متفاوتی مهیا نیست. باید به قول معروف «بیرون گود بود» و فریاد زد که «لنگش کن»٬ چرا که کشتی گیر داخل گود دیدش محدود است و متفاوت.</div><div align="justify">از آن جمله است دیدگاه متفاوت نسبت به دین و پیامبران. بسیاری آدم تحصیل کرده و دود چراغ خورده و درس خوانده و فلسفه‌دان وجود دارد در جوامع غربی (و شاید هم در جوامع شرقی٬ اما پنهان) که به دین نگاه الوهیتی و قدسی ندارند. توجیهات خودشان را هم دارند. دین را ارزشمند می‌دانند در کارکردی که جوامع بدوی و بی‌قانون را از لحاظ اجتماعی بسامان می‌کند. مثالهایی هم می‌زنند که کجا وجود دین لازم بوده‌است و کجاها غیرکاربردی (اگر نگوییم مضر). مثلاً جامعه ژاپن که اکثریت آن بی‌دین هستند٬ اما بی‌اعتقاد نیستند به ارزشهای اجتماعی و شدیداً پایبندند به آنها بدون اعتقاد به جهان ماورا؛ در مقایسه با جامعه‌ای عشیره‌ای و جنگجوپروری که دین آن را صاحب فرهنگ کرده‌است و بدون دین معلوم نبوده چه چیزی می‌توانسته ارزشهای انسانی را درن آن حفظ کند.</div><div align="justify">دید عامه ما که با آن خو گرفته و بزرگ شده‌ایم نسبت به پیامبران٬ آنها را در جایگاه فرستادگان الهی و واسطه‌ای بین خلق و خدای خلق می‌بیند. دید تقدس‌زدا(ی مدرن) از آنها بسان انسانهایی فرزانه و اندیشمند یاد می‌کند که با دیدی فراتر از زمانه و قومشان٬ طرز زندگی و آداب آنها را به فراخور دیدشان با وضع کردن قوانینی بهبود بخشیده‌است. مردم زمانه هم علتجو نبودند و پیامبرشان احکام اجتماعی را با برچسب حرام و حلال و مستحب و مکروه به آنها ارایه می‌داد. مردم حداکثر احکام و اقوال پیامبرانشان را جمع می‌کردند تحت عنوان روایات و سیره تا نسل بعد هم از آنها استفاده کند.</div><div align="justify">قرنها هست که دیگر زمانه پیامبر پرور نیست و البته پیامبری نیز نیامده‌است. اگر توجیه غیر قدسی را موجه در نظر گرفت می‌توان این امر را به حساب این گذاشت که پیشرفت علوم و ثبت تاریخ دیگر اجازه نمی‌دهد که مردم مصلحان اجتماعی را تا حد قدسی بالا ببرند.</div><div align="justify">دوستی مقایسه جالبی می‌کرد:</div><div align="justify"><em>«مصلحان اجتماعی زمانه ما را در نظر بگیرید٬ ما با نام مهاتما گاندی و امام خمینی آشناییم و البته با ماجرای حضرت امام آشناتر. سرگذشت حضرت موسی(ع) را با سرگذشت حضرت امام(ره) مقایسه کنید. بر ضد مستبدی برمی‌خیزند٬ ملت ستمدیده‌ای را آزاد می‌کنند و فرعون و شاهنشاه متفرعنی را از اریکه پایین می‌کشند.</em></div><div align="justify"><em>اما داستان موسی آمیخته با افسانه شده٬ چون اصلاً تاریخ نگاری نبوده که آن را ضبط کند و ماجرا بعداً از دهان شاهدان و با تفاصیل مختلف نقل شده است.</em></div><div align="justify"><em>ماجرای حضرت امام اما با این که در تاریخ معاصر رخ داده است در روایات عمومی خالی از شگفتی نیست؛ می‌گویند امام در خرداد ۴۲ نقل کرده‌است که سربازان من هنوز در گهواره هستند. امام سقوط کمونیسم و شوروی را پیش‌بینی کرده بوده‌است٬ همچنین عاقبت صدام حسین را. مردم سال ۱۳۵۸چهره او را در ماه می‌دیدند و به همدیگر نشان می‌دادند. می‌گویند در چشمانش چنان آرامشی موج می‌زده است که </em><a href="http://www.youtube.com/watch?v=CGDWjyrjmWs&amp;feature=related"><em>امروزه نیز برخی با نگاه به تصاویر او به آرامش می‌رسند</em></a><em>. </em></div><div align="justify"><em>اعتقاد بر این است که در تمام تصمیم گیری های حضرت امام تا لحظه مرگ هیچ گونه خطایی نبوده‌است و حتی امروزه نیز بعد از حدود بیست سالی که از ارتحال آن حضرت می‌گذرد هر گروهی برای توجیه خود٬ به سیره او تمسک می‌جوید. موسسه‌ای برای توزیع و نشر آثارش وجود دارد که تمام سخنرانی‌ها و سیره‌اش را جمع کرده است. (البته هنوز هستند کسانی مانند صادق طباطبایی (داماد حضرت امام) یا هاشمی رفسنجانی که موارد تازه‌ای را به فراخور زمانه از سیره او نقل می‌کنند.)</em></div><div align="justify"><em>حالا احتمال نمی‌دهید ماجرای حضرت امام خمینی(ره)٬ اگر در قرنی دیگر و گذشته‌ای دورتر اتفاق می‌افتاد می‌توانست تبدیل داستان به پیامبری شود٬ فرستاده الهی با ماموریت آزاد کردن ملتی در بند تحت سلطه حکمرانی فاسق؟ با کتاب و سیره‌ای و روایات ومعجزاتی چند ؟...»</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-849082801290590027?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-43454335642464717932007-11-24T03:37:00.000-08:002007-11-24T03:56:43.926-08:00<div align="justify">چنین حکایت است که روزی انوری در بازار بلخ می گشت. هنگامه‌ای دید٬ پیش رفت و سری در میدان كرد. مردی دید ایستاده و قصاید انوری را به نام خود می‌خواند و مردم او را آفرین می‌گویند . انوری پیش رفت و گفت : «ای مرد این اشعار کیست كه می خوانی؟» گفت «اشعار انوری.» گفت «تو انوری را شناسی؟» گفت« چه گویی٬ انوری منم!» انوری بخندید و گفت: «شعر دزد شنیده بودیم ، شاعر دزد ندیده بودیم!»</div><div align="justify">به قول مرحوم <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/عمران_صلاØ&shy;ی">عمران صلاحی </a>«حالا حکایت ماست»! کسی این وبلاگ را دیده‌است و لابد خوشش آمده است. از قضای روزگار همنام نویسنده هم هست. برداشته لینک وبلاگ را درصفحه اورکاتش گذاشته٬ البته به قصد این که برای این پاره سنگهای گاهگاهی خواننده مهیا کند. خدا خیرش دهاد...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4345433564246471793?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-44929798907819676722007-11-21T06:35:00.000-08:002007-11-21T06:47:59.354-08:00<div align="justify">از <a href="http://daanaa.blogspot.com/2007/11/blog-post_6547.html">این وبلاگ </a>نوشته مختصر و جالبی را می‌آورم:</div><div align="justify">« اتوبوس به جز صندلی‌های آخرش پر شده است. راننده منتظر است باز هم مسافر بی‌یاد. یک پیرمرد و پیرزن ایلاتی سوار می‌شوند. بلیطشان را همان وقت گرفته‌اند. وقتی که می‌بینند جایشان ته اتوبوس است شروع به سروصدا می کنند٫ می‌گویند: همه اش به این شهریها بلیط جلوی اتوبوس را می‌دهند. چرا ما همیشه باید برویم ته اتوبوس؟</div><div align="justify">جلو یا عقب اتوبوس چندان فرقی نمی‌کند. به عقب اتوبوس می‌روم تا آنها نیز یک بار جلو بنشینند. گویا صندلی‌ی جلو حق مسلمشان بود چون حتی یک تشکر خشک و خالی هم نکردند.»</div><div align="justify">--------------</div><div align="justify">پس نوشت: با ظهور نیم‌فاصله (یعنی همین فاصله‌ای که کلمه نیم را از فاصله جدا کرده‌است و در عین حال نکرده) نوع جدیدی از فارسی نویسی روی اینترنت باب شده‌است که گاه مضحک است. معمولاً نویسنده برای نشان دادن سواد فارسی‌اش سعی در جدا نویسی می‌کند که مثلاً کلمه «بیهوده» را «بی‌هوده» بنویسد که تاکید کند معنی کلمه «هوده» را هم می‌داند. خوب٬ سوادش حلالش.</div><div align="justify">اما برای نمونه در متن کوتاه بالا از وبلاگ مذکور: نویسنده «بیآید» را نوشته «بی‌یاد» که شبیه «بدون یاد» است تا هر چیز دیگری. از سوی دیگر «ایلیاتی» را نوشته «ایلاتی». یک «ی» هم جلوی «صندلی» اضافه کرده٬ لابد بجای کسره!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4492979890781967672?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-13063040383271309362007-11-18T01:17:00.000-08:002007-11-18T02:17:18.186-08:00<div align="justify">زمانی بود هر کسی هر امکاناتی نداشت٬ مثلاً کمتر مردمانی به آلت موسیقی دسترسی داشتند (یا اصلاً برای موسیقی ارزشی قائل بودند)٬ یا هر کسی به اینترنت دسترسی نداشت٬ یا این که صاحب دوربین بودن سخت بود و استطاعت مالی می‌طلبید. لذا تنها قشر اجتماعی خاصی دسترسی به چیزهایی از آن قبیل داشتند و ارزش آنها را از روی نیاز و کاربرد می‌دانستند. </div><div align="justify">عامه دیگرطبقات اجتماع که چنین چیزهایی در دسترسشان نبود٬ چنان چیزهایی را با طبقه اجتماعی خاصی مرتبط می‌دانستند و آرزوهایی به داشتن آن چیزها می‌بستند. اما از سوی دیگر چنین عوامی فلسفه داشتن چنان چیزهایی را نمی‌دانند و در واقع نیازی به آنها ندارند.</div><div align="justify">امَا در سالهایی اخیر که جابجایی پول در دست طبقات اجتماعی مختلف زیاد شده است٬ می‌بینیم که چنان چیزهایی دربین دیگر گروههای اجتماعی یافت می‌شوند٬ اما بدون فلسفه وجودی! کم ندیده‌ام آشنایانی که در خانه‌شان دف و سه‌تار و تنبور دارند٬ اما در آن بین کسی نواختن آنها نمی‌تواند. یا بسیاری دیگر را که صفحه و دامنه شخصی اینترنتی دارند٬ اما از ترافیک اینترنتی در آن خبری نیست و تنها عکسی و چهارخط مطلب در آن است.</div><div align="justify">زمانی مد شده بود هر عبدا...ی برای این که خودش را متفاوت نشان بدهد وبلاگی می‌ساخت٬ نشانی آن را با افتخار به دوست و آشنا می‌داد و هرچه دلش می‌خواست در آن می‌نوشت یا (یواشکی) از جاهای دیگر در آن کپی می‌کرد. البته چنان موجی همانطور که سریع آمده بود٬ سریع هم می‌گذرد... در این بین البته کم نبودند معدودی که حرفی برای گفتن داشتند٬ نوشتند و می‌نویسند (و اگر وبلاگ ابداع نشده بود باز هم در جای دیگر می‌نوشتند...)</div><div align="justify">چیز دیگری که الان متداول شده برای مدعیان روشنفکری٬ داشتن <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/فوتوبلاگ">فتوبلاگ</a> است. یعنی روی دامنه ای روی اینترنت (اغلب مجانی)عکسهای روزمره‌شان را به انگاره متفاوت بودن یا جالب بودن با برچسب هایی کلیشه‌ای منتشر می‌کنند. حالا کسی نمی‌داند چرا! زمانی قبلتر ها مد بود که "بعضیها" تمبر و یا جلد کبریت جمع می‌کردند و ایام می‌گذراندند و بعد از سالهایی تازه فکر می‌کردند «که چی؟» در روزگار ما داشتن فتوبلاگ و جمعکردن عکسهای گاه و بیگاه ما بین همان "بعضیها" مد شده است.</div><div align="justify">اما اگر شما هم می‌خواهید از قافله عقب نمانید٬ همین امروز دست به کار شوید! بنده چگونگی راه را نشانتان می‌دهم...</div><div align="justify">نخست باید دوربین دیجیتالی بخرید٬ قیمتش مهم نیست تنها دقت کنید که حتی‌المقدور قطرعدسی اش بزرگتر باشد. هر چه عدسی بزرگتر باشد به عکس‌هایتان می‌توانید عمق میدان بیشتری بدهید. (اگر نمی‌دانید عمق میدان چیست اصلاً مهم نیست). بعد هم نرم‌افزاری می‌خواهد که بتوانید عکسهایتان را ببرید و یا سیاه و سفید بنمایانید. هر نسخه ساده <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/ACDSee">ACDSEE</a> برای این کار کافی است. حالا شما دست بکار می‌شوید٬ بدون کاربرد فلاش- این نکته مهم است- از هر کس و ناکسی عکس می‌گیرید٬ فرقی هم نمی‌کند شب٬ روز٬ میز ٬ گربه٬ آسمان٬ صندوقچه٬ زری٬ علی و ... بعد از یک سایت مجانی مثلاً <a href="http://www.flickr.com/">flickr</a> حسابی می‌گیرید٬ عکسهایتان را با نامهای دلخواهتان روی اینترنت می‌گذارید. برچسبهای پیشنهادی از قبیل a row of tables, Abdollah smokes, Sakineh lips, hands and flowers, Asghar poses,... روشنفکری می‌زنند. سعی کنید مشابه اینها باشند. تمام. کافی است که نشانی فتوبلاگتان را در انتهای ایمیلتان یا در پروفایل اورکات یا هرجای دیگری بگذارید تا به خیل روشنفکرنمایان خودساخته وارد شوید. راستی یادم رفت٬ اگر می‌خواهید متفاوت‌تر باشید اسمتان را با یک علامت کپی‌رایت پایین تمام عکسهایتان منقوش کنید٬ <em>کلاس</em> دارد. ایده برای عکس گرفتن ندارید؟ یک عدد انتخاب کنید٬ چشمانتان را ببیندید٬ بچرخید٬ چشمتان را باز کنید٬ چیزهایی را که می‌بینید بشمارید٬ وقتی به عدد مزبور رسیدید از آن شئ عکس بگیرید٬ اگر جالب نشد سیاه و سفیدش کنید٬ یا بچرخانیدش. اصلاً بروید بیرون از سُپور محله‌تان عکس بگیرید. باور کنید کلی کلاس دارد٬ کلی هم کامنت می‌گیرید!</div><div align="justify">حالا چند وقتی سرتان گرم باشد٬ تا وقتی که دلتان را زد چیز جدیدی مد خواهد شد و بنده هم همینجا انشا... یک خودآموز آن را برایتان می‌نویسم. راستی اگر در این حین کسی علت فتوبلاگ داشتنتان را پرسید٬ خیلی ساده بگویید که وقت ندارید فلسفه‌اش را برایش توضیح بدهید.</div><div align="justify">پس نوشت: البته هستند افرادی که حرفهایی برای گفتن دارند و با عکسهایشان پیامشان را می‌رسانند. واضحاً اشاره‌ام به آن عده نیست. اشاره‌ام به خودم است که نمی‌دانم چرا عکس می‌گیرم و چرا عکسهایم را روی اینترنت در فتوبلاگم می‌گذارم!</div><div align="justify">پس پس نوشت:</div><div align="justify">سایتهایی هستند برای ارتباطات دوستان روی اینترنت٬ نمونه نام آشنایش برای ایرانیان<a href="http://www.orkut.com/"> اورکات </a>و این اواخر<a href="http://facebook.com/"> فیس‌بوک</a>. بنده استفاده می‌کنم ببینم دوستانم کجا هستند٬ به چه مشغولند٬ چه شکلی شده‌اند و الخ... پروفایلهایی را گاهی می‌بینم دیدنی. مثلاً خانمی از آن همه فقره روی پروفایل٬ تنها سنش و مجرد بودنش را نوشته. دیگری فقط روز تولدش و این که سیگار نمی‌کشد. دیگری انگاری قحط تریبون بوده٬ تمام دق دلیهایش را از روزگار در آن نوشته. یکی دیگر نه اسم نوشته نه رسم٬ فقط سر اسمش را گذاشته با یک عکس گلی یا بلبلی. دیگری فهرست تمام فیلمها و کتابهای مورد علاقه‌اش را نوشته. خلاصه دنیایی است... :)</div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-1306304038327130936?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-12792833641878394512007-11-17T02:12:00.000-08:002007-11-17T02:44:16.796-08:00<div align="justify">اگر شما از آن خیل ایرانیانی نباشید که رفتار نیروی انتظامی و ... را در اعتراض به موسیقی داخل ماشین یا طرز حجاب مردم٬ یا رابطه دختر و پسری در خیابان٬ معترضند لابد بسیاری را دیده‌اید که نسبت به آن معترضند.</div><div align="justify">سوا از این که چنان کارهایی قانونی باید باشد یا خیر و یا این که فلسفه‌اش چه می‌تواند باشد٬ خیلی فکر می‌کنند که چنین رفتاری حکومتی است و اگر حکومت ایران عوض شود دیگر چنین چیزهایی نخواهیم داشت. غافل از این که هر کدام از ما یک پلیس مخفی قهار هستیم!</div><div align="justify">کم ندیده‌ام دوستانی را که به خیر یا غرض نسبت به موسیقیی که گوش می‌دهم نظر می‌دهند.(فکرش را بکنید چقدر از این چیزی خصوصی تر وجود دارد؟!)</div><div align="justify">جایی که من در آن زندگی می‌کنم مشرف به تقاطعی هست که از پیاده رو آن قسمتی از اطاقم مشهود است. خیلی ها هم می‌دانند که من در آنجا زندگی می‌کنم. از آن خیل٬ اکثریت قریب به اتفاق هروقت مسیرشان از کنار پنجره‌ام می‌گذرد "اتوماتیک" چشمشان به اطاقم است...</div><div align="justify">جایی دیگر کلیپی می‌دیدم از ظاهراً پارتیی در شمال که مهرداد میناوند هم در آن بوده و در آنجا مشروب پیدا می‌شود (<a href="http://www.youtube.com/watch?v=i5dfhljGrbY&amp;feature=related">از اینجا ببینید</a>). خوب پلیس ریخته و دارد کارهایی می‌کند٬ در این بین رندی هم دوربین همراهش را روشن کرده و دارد مستند می‌سازد! جالب این که گویی خودش را با بازپرس و بازجو یکی گرفته در قسمتهایی از فیلم سوالهایی هم می‌کند!! کسی هم نیست بگوید که فضولی تا کجا؟؟</div><div align="justify">این مرض لذت بخش ما ایرانیان شاید ریشه دار تر از این حرفها باشد٬ چنان در کارهم دخالت می‌کنیم که گاهی خودمان هم جایگاهمان را فراموش می‌کنیم و یادمان می‌رود که «ماراچه؟»</div><div align="justify">در زاویه متفاوتی... بنده وبلاگی دارم که شما هم‌اکنون دارید می‌خوانید! بسیاری از خوانندگان بنده را می‌شناسند٬ اما لذتش را در آن می‌بینند که ناشناس بمانند و لابد لایه های ناشناخته‌ای از بنده را از طریق این وبلاگ دربیایند :) کلی هم لابد حال می‌کنند که ناشناس بیایند و بروند و از خود اثری٬ نظری٬ نگذارند؛ بعداً هم تا از میان حرفهایشان نفهمم که وبلاگم را خوانده‌اند و از روی آن دارند چیزی را در مورد من ارزیابی می‌کنند به روی مبارک نمی‌آورند. این هم همینطوری... کی این حکومت عوض می‌شه ما از دست این فضولبازیها وعلاقه به مخفی ماندن‌ها راحت بشیم؟ D:</div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-1279283364187839451?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-15670208501112553202007-11-05T23:57:00.000-08:002007-11-06T00:49:09.468-08:00<div align="justify">چیزهای فراوانی از مطالعه ادبیات فارسی یاد گرفته‌ام. از یک شعر کوتاه خیام بگیر تا یک داستان بلند هزارویک‌شب. خوشبختانه رابطه‌ام با ادبیات طولانی و عمیق بوده‌است٬ (شاید به همین علت هم هسن که برخی اشکال می‌گیرند که مانند پیران به دنیا نگاه می‌کنم!)</div><div align="justify">اغلب اتفاقاتی در زندگی‌ام می‌افتد که مرور آنها شعر و یا حکایتی را که خوانده‌ام در ذهنم می‌آورد٬ احساس بسیار عالیی است که می‌بینی آن چه قبلاً تجربه کرده‌اند و قلمی کرده‌اند در جامه‌ای نو برای تو هم می‌آید.</div><div align="justify">اما جالب تر این که اخیراً به صرافت افتادم که با نگاه به داستانها و ادبیات گذشته کار روزگار را پیش‌بینی کنم. بسیار شگفت در می‌آید اغلب. بازی روزگار بسیار نغز است. درست همان چیزی که انتظار نداری می‌افتد :) اما جالب تر این که انتظار آن را داشته باشی بواسطه خواندن تجربه پیشینیان در کتاب‌ها...</div><div align="justify">همین طوری و سردستی برای نمونه ار حافظه می‌آورم.</div><div align="justify">از فردوسی:</div><div align="center">میاسای ز آموختن یک زمان به دانش نیفکن دل اندر گمان* </div><div align="center">چو گویی که وام خرد توختم همه هر چه بایستم آموختم</div><div align="center">یکی نغز بازی کند روزگار که بنشاندت پیش آموزگار</div><div align="justify">(*یعنی با آموختن دانش٬ خودت را از حدس و گمان زدن آسوده کن)</div><div align="justify">یا از حافظ: </div><div align="center">جهان و کار جهان جمله هیچ بر هیچ است<br />هزار بار من این نکته کرده ام تحقیق</div><div align="justify">نکته‌ای که کم مورد عنایت قرار می‌گیرد که در دنیای قدیم ایران٬ آموختن سواد و نوشتن و کتاب تالیف کردن و شعر سرودن کار راحت و کم هزینه‌ای نبوده‌است و مانند قرن اینترنت ما نبوده‌است که هر عبدا...ی خط اینترنتی بگیرد و در فضای مجانیی ابراز افاضات کند. در آن زمانه کمتر کسی همت می‌کرده است که هزینه زمانی و مالی بکند و تا حرفی و تجربه‌ای در انبان نداشته چنان هزینه‌ای نمی‌کرده‌است. اینچنین است که هر کتاب کهن را که برمی‌داریم انباشته است از حکمت و معرفت٬ برخلاف کتب اخیر که بیشتر بر اساس جلوه‌گری نوشته می‌شوند تا در اثر سرریز دانش نویسندگان. برای نمونه مولوی بلخی کتابش را ننوشته است٬ بلکه کتابش از او جوشیده است٬ یا عطار و فردوسی و ... حالا کتاب معاصری را برمی‌داری با عنوان پرطمطراقی٬ چند صفحه که می‌خوانی می‌بینی نویسنده بجز حرافی چیزی برای ارایه نداشته است و به لطف صفحه‌آرایی و مقدمه و موخره و فهرست و پس نوشت و غیره صفحانت کتاب را پر کرده‌است. (برای نمونه- البته با عرض پوزش از شعور خوانندگان- <a href="http://www.president.ir/fa/office/documents/files/book_01.pdf">این کتاب</a>: تجلی هویت ایرانی در ...)</div><div align="justify">امروزه هر جوانی با هیجان از کتابهای پائولو کویلو می‌گوید٬ غافل از این که انبوهی داستانهای نغز تر از آن در ادبیات کهن ما نقل است. حکایتهایی که حتی نقل ناقص آنها از دهان سخنران خسته کلامی مانند الهی قمشه‌ای اگر برای شنوندگانش آب نداشته باشد برای او نان دارد!</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-1567020850111255320?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-77971213587920917422007-11-04T03:34:00.000-08:002007-11-04T03:44:53.183-08:00<div align="justify"><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/afghanistan/story/2007/11/071101_v-koran-translation.shtml">خبر</a> را در BBC Persian خواندم:</div><div align="justify">«<em>چاپ یک ترجمه قرآن به زبان دری که اخیرا در افغانستان پخش شد از سوی وزارت حج و اوقاف و شوراهای علمای این کشور محکوم شده است.</em></div><div align="justify"><em>صدها تن از علمای دینی، مقامات دولتی و اعضای شورای ملی افغانستان در کابل چاپ و نشر این ترجمه قرآن را توطئه علیه جهان اسلام و مسلمانان دانسته و خواهان تعقیب قضایی و مجازات عاملان آن شدند.</em></div><div align="justify"><em>صد ها تن از علمای دینی در گردهمایی در کابل، پایتخت، با صدور قطعنامه و فتوا ترجمه قرآن به زبان فارسی را بدون متن عربی این ترجمه محکوم کردند</em>.»</div><div align="justify">ظاهراً مشکل این است که کسی ترجمه قرآن را به زبان فارسی چاپ کرده‌است٬ اما بدون همراهی متن عربی آن.</div><div align="justify">نمی‌دانم چه نعداد به متن عربی قرآن برای مطالعه مراجعه می‌کنند٬ یا این که چه تعداد از روی قرآن های معمول قرآن را به زبان مادریشان مطالعه کرده‌اند که ببینند حرف قرآن چیست.</div><div align="justify">خود بنده کتاب انجیل و تورات را به زبان فارسی داشتم و خواندم. کتاب قرآن را که به معنی «خواندنی» می‌باشد را تا مدتها به هدف مطالعه در دست نمی‌گرفتم٬ قرائت جای خود دارد اما خواندن کتاب بصورت یک کل جای دیگر.</div><div align="justify">کسی می‌داند اشکال چاپ قرآن بدون همراهی متن عربی چیست؟ و چرا چنین اشکالی در انتشار دیگر کتابهای مقدس وجود ندارد؟</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-7797121358792091742?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-46246346438579708612007-11-04T02:53:00.000-08:002007-11-04T03:45:44.311-08:00<div align="justify">بسیاری داستانهای معروف فیلمنامه شده‌اند و فیلمهای خوبی به اقتباس از آنها ساخته شده‌است. بسیاری کتابخوانان حرفه‌ای اما همچنان عقیده دارند که فیلم کردن کتاب کار صحیحی نیست و هیچ سینماگری نمی‌تواند ظرایف داستان را چنان که باید و شاید بر پرده نمایش دهد.</div><div align="justify">اشکالی که می‌گیرند این است که در کتاب٬ نویسنده با توصیف جزییات٬ تخیل خواننده را آزاد می‌گذارد تا فضای داستان را بسازد؛ اما فیلمساز با نمایش همه چیز جایی برای تخیل بیننده نمی‌گذارد و نظر خودش را در مصور کردن داستان اعمال می‌کند.</div><div align="justify">نکته خوب فیلم آن است که در یکی دو ساعت ماجرا تمام می‌شود. اما کتاب داستان باید خوانده شود و معمولاً در چند وحله خوانده شود. اکثر هم دیدن فیلم را که سریعتر و بصری تر است بر خواندن داستان ترجیح می‌دهند.</div><div align="justify">اما شق دیگری هم متصور است؟</div><div align="justify">می‌توان داستان را بصورت نمایش رادیویی اجرا کرد. اما در این صورت وجه بصری کلاً محذوف می‌ماند.</div><div align="justify">می‌توان به سبک سنتی داستان را نقالی کرد. یعنی داستان را همراه با نمایش تصویرهایی بیان کرد. همانطور که نقالان داستانهای پهلوانی را همراه با اشاره به نقاشی های قهوه‌خانه‌ای تعریف می‌کنند.</div><div align="justify">روش دیگری که اخیراً دیدم و جالب بود تئاتر تک نفره است. یک نفر داستان را تعریف می‌کرد٬ چهره های مختلف به خود می‌گرفت و بیانهای متفاوت را عرضه می‌کرد. اما پرده‌ای هم بود که از پشت روی آن اسلایدهای مربوط نمایش می‌دادند. یعنی اگر داستان در پنجاه سال پیش در روستایی رخ می‌داد٬ تصویر واقعیی از روستایی در ۵۰ سال پیش نمایش داده می‌شد. تصویر واقعی بود و تصوری از چگونگی ماجرا ارایه می‌داد اما تمام واقعیت نبود. تنها اشاره و راهنمایی بود برای تخیل. بلندگوهای سالن هم جا به جا صداهای مربوط پخش می‌کردند تا حس داستان را القا کنند. از صدای قطار و هواپیما گرفته تا پرندگان و بهار و جوی و ...</div><div align="justify">روش جالبی بود و جایگزینی بود متفاوت از داستان خوانی و سینما.</div><div align="justify">شاید در آینده بشود بوهایی هم پخش کرد در بین داستان که حس گیری حاضرین کاملتر هم بشود و ارایه داستان شکل کامل تر و جذابتری به خود بگیرد.</div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9639477-4624634643857970861?l=paarehsang.blogspot.com' alt='' /></div>مهرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9639477.post-85958708847599481272007-10-30T22:01:00.000-07:002007-10-30T22:31:43.431-07:00<div align="justify">در جامعه ما کسب دانش بسیار توصیه شده و ظاهراً بسیاری در پی کسب آن هستند. رونق کلاسهای کنکور و دانشگاه‌ها از این اشتیاق حکایت دارد.</div><div align="justify">اما در این میان چیزی که فراموش شده است علت این امر است؟ خود شما می‌دانید چرا دانش ارزشمند است و باید به دنبال آن بود؟</div><div align="justify">اگر به دارایی و مکنت فکر کنیم مساله واضح است که دولتمندی٬ قدرت و رفاه می‌آورد و طلب مال بر این اهداف استوار شده است؛ شاید دانش نیز چنین تواناییی داشته باشد.</div><div align="justify">از نظر من چیزی که دانش عرضه می‌کند توانایی پیش‌بینی است -حالا در هر زمینه‌ای- و این توانایی پیشتر دیدن از دیگران و بیشتر دیدن است که آن را ارزشمند و خواستنی می‌کند. </div><div align="justify">البته واژه دانش واژه وسیعی است و بهتر است آن را به دو بخش تقسیم کنیم:</div><div align="justify">یک بخش می‌تواند مطالعه٬ یا به زبان ساده‌تر گردآوری اطلاعات باشد. بخش دیگر توانایی تحلیل و بررسی است. یعنی اطلاعاتی را که گردآوری می‌شود تحلیل کردن و نامکشوفاتی را از دل آن آشکار کردن.</div><div align="justify">هر دو بخش ارزش و احترام سوایی دارد. در جامعه ما امّا تاکید بر بخش اول است و تحلیل و نوآوری شاید قرنهاست که به ورطه فراموشی سپرده شده‌است.</div><div align="justify">ارزش اطلاعات بر کسی نامکشوف نیست٬ همه ما در زندگی تصمصم هایی می‌گیریم که وابسته به اطلاعاتی است که داریم. اگر اطلاعات ما کاملتر و بیشتر در موردی باشد٬ در آن مورد دقیقتر و بهتر تصمیم می‌گیریم. تصمیم بهتر هم نتیجه می‌دهد که از دیگران فرصت‌های برتری کسب کنیم و رفاه و درآمد و قدرت بیشتری کسب کنیم. حالا خواه چه این تصمیم یک تصمیم سیاسی مملکتی باشد٬ یا تصمیمی به اندازه ان�